Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Εκτόνωση ή ...ευτυχία;



Ο Θυμός πλησιάζει όταν η αληθινή Ικανοποίηση δεν είναι εκεί...

Προβολή
Όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε ή όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που περιμένουμε να κάνουν, απογοητευόμαστε και φοβόμαστε ότι...
Όταν η ικανοποίηση δεν είναι εκεί έχουμε αναπτύξει κάποιες επίκτητες συνήθειες για να την αποκτούμε...μια από αυτές είναι ο θυμός. Δεν είναι η φυσική κατάσταση της ψυχής γιατί κανένας δεν θέλει κατά βάθος να θυμώνει, γι' αυτό μετά το μετανιώνει... απλά αφήνεται ασυνείδητα στον εύκολο δρόμο, τον δρόμο της προβολής προς τα έξω για ο,τιδήποτε λείπει μέσα του... έτσι έρχεται η λύπη... Εύκολη φυγή από το θυμό δίχως να έχω συνειδητοποιήσει το βαθύτερο λόγο για τον οποίο έρχεται, δεν φέρει αποτέλεσμα.

}Έχετε ακούσει ποτέ κάποιον να λέει: "φίλε μου, φεύγω διακοπές για 2 εβδομάδες... δεν ξέρεις πόσο επιθυμώ να πάω και να θυμώσω με όποιον βρω μπροστά μου... μετά θα έρθω σίγουρα ανανεωμένος και δημιουργικός...εσύ; θα πας κάπου για να θυμώσεις αυτό το καλοκαίρι;"


Λύση
Όταν ξανανιώσουμε την έλξη του θυμού για κάτι ή για κάποιον, είναι η κατάλληλη στιγμή της ημέρας για την πνευματική μας ανάπτυξη (;)... εκείνο το χρονικό σημείο είναι η ευκαιρία μας... η πύλη για ένα καινούργιο πιο όμορφο κομμάτι του εαυτού είναι ξεκλείδωτη!
Είναι η στιγμή για να χαράξω κάτι καινούργιο στον καμβά του χαρακτήρα μου...

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

εξόντωση ή ...εσωτερική αλλαγή











Η Μυθολογία του άγχους

Υπάρχουν κάποιοι μύθοι σχετικά με το άγχος που δυσκολεύουν την
αυτόνομη πρόσβαση στα αληθινά μας αποθέματα γαλήνης:

"
Μια αλλαγή στη δίαιτα, λίγη άσκηση και ένα καλό διάλειμμα από τη δουλειά θα  εξαφανίσει αρκετό από το άγχος σου"

Αλήθειες: Δίαιτες, ασκήσεις και διακοπές μπορούν να καταπραΰνουν προσωρινά μερικά από τα συμπτώματα του άγχους αλλά δεν θα σου παρέχουν την πολυπόθητη θεραπεία.
Η κατάλληλη δίαιτα και η φυσική άσκηση αποτελούν σημαντικές παραμέτρους ευημερίας αλλά όχι ... απελευθερωτές από το άγχος... Στις μέρες μας θα παρατηρήσεις πολλούς ιδρωμένους δρομείς σε πάρκα και γυμναστήρια , με πρόσωπα σε ένταση και λίτρα ιδρώτα στο δυναμικό τους, σώματα δίχως πνοή στο τέλος των μιλίων ή των κιλών στον πάγκο και όλα αυτά στο όνομα της ισορροπίας και της χαλάρωσης...
... η "γαλήνη" έρχεται μετά από 3 ώρες στον ήλιο ή 3 μίλια ή 300kg... μήπως όμως αυτό που έρχεται δεν είναι η "γαλήνη" αλλά η ... κούραση.
Η γαλήνη δεν είναι αυτό που ακολουθεί την εξουθένωση ή την κούραση. Δεν είναι το τεχνητό σταμάτημα του νου. Είναι η ικανότητα να διατηρείς ή να καθιστάς το νου σου γαλήνιο οπουδήποτε, οποτεδήποτε και να γνωρίζεις ότι το σώμα σου θα ακολουθήσει...
  
}Η γαλήνη ως αιώνιο, δηλαδή έμφυτο στοιχείο της ψυχής, ως αληθινό αίσθημα δεν μπορεί να έρθει από κάτι το εξωτερικό, δεν μπορούμε να έχουμε τεχνητή γαλήνη. Μπορούμε ευτυχώς να συνδεόμαστε με αυτήν με τη δύναμη της σκέψης μας και να πλημμυρίζει όλο μας το είναι

Οι διακοπές στον 21 αιώνα μπορεί

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

παρατηρητής ή ...απορροφητής



Κατάσταση
Πριν βιαστώ να πω ότι κάτι τέτοιο είναι σπάνιο, ας παρατηρήσω μέσα μου και ας δω ότι η άποψή  για τον εαυτό μου συνήθως βασίζεται σε αυτό που βλέπουν και πιστεύουν οι άλλοι γύρω μου και ιδιαίτερα οι σημαντικοί για μένα άνθρωποι.
Το παρατηρώ στη σκέψη μου όταν αυτή κλυδωνίζεται από όλα αυτά που μπορεί να λένε ή να νομίζουν οι άλλοι για 'μένα.
Αν πάψω να παρατηρώ πλέον και αρχίζω να αντιδρώ σε αυτά που λένε, βλέπω το βλέμμα και το πρόσωπό μου να αλλάζει… είναι το σημάδι ότι η καρδιά μου αρχίζει να πιστεύει όλα αυτά που λένε και νομίζουν για μένα. Είναι το σημάδι ότι έχασα τη θέση του αποστασιοποιημένου παρατηρητή και έγινα … απορροφητής.
Σε λίγο καιρό υιοθετώ πλήρως μια ξένη εικόνα για τον εαυτό μου…

Λύση
...όσο και να έχω όμως υιοθετήσει χιλιάδες ξένες εικόνες για τον εαυτό μου παραμένει μέσα μου η μία και αληθινή.

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

60' ελεύθερες θέσεις για την ευτυχία μου











Περίπτωση
Συνήθως επιτρέπουμε το χρόνο να μας αλλάζει. Ζούμε σε συνειδητότητα χρόνου δηλαδή η συνειδητότητά μας φτάνει όπου μας επιτρέπει ο χρόνος... περιμένοντας το χρόνο να αλλάξει τα πράγματα ή να μας "ωριμάσει".  
Έπειτα ένα μάντρα το νου μας κυριεύει..."όταν εκείνο συμβεί τότε θα κάνω και εγώ εκείνο που χρειάζεται να γίνει...ή θα βιώσω τη γαλήνη ή ευτυχία ή...". Το να περιμένω το χρόνο κατ αυτόν τον τρόπο είναι σαν να περιορίζω τον εαυτό μου.

Λύση
Χρειάζεται να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από την επιβολή του χρόνου...και αυτό είναι μόνο μια σκέψη μακριά! Όταν θυμίζω στον εαυτό ότι είμαι ο δημιουργός του χρόνου και ο χρόνος η δημιουργία μου, τότε ο χρόνος αρχίζει να γίνεται η ζωγραφιά μου με φόντο τη συνειδητότητά μου , χρώματα τις σκέψεις και τα αισθήματά μου και πινέλο τις πράξεις μου ... Μια τέτοια συνειδητότητα μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές κα την εξέλιξη στη ζωή μου.
....δεν μπορώ να περιμένω τη ζωγραφιά μου να τελειώσει μόνη της ή τις ζωγραφιές των άλλων ή να περιμένω την κάθε διορία, την κάθε ελευταία μου στιγμή για να δημιουργήσω... 


Άσκηση στη σιωπή
Μια από τις πιο κατάλληλές στιγμές για να βιώσω το χρόνο ως δημιουργία μου είναι νωρίς το πρωί... πριν ξεκινήσω τη μέρα μου και πριν η "συνειδητότητα υποχρεώσεων" ή αλλιώς η "συνειδητότητα: δεν έχω χρόνο"

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ... την αυγή



Περίπτωση
Όταν κάτι πηγαίνει στραβά ή όχι ακριβώς όπως θα θέλαμε νιώθουμε τις καταστάσεις να μας χρωματίζουν. Ο ενθουσιασμός μας στεγνώνει και ξεκινούμε ασυνείδητα να βάφουμε τις σκέψεις μας στο χρώμα των καταστάσεων... "σκούρα τα πράγματα..."

}Αναπαράγουμε μέσα μας με τέλεια αυτοσυγκέντρωση όλη την αρνητικότητα με τρόπο που και κορυφαίοι yogis ή κορυφαίες yoginis  θα μας ζήλευαν...:ούτε μια φωτεινή σκέψη δεν εισέρχεται στον σκούρο μας "διαλογισμό".
... οι ίδιοι μας θα επιμέναμε σε ένα σεμινάριο διαλογισμού με το γνωστό σύγχρονο μάντρα "δεν θα βρω ποτέ γαλήνη του νου...δεν θα βρω ποτέ γαλήνη του νου....", "πολύ δύσκολο... ξέρεις για μένα είναι πολύ δύσκολο έως και ανέφικτο να συγκεντρωθώ...έτσι είμαι ...εκ γενετής... τα γονίδια μάλλον... ή τα παιδικά μου χρόνια..."  

Ευτυχώς που η συγκέντρωσης αποτελεί μαζί με τις υπόλοιπες δυνάμεις τη φυσική κατάσταση της ψυχής και έτσι δεν χρειάζεται να μάθουμε τη συγκέντρωση ...

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

το πανεπιστήμιο του σύμπαντος: σχέσεις



Είναι στις σχέσεις μας που γνωρίζουμε βαθιά τον εαυτό μας. Κάθε μας σχέση είναι και μια φωτογραφία μας από διαφορετική οπτική γωνία...

}...δεν είναι απαραίτητο να χαθώ στην αντίληψη και τη σύγχυση που αυτή φέρει, ότι ο άλλος είναι ο καθρέπτης μου, ούτε χρειάζεται να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια και την παρουσία των άλλων. Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν και ο καθένας έχει τη δική του πορεία και αντίληψη...

Η σχέση είναι ο καθρέπτης και επιλέγω να εστιάζω το "φακό" της συνειδητότητάς μου στο πώς νιώθω και επικοινωνώ μέσα από αυτή... το ενδιαφέρον και η φροντίδα μου εστιάζεται στο πώς ανταποκρίνομαι και στο τι εκπέμπω εγώ εσωτερικά και εξωτερικά...

Ό,τι εκπέμπουμε στις συχνότητες των σκέψεών μας, των αισθημάτων και της στάσης μας είναι αυτό που δίνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό τώρα, αλλά και αυτό που τελικά θα επιστρέψει πάλι πίσω σε μας από τους άλλους, στο αύριο...

}Οι σχέσεις μας είναι το αληθινό σεμινάριο, η σχολική τάξη και το ερευνητικό εργαστήριο της ζωής μας...καθρεπτίζουν την αληθινή μας πρόοδο στη ζωή