Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

H συνήθεια του φόβου... μέρος B'

 









φοβάστε το σκοτάδι;...στραφείτε προς το φως

Στην πορεία της ολοκλήρωσής μας,  πολλές φορές στη ζωής μας ζούμε στη σκιά κάποιου φόβου που είναι εμφανής ή αφανής, καλά κρυμμένος πίσω από εκφράσεις συχνά αθώες και λογικές... Λέξεις που επαναλαμβάνονται όπως 'δίκιο'  'αδικία'  'όλοι'  'εκείνοι'  'κανένας' 'ειλικρινά' 'ούτε'  'συνέχεια' 'πάντα' 'ποτέ'  'ρεαλιστικά' χρησιμεύουν στο να χαρίσουμε την ευθύνη και την αυτοδυναμία μας κάπου σε 'κάποιον εκεί έξω', τυφλώνοντας άθελά μας το συνομιλητή μας γιατί άλλα λέμε (προβάλουμε) και άλλα νιώθουμε στ' αλήθεια.
Οι παρακάτω εκφράσεις αν και από μόνες τους μπορεί να είναι κατάλληλες και να τις χρησιμοποιούμε με ειλικρίνεια, αρκετές φορές έχουν ως κίνητρό τους το φόβο και
κρύβουν αυτό που εννοούμε στ' αλήθεια. Η ζωή όμως είναι καθορισμένη με φυσικό τρόπο ώστε να μας φέρνει έξω στο φως, αποκαλύπτοντας αργά η γρήγορα τους φόβους μας …

Οι Φόβοι και οι Εκφράσεις που χρησιμοποιούμε:

της ευθύνης για την προσωπική αλλαγή
"είναι δύσκολο...", "δεν μπορώ" ,  "όταν εκείνος αλλάξει, τότε θα αλλάξω και εγώ... δίκιο δεν έχω;"
"δεν έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ για τον εαυτό μου... πολλές υποχρεώσεις... και νομίζω ότι είναι πολύ εγωκεντρικό και κουραστικό να παρατηρώ και να αλλάζω συνέχεια τον εαυτό μου και να τον διορθώνω... κουράστηκα... ας κάνουν και οι άλλοι κάτι...."
"κοίτα τους πόσο άκαρδοι και άδικοι είναι...", "το σύστημα φταίει...", "αυτή η ομάδα ανθρώπων ευθύνεται για την κρίση..."  και
"πρέπει να κάνουμε κάτι, δεν μπορεί να παραμένουμε παθητικοί..."
"ποτέ τους δεν με στήριξαν αληθινά... αυτό έφταιξε για το ότι δεν είχα ποτέ μου ευκαιρίες" 



των ενοχών για την αδυναμία μας να είμαστε σωτήρες
"κάνετε κάτι..." "ας κάνουμε κάτι..." "ξυπνήστε..." όλες αυτές οι εκφράσεις για την κινητοποίηση των άλλων επειδή υπάρχουν τύψεις ότι δεν κάνουμε αρκετά λόγω οκνηρίας ή λόγω υπερβολικών απαιτήσεων (τελειομανία) και της τάσης να διορθώνουμε τα λάθη "εκεί έξω".  
Ο απλούστερος τρόπος είναι να αναλάβω πρωτοβουλία και να κάνω εγώ κάτι έστω και μικρό και κάποιοι ίσως να εμπνευστούν από την καθημερινή μου αφοσίωσή στο καλύτερο ... 

του απλά να 'είμαι'
"πρέπει να κάνεις κάτι συνέχεια, αλλιώς θα καταντήσεις παθητικός... ο άνθρωπος άλλωστε είναι μόνο το έργο που αφήνει πίσω του (;)", "τι δηλαδή; Θα είμαι στον κόσμο μου; Απομονωμένος;"
Και έτσι συνεχίζω να κάνω πράξεις δίχως καλά αισθήματα και ικανοποίηση, είτε από συνήθεια ή υποχρέωση είτε από αντίδραση και φόβο. Η ζωή μου καταλήγει να είναι στεγνή και μηχανική... ό,τι δημιουργώ δεν έχει τη σφραγίδα του 'είναι' μου γιατί... έχω ξεχάσει πως απλά να 'είμαι'. Αυτό δεν σημαίνει να μην κάνω πράξεις αλλά να 'είμαι' και εγώ εκεί ολοκληρωτικά όταν τις τελώ...

της Ελευθερίας
"εντάξει, η εργασία αυτή δεν μου αφήνει καθόλου ελεύθερο χρόνο, είμαι με τους δικούς μου μισή ώρα την ημέρα, έχω 5 μέρες διακοπές το χρόνο... αλλά με εκφράζει και με στηρίζει... Ναι όντως ξεκίνησα αγωγή για το έλκος αλλά δεν πιστεύω ότι όλες πια οι ασθένειες είναι κάτι το ψυχοσωματικό... και από την άλλη, δεν βλέπεις πόση ανεργία υπάρχει...; "
"Ας είμαστε ρεαλιστές....(;)" ,        "δεν υπάρχουν πλέον ευκαιρίες ανάπτυξης",        "θα είμαι έτσι για πάντα..."
Με αυτόν τον τρόπο συμβιβάζω την αλήθεια μου και έτσι δεν είναι κοντά μου όταν τη χρειάζομαι... με αυτό τον τρόπο την ξεχνάω σιγά σιγά...

του να σκέφτομαι και του να είμαι διαφορετικός
"εγώ να κάνω τη διαφορά; Εγώ είμαι μόνο ένας..." , "ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη" άλλη μια σωστή παροιμία σε λάθος στιγμή...
"Η εσωστρέφεια είναι απομόνωση....δεν θέλω να απομονωθώ", "τί, να καταντήσω ακοινώνητος;"
Ο φόβος της κοινωνικής αποδοχής πολλές φορές μας στερεί την αυθεντικότητα του να είμαστε ο εαυτός μας, δηλαδή την ευτυχία στη ζωή.
Άλλες φορές συγχέουμε την αίσθηση της ουσιαστικής επικοινωνίας με την ανταλλαγή 'νέων', πληροφοριών, με την 'κοινωνικότητα' και τις δημόσιες σχέσεις. 

να μην έχω τον έλεγχο
"χρειάζεται βαθιά μελέτη..." ,  "δεν αφήνεις έτσι απλά τα πάντα στην τύχη τους...",   "...ας το επανεξετάσουμε διεξοδικά κάποια στιγμή στο μέλλον...",
"θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου, ποτέ δεν ήταν ο τομέας μου και δεν θα ήθελα να κάνω κάποιο λάθος και να σε ζημιώσω..."

... και τώρα μια σειρά από φόβους και τις εκφράσεις που δεν τις προσέχουμε με το πρώτο άκουσμα:

του απόλυτου και της τελειότητας
"κανείς δεν είναι τέλειος... τελειότητα δεν υπάρχει είναι μια αυταπάτη..."
"τι θα πεί αγάπη, ευτυχία... όλα είναι σχετικά και απλές συμβάσεις... όπως το βλέπει κανείς είναι..."
Με τη δυσπιστία στη σκέψη μας, στερούμε πολλές φορές τον εαυτό μας από το απόλυτο και το τέλειο που είναι δύο υπαρκτές εσωτερικές καταστάσεις της ψυχής... γι' αυτό υπάρχουν και οι λέξεις αυτές...

του να ονειρεύεσαι και να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα
"δεν βλέπεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι; Είναι δυνατόν να ονειρεύομαι...;"
"τί να ονειροβατώ; Ας είμαστε ρεαλιστές... μην περπατάμε στα σύννεφα δεν είναι καιρός για τέτοια..."
"δεν βλέπεις πόσα εμπόδια έρχονται.... ούτε μια ευκαιρία.... είμαι μονίμως άτυχος..."
Η θετική σκέψη και οι σκέψεις καλοσύνης σε μια χρονική περίοδο δοκιμασίας και μετάβασης είναι όντως αξίες 'δύσκολες'... όχι όμως ανύπαρκτες και ανέγγιχτες. Χρειάζεται καθημερνή εσωτερική προσπάθεια ...επί σκηνής. Η ευτυχία όμως που απορρέει από τα αληθινά εσωτερικά επιτεύγματα είναι κάτι που μας θρέφει καθημερινά. Γιατί να στερούμε τον εαυτό από τέτοια θαύματα...; Γιατί να φοβόμαστε το φως του εαυτού μας και να κρυβόμαστε πίσω από αδύναμες σκέψεις;


Άσκηση ενθύμησης του φωτός... δηλαδή της ουσίας μας

Κάθε που νιώθω φόβο είναι ένα μήνυμα από τα βάθη της ύπαρξής μου: "... έχεις ξεχάσει ποιος και τι ον είσαι...". Ο φόβος είναι ο πόνος της αμνησίας μας.
Ο φόβος πάντα ταιριάζει με τα σκοτάδια ενώ το φως πάντα μας κάνει να αισθανόμαστε δυνατοί και ανανεωμένοι...Γιατί άραγε...?
Γιατί είμαστε και εμείς όντα φωτός και νιώθουμε οικεία όταν το αντικρίζουμε... Δεν είναι τυχαίο ότι όταν η συνειδητότητά μας ανοίγει και κατανοούμε κάτι σε βάθος λέμε "άνοιξαν τα μάτια μου..." , "φωτίστηκα" , ή περιπαιχτικά πολλές φορές "είδα το φως το αληθινό...." 

Έτσι η πνευματική μας ανάπτυξη δεν έχει να κάνει τόσο με τα σκοτάδια μας αλλά κυρίως με το φως μας. Δεν αρκεί να γνωρίζω τι με σκοτεινιάζει. Χρειάζεται να θυμάμαι, δηλαδή να έχω την επίγνωση  ότι είμαι ένα φωτεινό ον  γαλήνης και ευτυχίας για να μπορώ να αντλώ τη δύναμη να αλλάζω. Χρειάζεται η ενθύμηση του αυθεντικού μου εαυτού στη σιωπή και όχι του προσωρινού μου χαρακτήρα.

Διαλογισμός είναι η εξάσκηση της ενθύμησης των αρχικών και αιώνιών μας φωτεινών αισθημάτων: γαλήνη, αγάπη, αγνότητα, ευτυχία και επίγνωση – από αυτά είμαστε φτιαγμένοι... όχι μόνο όταν κάθομαι για διαλογισμό αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας για πολύ μικρά αλλά συχνά διαλείμματα υπενθυμίζω στον εαυτό την αληθινή μου φύση με σκέψεις συνειδητότητας ψυχής.  
Σταδιακά γίνομαι ξανά ο συνειδητός δημιουργός των αισθημάτων μου από μέσα προς τα έξω –χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα-. Σταδιακά γίνομαι ξανά ο κύριος της συνειδητότητάς μου με φυσικό τρόπο...   
Πηγαίνω πέρα από τις θετικές σκέψεις για τον εαυτό... δημιουργώ αληθινές σκέψεις...σκέψεις γύρω από το αιώνιο σημείο του εαυτού μου, μακριά από τα επιφανειακά του σκοτάδια. Έτσι συνηθίζω ξανά στο φως... στην αρχή μπορεί να με ενοχλεί στα 'μάτια' και να μου φαντάζει αφύσικο... αλλά σταδιακά θα συνηθίσω αυτό που είμαι στ' αλήθεια.

Για λίγα δευτερόλεπτα λοιπόν χάνομαι στη σκέψη " είμαι μια γαλήνια ψυχή... είμαι η γαλήνη... ένα ον φωτός ... ένα άυλο ον από συνειδητό φως... είμαι ένα ον ζωντανής ενέργειας που μπορεί να δίνει ζωή στην ύλη... μπορώ να συνδέομαι με την ύλη, να την κινώ και να αλληλεπιδρώ με το υλικό περιβάλλον μέσα από αυτή... έχω ένα σώμα και αυτό είναι ένα κομμάτι του υλικού σύμπαντος το οποίο φορώ για να παίξω τους ρόλους μου... χάρη στο σώμα μου μπορώ να έχω πρόσβαση στο χώρο και στο χρόνο... είναι η πολύτιμή στολή της ζωής μου... το πώς  νιώθω και το τί σκέφτομαι εκπέμπεται σε όλη την ύλη γύρω μου... από το σώμα μου μέχρι το πιο μακρινό δάσος του πλανήτη... το ζωντανό ον είμαι εγώ η ψυχή και για μια ψυχή δεν υπάρχουν υλικά και χρονικά όρια... είμαστε οι ταξιδιώτες και το σώμα μας είναι το όχημά..."