Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Η δύναμη της διατήρησης


H δημιουργία είναι σπουδαία δύναμη. Αλλά ακόμη πιο σπουδαία είναι η δύναμη της διατήρησης.
Για να μπορώ να διατηρώ αυτό που δημιουργήθηκε χρειάζομαι πολλές αρετές.
Οι πιο σημαντικές από αυτές είναι η υπομονή, η ανεκτικότητα και η ταπεινότητα.
Αυτές οι αρετές με βοηθούν να διατηρώ τη φρεσκάδα του πνεύματός μου.

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Ανησυχώ ή... ενδιαφέρομαι

Κατάσταση
Συχνά η συνήθης ύποπτος 'κα. Εξωτερική Δράση' μας κλέβει την προσοχή και μας στρέφει προς τα έξω για να διορθώσουμε τα λάθη των 'άλλων'... 'για το καλό τους'...ή 'για το καλό της συνεργασίας'.
Εκείνη τη στιγμή αν στραφούμε για 5'' προς τα μέσα μας θα νιώσουμε το συναίσθημα της ανησυχίας να έχει φουντώσει στην καρδιά (σημ. η Ανησυχία είναι η παραμελημένη κόρη της κυρίας 'Εξωτερική Δράση').

Ανάλογα με το βαθμό ειλικρίνειας που έχουμε με τον εαυτό μας θα παραδεχτούμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αγνό ενδιαφέρον: κάτι αγνό δεν έχει την ικανότητα να προκαλεί παρενέργειες ή αναταραχή.
Γιατί όμως η τάση για εξωτερική διόρθωση και παρέμβαση να προκαλεί αυτή την αναταραχή...; Ποιο χρήσιμο μήνυμα μάς φέρνει η κα. 'Ανησυχία';

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Εν δράσει... Μέρος B'

Αναζητώντας το Διαφορετικό...
Αρκετές φορές έχοντας τις καλύτερες προθέσεις προσπαθούμε με γνώση, συζήτηση και παρατήρηση του εαυτού να απομακρύνουμε στερεότυπα και ελαττώματα του χαρακτήρα μας... παρ' όλα αυτά εκείνα επιστρέφουν. Νιώθουμε παγιδευμένοι στην απόγνωση, ενώ ακόμη και η θέληση για προσπάθεια μάς εγκαταλείπει...

Ακόμα κι αν η ψυχή αναζητά την εμπειρία των αγνών της αισθημάτων μέσα της, οι σκέψεις της είναι χιλιάδες και αντιφατικές... μπορεί να είναι 'έξυπνες' αλλά πάντα υπάρχει μια 'πιο έξυπνη'... το ελάττωμα της νοητικής απληστίας κλέβει την πρόσβαση στο αυθεντικό της κομμάτι...

Είναι η στιγμή που η ψυχή έχει μετατρέψει όλη την ενέργεια συνειδητότητας (αγνότητα, αυθεντικότητα) σε σκέψεις, λέξεις και πράξεις... πώς το κατανοούμε αυτό...; η ψυχή δεν έχει τη δύναμη να ανασύρει την εμπειρία της αλήθειας της με λίγες σκέψεις αλλά... παράγει περισσότερες σκέψεις και πληροφορίες χωρίς ενέργεια πίσω από αυτές... οι ίδιες τις οι σκέψεις δεν αγγίζουν την καρδιά της...

...καιρός για αληθινή Ενέργεια
Τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για την ψυχή να κάνει επαφή με την Πρότυπη Συνειδητότητα... την Υπέρτατη Πηγή συνειδητής ενέργειας. Η Πηγή διατηρεί αιώνια τη συνειδητότητά της αγνή από τις αρνητικότητες, τη λήθη του εαυτού της και τα λάθη. Η συνειδητότητά της είναι σε πλήρη τάξη και αρμονία.
Η σύνδεσή μας με τη Ζωντανή Πηγή του σύμπαντος, δίνει στον εαυτό τη δύναμη να αλλάξει και να εξαλείψει τα αρνητικά στερεότυπα

Συντονιστείτε...  'Μα πώς;'  Ρυθμίστε το δέκτη σας και συνδεθείτε!
Οι ψυχές συνδέονται μεταξύ τους ουσιαστικά μέσω της πρόθεσης, της σκέψης και του συναισθήματος. Οι λέξεις και πράξεις μεταφέρουν πάντα την ποιότητα των προθέσεών μας άσχετα με το τί & πόσα λέμε ή κάνουμε...

Σ'αυτό το αληθινό και εσωτερικό επίπεδο συνδέομαι με την Πηγή. Γίνομαι ο σιωπηλός δέκτης της κατάστασης και των χαρακτηριστικών Της. Συγκεντρώνω την καρδιά μου και ο νους μου ακολουθεί στη σύνδεση αυτή. Παραδίνω όποια αντίσταση και άμυνα στο Φως της υπέρτατης Ψυχής ... επιτρέπω να επεκτείνει τη συνειδητότητά μου σε επίπεδα καλοσύνης που είχα για καιρό ξεχασμένα μέσα μου... 

Σε ποια συχνότητα 'εκπέμπει';
... στη συχνότητα της συνειδητότητας ψυχής... Είναι το μοναδικό Ον στο σύμπαν που παραμένει αιώνια στην επίγνωση ότι είναι μια ψυχή και των αυθεντικών του ιδιοτήτων... εμείς ξεχνάμε γιατί ταυτιζόμαστε με τους ρόλους, τις μορφές και τα υλικά γύρω μας.
Όσο συχνότερα υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι είμαστε πνευματικά όντα (traffic control) τόσο περισσότερο πλησιάζουμε την κατάσταση συνειδητότητας της υπέρτατης Ψυχής. Με εσωτερική προσοχή αγάπης στη σύνδεση αυτή ένα ρεύμα αγνής ενέργειας φτάνει στον εαυτό. Με από αυτό το ρεύμα σταθεροποιούμαστε πιο εύκολα στην εσωτερική μας έμφυτη θετική κατάσταση γιατί μπορεί και επιφέρει μόνιμες εσωτερικές αλλαγές. 
Ένα μακρυνό Ταξίδι... τόσα κοντά
Οραματιστείτε δύο σημεία φωτός : το ένα εδώ στη γη μέσα στο χώρο και το χρόνο και το άλλο έξω από το υλικό σύμπαν σε ένα κόσμο σιωπής και γαλήνης. Όταν αυτά τα δύο σημεία συνδεθούν με τη δύναμη της σκέψης και των αισθημάτων υπάρχει ένωση ... Έτσι αρχίζει η ενέργεια να ρέει και η δυναμώνει η εμπειρία της αληθινής μας ύπαρξης... Εγώ η ψυχή το σημείο φωτός είμαι εδώ και η υπέρτατη Ψυχή είναι και αυτή ένα σημείο φωτός εκεί πάνω... Παρ' όλ' αυτά η αγάπη και η ενθύμηση μάς φέρνει τόσο κοντά καταργώντας όλες τις αποστάσεις... μας φέρνει σε απόσταση μιας σκέψης...


Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Εν δράσει... Μέρος Α'

Επίδραση...
Οραματιστείτε ότι πετάτε μια πέτρα σε μια λίμνη... η ήρεμή της επιφάνεια γεμίζει με κυματισμούς που ξανοίγονται σταδιακά μέχρι να φτάσουν στην ακτή... από εκεί επιστρέφουν όλες στο κεντρικό σημείο.

Αναπόδραστα...
Ό,τι συμβαίνει μέσα στο υλικό σύμπαν έχει και ένα αποτέλεσμα. Άλλωστε αυτή είναι και η ομορφιά του... γι' αυτό το διαδραστικό παιγνίδι είμαστε εδώ. Ένα γεγονός, μια επιλογή μου, επηρεάζει το όλο. Τί είναι όμως 'γεγονός'; Είναι 'γεγονός' μόνο ό,τι συμβαίνει στις ειδήσεις ή καταγράφεται από τους επίσημους ιστορικούς;

Incognito δράση...
Όλοι μας εκπέμπουμε συνεχώς ενέργεια... ακόμη και ακίνητοι! Παράγουμε σκέψεις και συναισθήματα τα οποία με τη σειρά τους προκαλούν κραδασμούς ή δονήσεις στη γύρω ατμόσφαιρα και εν τέλει επηρεάζουν όλους και όλα γύρω μας. Όσο και να μην φαίνονται, τα εσωτερικά αυτά γεγονότα είναι μια πολύ δυναμική δραστηριότητα.
Η εσωτερική μας στάση (συνειδητότητα) ως σπόρος των σκέψεων και συναισθημάτων μας εκπέμπεται και επηρεάζει την εσωτερική στάση των άλλων γύρω μας... οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας ως δράσεις έχουν αναπόφευκτα ένα αποτέλεσμα στις σκέψεις και συναισθήματα των άλλων.

Τα κύματα επιστρέφουν στο αρχικό τους σημείο...
Η ενέργεια συνείδησης την οποία αποστέλλουμε συναντά διάφορα όρια (τους άλλους) και επιστρέφει πίσω σε μας... ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης (νόμος του κάρμα) δεν μπορεί να κάνει εξαιρέσεις. Η όχι και τόσο 'θετική' ενέργεια που μπορεί να 'μας στέλνουν' κάποιοι δεν είναι άλλη από αυτή που εμείς οι ίδιοι στείλαμε κάποια στιγμή στο παρελθόν... Είτε στους ίδιους είτε σε άλλους...   

Θετικά Κύματα
Αν πειραματιστούμε να στείλουμε ενέργεια σεβασμού και αγάπης προς τους άλλους αυτή η ενέργεια θα κυκλοφορήσει τριγύρω και εν τέλει θα επιστρέψει πίσω σε μάς. Η θετική στάση προκαλεί ενέργεια η οποία είναι πιο δυνατή και υψηλή από ότι η αρνητική... γι' αυτό όταν γκρινιάζουμε εσωτερικά ούτε ο εαυτός μας δεν έλκεται στην παρέα μας... ενώ όταν είμαστε καλά με τον εαυτό μας υπάρχει αυτόματη σύμπνοια και με τους άλλους.
Εκπέμποντας θετική ενέργεια είναι σαν μια αόρατη ασπίδα που μας προστατεύει από το να νιώθουμε πληγωμένοι ή προσβεβλημένοι.
Η εσωτερική στάση του εγωισμού αποτελεί την πέτρα στη λίμνη της γαλήνης όλων μας, μας καθιστά ευάλωτους στα κύματα κριτικής, ασέβειας και δυσφήμισης που επιστρέφουν πίσω σε μας. Αν ο εγωισμός πάψει να κρατά τα ηνία του εσωτερικού μας κόσμου τότε η γύρω αρνητικότητα δεν θα μας αγγίζει εσωτερικά...
...'άλλα' Κύματα
Ναι, αλλά εφόσον όλοι μας έχουμε λίγο ή πολύ εγωισμό πώς να πειραματιστούμε να στείλουμε ενέργεια σεβασμού και αγάπης; Γύρω μας κυκλοφορεί αρκετή αρνητική ενέργεια την οποία αναπαράγουμε διαρκώς... πού να βρω αυτή την αγνή από εγωισμό εσωτερική στάση;
Μέσα μου; Ακόμη και μέσα μου, έχω ξεχάσει το πώς είναι να νιώθεις πέρα από εγωισμό... η χαλάρωση και η γαλήνη δεν μου αρκούν για να αλλάξω χαρακτήρα...
...που να στρέψω τη συνειδήτοτητά μου για να επηρεαστώ θετικά και να θυμηθώ την αγνότητά μου;
 η συνέχεια στον επόμενο Αυλό...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Ποιος με σμιλεύει...

Σμιλεύοντας από έξω...
Κοίτα πόσα από αυτά που κάνουμε εξαρτώνται από το πώς μας βλέπουν οι άλλοι: ο 'σύζυγος', ο φίλος μας, το παιδί μας, οι γονείς μας, το αφεντικό, η γραμματέας κ.α. Φανταστείτε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί μας... τι θα νιώθαμε στ'αλήθεια;
Στην κλίμακα του "άνετα" από το 0 εώς το 100 τί ποσοστό άνεσης θα νιώθατε; Το ποσοστό που περισσεύει αν αφαιρέσουμε την άνεση ανήκει στο φόβο και ο φόβος είναι ο 'αγαπημένος' γιος της προσκόλλησης.
Ποια προσκόλληση;... Φανταζόμαστε πώς μας βλέπουν οι άλλοι και όλη μας η ζωή φιλτράρεται από τα μάτια και τις καρδιές τους και έτσι σμιλεύουμε το χαρακτήρα 'μας' σύμφωνα με το πώς οι άλλοι θα είναι ικανοποιημένοι και περήφανοι για μας ... σύμφωνα με το τι οι άλλοι εννοούν 'κοντά τους'.
...και τότε ο χρόνος φέρνει μια μέρα, μια στιγμή...και μονάχα μια στιγμή αρκεί για να πεις: "Ντροπή... και εγώ που έχω κάνει τόσα για 'σένα...". Έπειτα από τρεις μέρες λες εκείνο το "σε συγχωρώ... τίποτε δεν ήταν...πάει... πέρασε τώρα" και σε 10 μέρες λες και πάλι το μάντρα (φράση που με την επανάληψη έχασε το αρχικό της νόημα) "Ντροπή... και εγώ που...". Και έτσι η ζωή μας πάει λέγοντας ανάμεσα στα δύο άκρα : της λύπησης και το θυμού...

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Βγαίνοντας από την πρίζα...

Κατάσταση
Στο ταξίδι μας μέσα στο χρόνο 'κολλήσαμε' την επίκτητη συνήθεια του να εστιαζόμαστε στο αρνητικό έτσι ώστε να βελτιώσουμε μια κατάσταση: καταπιανόμαστε τόσο πολύ με τα αρνητικά χαρακτηριστικά ή επιλογές κάποιου άλλου ή τα εμπόδια μιας κατάστασης.
Οι σκέψεις μας χρωματίζονται από το πού είναι η έγνοια μας (πού είναι η διάνοιά μας...). Έτσι όλες οι πνευματικές και εν τέλει οι φυσικές δυνάμεις μας εγκαταλείπουν...
Αντί να αναλύουμε και να συζητούμε σχετικά με το τί θα πρέπει κάποιος άλλος να αλλάξει στη συμπεριφορά του, είναι περισσότερο σημαντικό και λειτουργικό 'να τα πώ' λίγο με τον εαυτό μου..."τί είναι αυτό που μπορώ εγώ να αλλάξω... η κατάσταση μπορεί και να χειροτερέψει... σε τί χρειάζεται εγώ να δυναμώσω...;".
...και από πού να αρχίσω;
Χρειάζεται να έχουμε την αγνή επιθυμία για διαρκή αλλαγή του εαυτού. Με αυτή την επίγνωση όλη μας η ενέργεια στρέφεται προς τη συνειδητή αλλαγή των αρνητικών στερεότυπων και συμπεριφορών και την αντικατάστασή τους με αληθινές αξίες. 

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Θεατής και... ηθοποιός;

Βρίσκοντας και Διατηρώντας την ισορροπία
Σε σχέση με τους άλλους γύρω μας έχουμε δυνατότητα να παρατηρούμε ή να επεμβαίνουμε (εμπλεκόμαστε) όποτε το επιθυμούμε. Ισορροπούμε μεταξύ του να είμαστε παρατηρητές και  συμμετέχοντες. Παίζουμε ένα ρόλο πότε ανάμεσα στους θεατές και πότε ως ηθοποιοί επί σκηνής.
Αρκετές φορές μας έλκει η σκηνή τόσο που χανόμαστε στην ερμηνεία του ρόλου των άλλων και στο δράμα τους. Μπαίνουμε τόσο πολύ στο 'έργο' που χάνουμε εν τέλει την πολύτιμη 'απόσταση'. Εμπλεκόμαστε βαθιά στις σκέψεις και τα συναισθήματά τους...
Εκείνο είναι το σημείο που αφήνουμε από τα χέρια τη δημιουργία της δικής μας ζωής... Αυτή η συνήθεια μας εξαντλεί σπαταλώντας πολύτιμη πνευματική ενέργεια... πώς μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτό; Ας παρατηρήσουμε μέσα μας...Έχουμε απώλεια συγκέντρωσης και ελέγχου των σκέψεων και των αισθημάτων μας. Αποσυνδεόμαστε από την εσωτερική μας γαλήνη, ξεχνάμε (λήθη) την αληθινή μας φύση και κάνουμε... λάθη. Έπειτα την αναζητούμε και πάλι, γιατί κάτι αληθινό δεν χάνεται ποτέ...
Επιλέγω
Μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε οι παρατηρητές των ιδεών, εικόνων και ρόλων των άλλων και όχι να χανόμαστε στους λαβύρινθους του νου και τις καρδιάς τους... η Αριάδνη ποτέ της δεν κατέβηκε κάτω (στο λαβύρινθο, στο μύθο του Θησέα ...). Κάπως έτσι θα μπορούμε να διατηρούμε τη γαλήνη μας μέσα στον κόσμο. Ας θυμηθώ..."μπορώ να δημιουργώ μόνο ένα σενάριο... της δικής μου ζωής". Αν επιθυμώ να ζω γαλήνια και να επηρεάζω θετικά τους ανθρώπους γύρω μου ας αποφύγω να ελέγξω ή αλλάξω τη ζωή τους.

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

H Μυθολογία της Αγάπης, μέρος B'

Δυο λάθος εξισώσεις...
Θυμάστε που οι γονείς σάς πήραν από το χέρι και σας πήγαν στο λούνα πάρκ; Στο τρενάκι ανάμεσα από κραυγές 'ενθουσιασμού' και 'ευτυχίας' σας ρώτησαν..."δεν είναι συναρπαστικό; δεν σε συγκινεί; ε; είσαι ευτυχισμένος με το τρενάκι ;...".
Εκείνη τη στιγμή έμαθες μια περίεργη εξίσωση που για να τη χρησιμοποιούν οι μεγάλοι θα έπρεπε να είναι σωστή... συναρπαστικό=ευτυχία. Λίγο αργότερα συνέχισες να επαναλαμβάνεις το τρενάκι για να νιώσεις ό,τι ένιωσες την πρώτη φορά και σε λίγο καιρό ανακάλυψες και μια δεύτερη εξίσωση...  τρενάκι=ευτυχία...τότε ήταν που το τρενάκι άρχισε να σου γίνεται συνήθεια ή αλλιώς 'φυσική' ανάγκη.

Ο άγνωστος 'Χ'...
Με το πέρασμα του καιρού όμως οι δύο αυτές εξισώσεις δεν μπόρεσαν να σου χαρίσουν τον άγνωστο 'Χ'... την αληθινή ευτυχία. Γιατί; Γιατί αρχίσαμε να νομίζουμε ότι κάθε είδους συγκίνηση και εσωτερική αναταραχή είναι ευτυχία, αγάπη ή οποιαδήποτε άλλο αγνό αίσθημα και ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έρθει μόνο από 'κάπου εκεί έξω'...
Έτσι παραδώσαμε τα κλειδιά της καρδιάς και του νου και απογοητευμένοι νομίσαμε ότι ο άγνωστος 'Χ' είναι ανύπαρκτος και όχι ότι οι εξισώσεις μας ήταν λάθος... η ψυχή περιορίστηκε στο να βιώνει μόνο το 1% των δυνατοτήτων της δίχως να το ξέρει... Τί να είχε συμβεί άραγε; Ποιο να 'ταν το υπόλοιπο 99%;

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Σταθερότητα εν μέσω αστάθειας


Έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε τον χαρακτηρισμό 'δύσκολές' ή 'ασταθείς' καταστάσεις για κάτι που συμβαίνει 'εκεί έξω'. Πόσο αντικειμενικοί είμαστε; Δύο άνθρωποι μπροστά στην ίδια κατάσταση βιώνουν κάτι εντελώς διαφορετικό ... ο ένας την αισθάνεται φυσιολογική και ο άλλος ιδιαίτερα αρνητική... τελικά είναι η κατάσταση αρνητική ή εμείς οι ίδιοι...;

Κατάσταση
Όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αρνητικές καταστάσεις ο πρώτος που επηρεάζεται είναι ο νους μας. Η οθόνη του γεμίζει ερωτηματικά και χαοτικές σκέψεις με αποτέλεσμα να νιώθουμε πολύ σύντομα ασταθείς... χάνουμε το έλεγχο της εσωτερικής μας ενέργειας και έτσι αυτή γίνεται καταστροφική: σκέψεις και συναισθήματα, τα πολύτιμά μας εσωτερικά αποθέματα για την ευτυχία ξοδεύονται εν αγνοία μας...η ευτυχία φαντάζει ανέφικτη...
... εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί στο νου μας ξεχνάμε ότι τα ινία παραμένουν στα χέρια μας και οτι μπορούμε να τη μεταμορφώσουμε. Xάνοντας έτσι την ευκαιρία, η αρνητικότητα μάς κατακλύζει...  

Λύση
H αρνητική εσωτερική κατάσταση μπορεί να μεταμορφωθεί σε θετική με τη δύναμη της σταθερότητας. Είναι μια αόρατη γέφυρα που μας ενώνει με την επιτυχία σε μια εξωτερική πρόκληση όπως η δύναμη της εμπιστοσύνης: μπορούμε με αυτή τη γέφυρα να παρακάμπτουμε τις άχρηστες  ή αρνητικές σκέψεις : "τί...πώς... γιατί... πότε..." ή "άραγε... μακάρι να... ίσως..." ή "αν εκείνο δεν είχε συμβεί..." και να καθαρίζουμε το νου από τη 'φιλολογία' γύρω από τις καταστάσεις.

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

H Μυθολογία της Αγάπης, μέρος Α'

Κατάσταση
Κάποιες φορές βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να μη βλέπουμε ανταπόκριση στα αισθήματα αγάπης, σεβασμού, συνεργασίας που εκπέμπουμε προς τους άλλους... νιώθουμε να χτυπούν σε βράχο ή τοίχο και να μην επιστρέφουν αισθήματα αναγνώρισης, σεβασμού ή αγάπης.
Έχοντας βαθιά ριζωμένη τη συνήθεια του 'πάρε δώσε', το κενό της ανταπόκρισης μάς κάνει να νιώθουμε ανασφάλεια και αμφιβολία για τον εαυτό μας και δεν αργούμε να περάσουμε στο στρατόπεδο των παραπόνων και των κατηγοριών, δηλαδή του στιγμιαίου ή διαρκούς, μίσους ... "εγώ δεν αξίζω τίποτε δηλαδή;..." "υποτίθεται ότι..." "θα έπρεπε ..." "είχες την υποχρέωση..." "έχω δικαίωμα..." "δεν δείχνεις καθόλου σεβασμό... είσαι σκληρός... έχεις γίνει κάπως αναίσθητη τώρα τελευταία..."
Ο αληθινός σεβασμός και η αληθινή αγάπη είναι δύο πολύ εξυψωμένες καταστάσεις συνειδητότητας που κερδίζονται από καρδιάς και δεν μπορούν να διεκδικηθούν με κανένα εξωτερικό τρόπο. Είναι αδύνατο να πείσεις ή να πιέσεις κάποιον να σε σεβαστεί, ούτε και τον ίδιο σου τον εαυτό...μπορεί να τα καταφέρεις αλλά θα είναι κάτι επιφανειακό δηλαδή προσωρινό. Από την άλλη, η υψηλή κατάσταση συνειδητότητας δεν είναι κάτι ακατόρθωτο, αντίθετα αυτή είναι που αποτελεί αιώνιό μας δικαίωμα και όχι ο αναγκαστικός σεβασμός από τους γύρω μας.
Μια τέτοια μεταστροφή της συνειδητότητας χρειάζεται να γίνει πρώτα μέσα μας, αν επιθυμούμε να τη δούμε γύρω μας.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Παιγνίδια ελέγχου













Όσο πιο πολύ αυτο-έλεγχο αποκτούμε στη ζωή μας, τόσο πιο αληθινά ελεύθεροι νιώθουμε και ευτυχισμένοι:

Παράδειγμα
Ένα απλό παράδειγμα είναι όταν πάμε να πιούμε νερό: κινούμε τα χέρια μας κατάλληλα παίρνοντας ένα ποτήρι, ανοίγουμε τη βρύση, το γεμίζουμε, το κατευθύνουμε στο στόμα μας και πίνουμε το πολύτιμο νερό και έτσι ξεδιψούμε. Το σώμα μας χαμογελά... 
Όντας ένα ζωντανό ον μέσα σε ένα σώμα δίνουμε εντολές φωτός σ' αυτό και αυτό υπακούοντας σε αυτές απορροφά σταδιακά το νερό.
Νιώθουμε ότι επιτελούμε το φυσικό μας ρόλο που είναι να αλληλεπιδρούμε ελέγχοντας τον υλικό κόσμο, τη φύση και αυτό μας κάνει ευτυχισμένους γιατί μας αρέσει αυτό το παιγνίδι. Ελέγχω δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εκμεταλλεύομαι αλλά με την αγνή αρχική του έννοια, αλληλεπιδρώ.  

Κάποιες φορές όμως θυμώνουμε με καταστάσεις ή άτομα. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Έχουμε τη φυσική προσδοκία ότι οι εντολές και απόψεις μας  θα πρέπει να αποτυπωθούν στο περιβάλλον ακριβώς όπως αναμένουμε... για πολλούς λόγους κάτι τέτοιο είναι αδύνατο συνήθως να συμβεί, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άλλα άτομα και αν συμβαίνει δεν διαρκεί.
Ασυνείδητα αρχίζουμε να ασκούμε πίεση, προσπαθώντας να ελέγξουμε τους άλλους με όλο και πιο εξωτερικούς τρόπους... κάτι τέτοιο αποβαίνει άκαρπο και αυτό μας κάνει να νιώθουμε ακύρωση που οδηγεί σε απώλεια πνευματικής ενέργειας. Μια τέτοια απώλεια εμφανίζεται στη συνειδητότητα με τη μορφή αρνητικών συναισθημάτων: απελπισία και θυμός, με στόχο να πάρουμε την ενέργειά μας πίσω από εκείνους που δεν μπορέσαμε να ελέγξουμε.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

H συνήθεια του φόβου... μέρος B'

 









φοβάστε το σκοτάδι;...στραφείτε προς το φως

Στην πορεία της ολοκλήρωσής μας,  πολλές φορές στη ζωής μας ζούμε στη σκιά κάποιου φόβου που είναι εμφανής ή αφανής, καλά κρυμμένος πίσω από εκφράσεις συχνά αθώες και λογικές... Λέξεις που επαναλαμβάνονται όπως 'δίκιο'  'αδικία'  'όλοι'  'εκείνοι'  'κανένας' 'ειλικρινά' 'ούτε'  'συνέχεια' 'πάντα' 'ποτέ'  'ρεαλιστικά' χρησιμεύουν στο να χαρίσουμε την ευθύνη και την αυτοδυναμία μας κάπου σε 'κάποιον εκεί έξω', τυφλώνοντας άθελά μας το συνομιλητή μας γιατί άλλα λέμε (προβάλουμε) και άλλα νιώθουμε στ' αλήθεια.
Οι παρακάτω εκφράσεις αν και από μόνες τους μπορεί να είναι κατάλληλες και να τις χρησιμοποιούμε με ειλικρίνεια, αρκετές φορές έχουν ως κίνητρό τους το φόβο και
κρύβουν αυτό που εννοούμε στ' αλήθεια. Η ζωή όμως είναι καθορισμένη με φυσικό τρόπο ώστε να μας φέρνει έξω στο φως, αποκαλύπτοντας αργά η γρήγορα τους φόβους μας …

Οι Φόβοι και οι Εκφράσεις που χρησιμοποιούμε:

της ευθύνης για την προσωπική αλλαγή
"είναι δύσκολο...", "δεν μπορώ" ,  "όταν εκείνος αλλάξει, τότε θα αλλάξω και εγώ... δίκιο δεν έχω;"
"δεν έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ για τον εαυτό μου... πολλές υποχρεώσεις... και νομίζω ότι είναι πολύ εγωκεντρικό και κουραστικό να παρατηρώ και να αλλάζω συνέχεια τον εαυτό μου και να τον διορθώνω... κουράστηκα... ας κάνουν και οι άλλοι κάτι...."
"κοίτα τους πόσο άκαρδοι και άδικοι είναι...", "το σύστημα φταίει...", "αυτή η ομάδα ανθρώπων ευθύνεται για την κρίση..."  και
"πρέπει να κάνουμε κάτι, δεν μπορεί να παραμένουμε παθητικοί..."
"ποτέ τους δεν με στήριξαν αληθινά... αυτό έφταιξε για το ότι δεν είχα ποτέ μου ευκαιρίες" 

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

H συνήθεια του φόβου... μέρος Α'










«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»
(Ιθάκη – Καβάφης)


Στην πορεία της ολοκλήρωσής μας,  πολλές φορές στη ζωής μας ζούμε με κάποιο φόβο που είναι εμφανής ή αφανής, καλά κρυμμένος πίσω από εκφράσεις συχνά αθώες και λογικές... Λέξεις που επαναλαμβάνονται όπως 'δίκιο'  'αδικία'  'όλοι'  'εκείνοι'  'κανένας' 'ειλικρινά' 'ούτε'  'συνέχεια' 'πάντα' 'ποτέ'  'ρεαλιστικά' χρησιμεύουν στο να απαλλαγούμε από την ευθύνη, τυφλώνοντας άθελά μας το συνομιλητή μας γιατί άλλα λέμε (προβάλουμε) και άλλα εννοούμε & νιώθουμε στ' αλήθεια.
Οι παρακάτω εκφράσεις αν και από μόνες τους μπορεί να είναι αληθινές, δίκαιες και να τις χρησιμοποιούμε με ειλικρίνεια, αρκετές φορές έχουν ως κίνητρό τους το φόβο και κρύβουν αυτό που εννοούμε στ' αλήθεια.
Η ζωή όμως είναι καθορισμένη με φυσικό τρόπο, έτσι ώστε να αποκαλύπτει αργά η γρήγορα τους φόβους μας για το καλό όλων μας…

Είδη φόβων και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε:

για το άγνωστο
"ας είμαστε συνετοί... τόσα γίνονται... δεν βλέπεις ο ξάδελφος του Μιχαλή..." "...θέλει χρόνο" ....."πρέπει κάθε κίνηση να είναι απόλυτα προγραμματισμένη και βαθιά μελετημένη... αλλιώς όλα είναι στον αέρα...", "εγώ δεν λειτουργώ έτσι"

της μοναξιάς
"όλοι έχουν την ανάγκη κάποιου...",   "του έχω αδυναμία, με έχει στηρίξει τόσο...", "τη λυπάμαι, περάσαμε τόσα μαζί...",  "όλοι λίγο πολύ έτσι δεν είναι, μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε",
"η σχέση είναι κάτι ζωντανό , αν δεν υπάρχει λίγο ένταση στη σχέση δεν είναι σχέση πραγματική..."
"οι ανθρώπινες σχέσεις ανέκαθεν ήταν δυναμικές ισορροπίες..."

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Αν εντυπωσιαστείς... θα απογοητευτείς















Εντυπωσιασμός. Πόσο ωφέλιμος είναι;

Για τη διατήρηση της αυτοεκτίμησής μας, η διάνοιά  μας (κλικ!) χρειάζεται την ιδιαίτερη φροντίδα μας... Είναι το ιδιαίτερα ευαίσθητο φίλτρο της ψυχής, τόσο που από τις ιδιαίτερες συγκινήσεις τυφλώνεται... Όταν η διάνοια (ή το τρίτο μας μάτι) τυφλώνεται, αρχίζουμε να υπερτιμούμε ή να υποτιμούμε τους άλλους ή τις καταστάσεις: βλπ. αυταπάτη.

Αν λέξεις μας εντυπωσιάζουν εύκολα, λέξεις θα μας πληγώνουν γρήγορα...
}Ό,τι μας εντυπωσιάζει/απογοητεύει μας επηρεάζει και θολώνει τη συνειδητότητά μας για εκείνη τη στιγμή.
 Χάνουμε την ανεκτίμητη ικανότητα να δημιουργήσουμε τις δικές μας σκέψεις και αισθήματα και αφηνόμαστε στην εντύπωση που μας προκαλεί κάποιος ή κάτι στο ευαίσθητο φιλμ της καρδιάς μας.

Η εντύπωση ή απογοήτευση μας παρασύρουν κάποιες φορές έτσι που χανόμαστε εντελώς σε αυτές. Χαρίζουμε στους άλλους τη δύναμή μας και επιτρέπουμε
την συναισθηματική μας ομηρία... Τα αποτελέσματα αυτής της ομηρίας διαφέρουν και κυμαίνονται σε επίπεδα.


Παραδείγματα
Για παράδειγμα μπορεί να εντυπωσιαζόμαστε από τη θέση κάποιου (υλική ή και πνευματική). Είναι όμορφο και δημιουργικό να εκτιμάς τη δύναμη και άνεση που απορρέει από μια τέτοια θέση αλλά αν η εκτίμηση περάσει στην περιοχή του εντυπωσιασμού, η σχέση με αυτό το πρόσωπο δεν είναι πλέον φυσιολογική. Αυτό μας εμποδίζει να έχουμε κυρίαρχη θέση στη δική μας ζωή... έτσι η απογοήτευση είναι πολύ εύκολο να συμβεί...      

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Ενδιαφέρον ή ... ανησυχία;










Δημιουργικό άγχος (;)


Η Μυθολογία του άγχους

Υπάρχουν κάποιοι μύθοι σχετικά με το άγχος που μας κρύβουν την αληθινή εσωτερική εργασία που χρειάζεται να κάνουμε:
Μύθος ΙΙ:
"Μικρές ποσότητες άγχους έχουν αποδειχτεί ευεργετικές επειδή τονώνουν τη δημιουργικότητα"
Αλήθειες: Στις μέρες μας πλέον το άγχος (φόβος αποτυχίας) όπως και άλλα συναισθήματα έχουν χρωματίσει τόσο τις ψυχές των ανθρώπων ώστε έχουμε ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις τα φυσικά σου αισθήματα. Έτσι όπως η μέθη ή εγρήγορση μέσω χημικών ουσιών και το τοξικό σοκ (καφεΐνη) ή αναισθητοποίηση (αλκοόλ, νικοτίνη, ναρκωτικά) που αυτές προκαλούν έχει πλέον εισέλθει για τα καλά στην κουλτούρα μας ως τόνωση και ευδαιμονία ...έτσι και ο φόβος και η ανησυχία καθιερώθηκαν ως κίνητρα δημιουργικότητας και ενδιαφέροντος.  

}Είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι το άγχος ή άσκηση πίεσης στους άλλους ή τον εαυτό (λόγω κακού προγραμματισμού) είναι απαραίτητα για να γίνει η δουλειά μας.
Γιατί;
Επειδή γίνεται χρήση του φόβου (ψυχικός πόνος) ως κίνητρο και κάτι τέτοιο οδηγεί πάντα στην εξάντληση και εξάρτηση της πνευματικής και συναισθηματικής ενέργειας της ψυχής ... κάτι τέτοιο τελικά δεν αργεί να εμφανιστεί με τη μορφή σωματικού πόνου, ασθένειας.

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Eποχή για σωστή... δίαιτα












Κατάσταση
Όταν αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη κατάσταση συνήθως προσπαθούμε να κάνουμε τη σκέψη μας θετική εκείνη τη στιγμή αλλά μας φαίνεται δύσκολο... και όντως είναι! Έπειτα ένα μάντρα αρχίζει να γίνεται τρόπος σκέψης:  "είναι δύσκολο, είναι δύσκολο ....". Η εστίαση μας κατευθύνεται στα ελαττώματα και τις αδυναμίες του εαυτού μας ή των άλλων και έτσι αυτά δυναμώνουν μέσα μας. Πλέον η ματιά μας στα πράγματα γίνεται περιορισμένη και απαισιόδοξη…  
Όταν η διάνοιά (κάνε κλικ εδώ!) μας απορροφάται σε κάτι, γινόμαστε η προσωποποίηση αυτού... όπως η ψυχή μπαίνει στο σώμα της και το ζωοποιεί, έτσι όταν συντονιζόμαστε με ένα ελάττωμα του δίνουμε ενέργεια ζωής... οι άλλοι το παρατηρούν αμέσως σαν μια μάσκα ενώ εμείς ή το αρνούμαστε γιατί πολλές φορές γίνεται ασυνείδητα ή το βαπτίζουμε ως κάτι άλλο... "εγώ θυμώνω...; απλά η φωνή μου είναι έτσι... ανέκαθεν...". Η αντίδρασή μας είναι ένα σημάδι ότι η διάνοιά μας αδυνάτισε επειδή... δεν τρέφεται σωστά.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Εκτόνωση ή ...ευτυχία;



Ο Θυμός πλησιάζει όταν η αληθινή Ικανοποίηση δεν είναι εκεί...

Προβολή
Όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε ή όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που περιμένουμε να κάνουν, απογοητευόμαστε και φοβόμαστε ότι...
Όταν η ικανοποίηση δεν είναι εκεί έχουμε αναπτύξει κάποιες επίκτητες συνήθειες για να την αποκτούμε...μια από αυτές είναι ο θυμός. Δεν είναι η φυσική κατάσταση της ψυχής γιατί κανένας δεν θέλει κατά βάθος να θυμώνει, γι' αυτό μετά το μετανιώνει... απλά αφήνεται ασυνείδητα στον εύκολο δρόμο, τον δρόμο της προβολής προς τα έξω για ο,τιδήποτε λείπει μέσα του... έτσι έρχεται η λύπη... Εύκολη φυγή από το θυμό δίχως να έχω συνειδητοποιήσει το βαθύτερο λόγο για τον οποίο έρχεται, δεν φέρει αποτέλεσμα.

}Έχετε ακούσει ποτέ κάποιον να λέει: "φίλε μου, φεύγω διακοπές για 2 εβδομάδες... δεν ξέρεις πόσο επιθυμώ να πάω και να θυμώσω με όποιον βρω μπροστά μου... μετά θα έρθω σίγουρα ανανεωμένος και δημιουργικός...εσύ; θα πας κάπου για να θυμώσεις αυτό το καλοκαίρι;"


Λύση
Όταν ξανανιώσουμε την έλξη του θυμού για κάτι ή για κάποιον, είναι η κατάλληλη στιγμή της ημέρας για την πνευματική μας ανάπτυξη (;)... εκείνο το χρονικό σημείο είναι η ευκαιρία μας... η πύλη για ένα καινούργιο πιο όμορφο κομμάτι του εαυτού είναι ξεκλείδωτη!
Είναι η στιγμή για να χαράξω κάτι καινούργιο στον καμβά του χαρακτήρα μου...

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

εξόντωση ή ...εσωτερική αλλαγή











Η Μυθολογία του άγχους

Υπάρχουν κάποιοι μύθοι σχετικά με το άγχος που δυσκολεύουν την
αυτόνομη πρόσβαση στα αληθινά μας αποθέματα γαλήνης:

"
Μια αλλαγή στη δίαιτα, λίγη άσκηση και ένα καλό διάλειμμα από τη δουλειά θα  εξαφανίσει αρκετό από το άγχος σου"

Αλήθειες: Δίαιτες, ασκήσεις και διακοπές μπορούν να καταπραΰνουν προσωρινά μερικά από τα συμπτώματα του άγχους αλλά δεν θα σου παρέχουν την πολυπόθητη θεραπεία.
Η κατάλληλη δίαιτα και η φυσική άσκηση αποτελούν σημαντικές παραμέτρους ευημερίας αλλά όχι ... απελευθερωτές από το άγχος... Στις μέρες μας θα παρατηρήσεις πολλούς ιδρωμένους δρομείς σε πάρκα και γυμναστήρια , με πρόσωπα σε ένταση και λίτρα ιδρώτα στο δυναμικό τους, σώματα δίχως πνοή στο τέλος των μιλίων ή των κιλών στον πάγκο και όλα αυτά στο όνομα της ισορροπίας και της χαλάρωσης...
... η "γαλήνη" έρχεται μετά από 3 ώρες στον ήλιο ή 3 μίλια ή 300kg... μήπως όμως αυτό που έρχεται δεν είναι η "γαλήνη" αλλά η ... κούραση.
Η γαλήνη δεν είναι αυτό που ακολουθεί την εξουθένωση ή την κούραση. Δεν είναι το τεχνητό σταμάτημα του νου. Είναι η ικανότητα να διατηρείς ή να καθιστάς το νου σου γαλήνιο οπουδήποτε, οποτεδήποτε και να γνωρίζεις ότι το σώμα σου θα ακολουθήσει...
  
}Η γαλήνη ως αιώνιο, δηλαδή έμφυτο στοιχείο της ψυχής, ως αληθινό αίσθημα δεν μπορεί να έρθει από κάτι το εξωτερικό, δεν μπορούμε να έχουμε τεχνητή γαλήνη. Μπορούμε ευτυχώς να συνδεόμαστε με αυτήν με τη δύναμη της σκέψης μας και να πλημμυρίζει όλο μας το είναι

Οι διακοπές στον 21 αιώνα μπορεί

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

παρατηρητής ή ...απορροφητής



Κατάσταση
Πριν βιαστώ να πω ότι κάτι τέτοιο είναι σπάνιο, ας παρατηρήσω μέσα μου και ας δω ότι η άποψή  για τον εαυτό μου συνήθως βασίζεται σε αυτό που βλέπουν και πιστεύουν οι άλλοι γύρω μου και ιδιαίτερα οι σημαντικοί για μένα άνθρωποι.
Το παρατηρώ στη σκέψη μου όταν αυτή κλυδωνίζεται από όλα αυτά που μπορεί να λένε ή να νομίζουν οι άλλοι για 'μένα.
Αν πάψω να παρατηρώ πλέον και αρχίζω να αντιδρώ σε αυτά που λένε, βλέπω το βλέμμα και το πρόσωπό μου να αλλάζει… είναι το σημάδι ότι η καρδιά μου αρχίζει να πιστεύει όλα αυτά που λένε και νομίζουν για μένα. Είναι το σημάδι ότι έχασα τη θέση του αποστασιοποιημένου παρατηρητή και έγινα … απορροφητής.
Σε λίγο καιρό υιοθετώ πλήρως μια ξένη εικόνα για τον εαυτό μου…

Λύση
...όσο και να έχω όμως υιοθετήσει χιλιάδες ξένες εικόνες για τον εαυτό μου παραμένει μέσα μου η μία και αληθινή.

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

60' ελεύθερες θέσεις για την ευτυχία μου











Περίπτωση
Συνήθως επιτρέπουμε το χρόνο να μας αλλάζει. Ζούμε σε συνειδητότητα χρόνου δηλαδή η συνειδητότητά μας φτάνει όπου μας επιτρέπει ο χρόνος... περιμένοντας το χρόνο να αλλάξει τα πράγματα ή να μας "ωριμάσει".  
Έπειτα ένα μάντρα το νου μας κυριεύει..."όταν εκείνο συμβεί τότε θα κάνω και εγώ εκείνο που χρειάζεται να γίνει...ή θα βιώσω τη γαλήνη ή ευτυχία ή...". Το να περιμένω το χρόνο κατ αυτόν τον τρόπο είναι σαν να περιορίζω τον εαυτό μου.

Λύση
Χρειάζεται να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από την επιβολή του χρόνου...και αυτό είναι μόνο μια σκέψη μακριά! Όταν θυμίζω στον εαυτό ότι είμαι ο δημιουργός του χρόνου και ο χρόνος η δημιουργία μου, τότε ο χρόνος αρχίζει να γίνεται η ζωγραφιά μου με φόντο τη συνειδητότητά μου , χρώματα τις σκέψεις και τα αισθήματά μου και πινέλο τις πράξεις μου ... Μια τέτοια συνειδητότητα μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές κα την εξέλιξη στη ζωή μου.
....δεν μπορώ να περιμένω τη ζωγραφιά μου να τελειώσει μόνη της ή τις ζωγραφιές των άλλων ή να περιμένω την κάθε διορία, την κάθε ελευταία μου στιγμή για να δημιουργήσω... 


Άσκηση στη σιωπή
Μια από τις πιο κατάλληλές στιγμές για να βιώσω το χρόνο ως δημιουργία μου είναι νωρίς το πρωί... πριν ξεκινήσω τη μέρα μου και πριν η "συνειδητότητα υποχρεώσεων" ή αλλιώς η "συνειδητότητα: δεν έχω χρόνο"

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ... την αυγή



Περίπτωση
Όταν κάτι πηγαίνει στραβά ή όχι ακριβώς όπως θα θέλαμε νιώθουμε τις καταστάσεις να μας χρωματίζουν. Ο ενθουσιασμός μας στεγνώνει και ξεκινούμε ασυνείδητα να βάφουμε τις σκέψεις μας στο χρώμα των καταστάσεων... "σκούρα τα πράγματα..."

}Αναπαράγουμε μέσα μας με τέλεια αυτοσυγκέντρωση όλη την αρνητικότητα με τρόπο που και κορυφαίοι yogis ή κορυφαίες yoginis  θα μας ζήλευαν...:ούτε μια φωτεινή σκέψη δεν εισέρχεται στον σκούρο μας "διαλογισμό".
... οι ίδιοι μας θα επιμέναμε σε ένα σεμινάριο διαλογισμού με το γνωστό σύγχρονο μάντρα "δεν θα βρω ποτέ γαλήνη του νου...δεν θα βρω ποτέ γαλήνη του νου....", "πολύ δύσκολο... ξέρεις για μένα είναι πολύ δύσκολο έως και ανέφικτο να συγκεντρωθώ...έτσι είμαι ...εκ γενετής... τα γονίδια μάλλον... ή τα παιδικά μου χρόνια..."  

Ευτυχώς που η συγκέντρωσης αποτελεί μαζί με τις υπόλοιπες δυνάμεις τη φυσική κατάσταση της ψυχής και έτσι δεν χρειάζεται να μάθουμε τη συγκέντρωση ...

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

το πανεπιστήμιο του σύμπαντος: σχέσεις



Είναι στις σχέσεις μας που γνωρίζουμε βαθιά τον εαυτό μας. Κάθε μας σχέση είναι και μια φωτογραφία μας από διαφορετική οπτική γωνία...

}...δεν είναι απαραίτητο να χαθώ στην αντίληψη και τη σύγχυση που αυτή φέρει, ότι ο άλλος είναι ο καθρέπτης μου, ούτε χρειάζεται να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια και την παρουσία των άλλων. Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν και ο καθένας έχει τη δική του πορεία και αντίληψη...

Η σχέση είναι ο καθρέπτης και επιλέγω να εστιάζω το "φακό" της συνειδητότητάς μου στο πώς νιώθω και επικοινωνώ μέσα από αυτή... το ενδιαφέρον και η φροντίδα μου εστιάζεται στο πώς ανταποκρίνομαι και στο τι εκπέμπω εγώ εσωτερικά και εξωτερικά...

Ό,τι εκπέμπουμε στις συχνότητες των σκέψεών μας, των αισθημάτων και της στάσης μας είναι αυτό που δίνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό τώρα, αλλά και αυτό που τελικά θα επιστρέψει πάλι πίσω σε μας από τους άλλους, στο αύριο...

}Οι σχέσεις μας είναι το αληθινό σεμινάριο, η σχολική τάξη και το ερευνητικό εργαστήριο της ζωής μας...καθρεπτίζουν την αληθινή μας πρόοδο στη ζωή