Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Οι προσδοκίες δεν είναι... υποχρεωτικές



Δεν είναι λίγες οι φορές που οι προσδοκίες μας δεν έγιναν σεβαστές…
Η απογοήτευση, ο θυμός και πάλι πίσω στο φόβο ("μήπως ξανασυμβεί;"), είναι το γνωστό δρομολόγιο του νου μετά από κάθε μας προσδοκία. Γιατί;
"Πώς να μην έχω προσδοκία (απαίτηση); Δεν εννοείται ότι θα έπρεπε να με είχε πάρει τηλέφωνο; εννοείται ότι θα έπρεπε να κάνει τη δουλειά για την οποία αμείφθηκε…λογικό δεν είναι να γυρίσει το παιδί σώο και αβλαβές από το σχολείο;…είναι φυσικό να έχω προσδοκίες, δεν είναι;". 

Είναι άραγε υποχρεωτικό να ζω με προσδοκίες ή μήπως πιο φυσικό θα ήταν να ζω με …ευτυχία απευθείας;  Ας έχω προσδοκίες αλλά ας μην δένω την ευτυχία μου σ' αυτές...

Ασκήσεις:
1. Σημειώστε τρεις ανθρώπους της ζωής σας, από τους οποίους έχετε τις ύψιστες προσδοκίες σήμερα. Σε τί ακριβώς χρησιμεύει να τρέφετε αυτές τις προσδοκίες;

2. Πώς θα νιώσετε αν οι προσδοκίες αυτές δεν ικανοποιηθούν;

3. Τί σκέφτεστε να κάνετε έτσι ώστε να παραμένετε θετικοί ακόμη και όταν δεν εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους (ή αλλιώς τις προσδοκίες σας);