Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

60' ελεύθερες θέσεις για την ευτυχία μου











Περίπτωση
Συνήθως επιτρέπουμε το χρόνο να μας αλλάζει. Ζούμε σε συνειδητότητα χρόνου δηλαδή η συνειδητότητά μας φτάνει όπου μας επιτρέπει ο χρόνος... περιμένοντας το χρόνο να αλλάξει τα πράγματα ή να μας "ωριμάσει".  
Έπειτα ένα μάντρα το νου μας κυριεύει..."όταν εκείνο συμβεί τότε θα κάνω και εγώ εκείνο που χρειάζεται να γίνει...ή θα βιώσω τη γαλήνη ή ευτυχία ή...". Το να περιμένω το χρόνο κατ αυτόν τον τρόπο είναι σαν να περιορίζω τον εαυτό μου.

Λύση
Χρειάζεται να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από την επιβολή του χρόνου...και αυτό είναι μόνο μια σκέψη μακριά! Όταν θυμίζω στον εαυτό ότι είμαι ο δημιουργός του χρόνου και ο χρόνος η δημιουργία μου, τότε ο χρόνος αρχίζει να γίνεται η ζωγραφιά μου με φόντο τη συνειδητότητά μου , χρώματα τις σκέψεις και τα αισθήματά μου και πινέλο τις πράξεις μου ... Μια τέτοια συνειδητότητα μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές κα την εξέλιξη στη ζωή μου.
....δεν μπορώ να περιμένω τη ζωγραφιά μου να τελειώσει μόνη της ή τις ζωγραφιές των άλλων ή να περιμένω την κάθε διορία, την κάθε ελευταία μου στιγμή για να δημιουργήσω... 


Άσκηση στη σιωπή
Μια από τις πιο κατάλληλές στιγμές για να βιώσω το χρόνο ως δημιουργία μου είναι νωρίς το πρωί... πριν ξεκινήσω τη μέρα μου και πριν η "συνειδητότητα υποχρεώσεων" ή αλλιώς η "συνειδητότητα: δεν έχω χρόνο" με γεμίσει με χιλιάδες αδύναμες σκέψεις, ας συνδεθώ με το πιο βαθύ μέρος της ύπαρξής μου, το αιώνιο, δηλαδή το σταθερό, το αληθινό.

Βιώνοντας το χρόνο και την ευκαιρία που μου δίνει να ζήσω όλες μου τις στιγμές μέσα σ' αυτόν, αρχίζω να τον εκτιμώ...αρχίζω να βλέπω πως όταν νιώθω ότι δεν έχω χρόνο είναι γιατί δεν τον βιώνω πλέον... τον βλέπω σαν δευτερόλεπτα και όχι σαν στιγμές, σαν σειρά ευκαιριών για φώτιση τη ζωής μου...

Ας στραφώ προς τα μέσα και ας μιλήσω αργά και σταθερά στον εαυτό. Ας νιώθω την διαδοχή των σκέψεών μου χωρίς να προσπαθώ να σταματήσω το νου μου... δεν θέλω να σταματήσω το χρόνο... θέλω να τον βιώσω... ας καθοδηγώ απαλά το νου μου σε μια θετική ροή σκέψης μέσα στο χρόνο...

"Ποια η σχέση μου με το χρόνο... στ' αλήθεια πόσο φίλος του ρολογιού μου είμαι; Αν το ρωτούσα πώς με βλέπει τί θα μου έλεγε... 'τι περιμένεις για να βιώσεις ευτυχία και δημιουργικότητα; Να με σταματήσεις δεν μπορείς ούτε να με γυρίσεις πίσω; ποιον περιμένεις;' 
Ας βιώσω μία μία τις σκέψεις μου... απαλά και αργά... είμαι ένα αιώνιο ον...ένα φωτεινό ον και το φως είναι αγέραστο ... απεριόριστο από το χρόνο...  υπάρχω ανεξάρτητα και πέρα από το χρόνο... έρχομαι μέσα στο χρόνο και το χώρο και του δίνω ζωή... ο χωροχρόνος είναι η 'παιδική μου χαρά' ... το πεδίο της δράσης μου .... ο χρόνος δεν είναι κάτι πέρα από προσωπικό βίωμα... κάποτε νιώθω να κυλά κι άλλες φορές να σταματά... ο χρόνος είναι η σειρά των σκέψεων και των πράξεών μου... όταν είναι ασυναίσθητες και βιαστικές τον νιώθω λιγοστό και γρήγορο... όταν είναι σταθερές, εξυψωμένες και γαλήνιες τον νιώθω πλήρη και πλούσιο... μπορώ να βιώσω την αιωνιότητα σε ένα του δευτερόλεπτο ... νιώθω την αξία του και την ευλογία του... χρόνε φίλε μου σ' ευχαριστώ... μου φυλάς τις στιγμές μου..."