Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

παρατηρητής ή ...απορροφητής



Κατάσταση
Πριν βιαστώ να πω ότι κάτι τέτοιο είναι σπάνιο, ας παρατηρήσω μέσα μου και ας δω ότι η άποψή  για τον εαυτό μου συνήθως βασίζεται σε αυτό που βλέπουν και πιστεύουν οι άλλοι γύρω μου και ιδιαίτερα οι σημαντικοί για μένα άνθρωποι.
Το παρατηρώ στη σκέψη μου όταν αυτή κλυδωνίζεται από όλα αυτά που μπορεί να λένε ή να νομίζουν οι άλλοι για 'μένα.
Αν πάψω να παρατηρώ πλέον και αρχίζω να αντιδρώ σε αυτά που λένε, βλέπω το βλέμμα και το πρόσωπό μου να αλλάζει… είναι το σημάδι ότι η καρδιά μου αρχίζει να πιστεύει όλα αυτά που λένε και νομίζουν για μένα. Είναι το σημάδι ότι έχασα τη θέση του αποστασιοποιημένου παρατηρητή και έγινα … απορροφητής.
Σε λίγο καιρό υιοθετώ πλήρως μια ξένη εικόνα για τον εαυτό μου…

Λύση
...όσο και να έχω όμως υιοθετήσει χιλιάδες ξένες εικόνες για τον εαυτό μου παραμένει μέσα μου η μία και αληθινή. Όσο και να χω (ξε)χάσει την πίστη στον εαυτό μου και στη μικρή φωνή που με οδηγεί μέσα μου δεν πειράζει... εκείνη δεν με έχει ξεχάσει. Παραμένει και περιμένει να τη θυμηθώ. Επειδή είναι το μόνο αληθινό μέσα μου είναι αιώνια, είναι άφθαρτη, όλα τα άλλα είναι τεχνητές κατασκευές του ανθρώπινου νου και "προσεγγίσεις" ή "αναλύσεις" ή "ιδέες" και ό,τι είναι τεχνητό... έχει ευτυχώς ημερομηνία λήξης.  

Όταν αρχίσω να αναγνωρίζω τη μοναδικότητά και τις ιδιαιτερότητές μου ως πνευματική ύπαρξη και τις υπενθυμίζω συνειδητά στον εαυτό μου και λειτουργώ μέσα από αυτές καθημερινά τότε έχω ήδη ξεκινήσει τη σταθεροποίηση του αληθινού μου αυτοσεβασμού (από μέσα προς τα έξω)....

Και ποια είναι τα σημάδια του αληθινού αυτοσεβασμού;... Θα αρχίσω να μοιάζω με το ροδάκινο (;) Ποιο είναι το βασικό του χαρακτηριστικό; Ο πυρήνας του: είναι τόσο δυνατός και αυτο-προστατευμένος. Μπορεί το ροδάκινο εξωτερικά να είναι μαλακό που σημαίνει ότι δεν αντιδρά στις καταστάσεις και τους ανθρώπους εξωτερικά, δεν θυμώνει και δεν αποστρέφεται ό,τι δεν του αρέσει, δεν ασκεί κριτική και δεν μειώνει ή διορθώνει τους άλλους προσπαθώντας έτσι να "δείξει" ότι έχει δύναμη... το ροδάκινο έχει τη δύναμη αλλά δεν φαίνεται...είναι η δύναμη. Ακούει τα πάντα και βλέπει τα πάντα αλλά δεν τα απορροφά στον πυρήνα του... φροντίζει με άσκηση να έχει ήδη την επίγνωση (εμπειρία της αλήθειας) του πυρήνα του εαυτού του και έτσι έχει ουσιαστική προστασία... δεν χρειάζεται να την υπερασπιστεί φυσικά ή λεκτικά γιατί ... είναι η ίδια του η προστασία.     

Άσκηση στη σιωπή
Φέρνω στο νου μου για λίγα μόνο λεπτά ένα όμορφο φωτεινό δωμάτιο με όμορφη ηλιόλουστη θέα... εγώ η ψυχή κοιτώ μέσα από τα "παράθυρα" του σώματός μου... όσους έχουν μαζευτεί εκεί και διασκεδάζουν τη ζωή τους στο νου μου για λίγα λεπτά της μέρας μου τους βγάζω έξω... "οδηγούς", "δασκάλους", "μαθητές", "καθρέπτες", "τα άλλα μου μισά",  συνοδοιπόρους, αγαπημένους ή μη, "κριτικούς τέχνης" της ζωής μου, εχθρούς και φίλους,  άγνωστους, γνωστούς, περίεργους περαστικούς... απαλά και ευγενικά, χωρίς να αντιδρώ ή να κρατώ κακίες, ανοίγω την πόρτα του δωματίου μου, τους ευχαριστώ για την παρουσία τους και τους λέω ότι θέλω να μείνω για λίγο "μόνος" μου ... ο εαυτός.

Επιτρέπω για λίγο τον εαυτό να νιώσει τι μένει όταν όλοι φύγουν... ποιος είμαι; τί νιώθω; 

Παραμένω για λίγο σ' αυτήν την αίσθηση και την παρατείνω όσο εγώ θέλω... κοιτώ από το παράθυρο και χαίρομαι τον ήλιο που μπαίνει στο δωμάτιο ή την ολόκληρη σελήνη... για λίγα μόνο λεπτά... λούζομαι στο φως τους...απολαμβάνω την ύπαρξή μου...