Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

H συνήθεια του φόβου... μέρος Α'










«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»
(Ιθάκη – Καβάφης)


Στην πορεία της ολοκλήρωσής μας,  πολλές φορές στη ζωής μας ζούμε με κάποιο φόβο που είναι εμφανής ή αφανής, καλά κρυμμένος πίσω από εκφράσεις συχνά αθώες και λογικές... Λέξεις που επαναλαμβάνονται όπως 'δίκιο'  'αδικία'  'όλοι'  'εκείνοι'  'κανένας' 'ειλικρινά' 'ούτε'  'συνέχεια' 'πάντα' 'ποτέ'  'ρεαλιστικά' χρησιμεύουν στο να απαλλαγούμε από την ευθύνη, τυφλώνοντας άθελά μας το συνομιλητή μας γιατί άλλα λέμε (προβάλουμε) και άλλα εννοούμε & νιώθουμε στ' αλήθεια.
Οι παρακάτω εκφράσεις αν και από μόνες τους μπορεί να είναι αληθινές, δίκαιες και να τις χρησιμοποιούμε με ειλικρίνεια, αρκετές φορές έχουν ως κίνητρό τους το φόβο και κρύβουν αυτό που εννοούμε στ' αλήθεια.
Η ζωή όμως είναι καθορισμένη με φυσικό τρόπο, έτσι ώστε να αποκαλύπτει αργά η γρήγορα τους φόβους μας για το καλό όλων μας…

Είδη φόβων και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε:

για το άγνωστο
"ας είμαστε συνετοί... τόσα γίνονται... δεν βλέπεις ο ξάδελφος του Μιχαλή..." "...θέλει χρόνο" ....."πρέπει κάθε κίνηση να είναι απόλυτα προγραμματισμένη και βαθιά μελετημένη... αλλιώς όλα είναι στον αέρα...", "εγώ δεν λειτουργώ έτσι"

της μοναξιάς
"όλοι έχουν την ανάγκη κάποιου...",   "του έχω αδυναμία, με έχει στηρίξει τόσο...", "τη λυπάμαι, περάσαμε τόσα μαζί...",  "όλοι λίγο πολύ έτσι δεν είναι, μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε",
"η σχέση είναι κάτι ζωντανό , αν δεν υπάρχει λίγο ένταση στη σχέση δεν είναι σχέση πραγματική..."
"οι ανθρώπινες σχέσεις ανέκαθεν ήταν δυναμικές ισορροπίες..."



Και έτσι οι σχέσεις με κίνητρο το φόβο της μοναξιάς ή σχέσεις 'δυναμικής ισορροπίας' όπως τις ονομάζουμε πολλές φορές μας γεμίζουν με κτητικότητα και συνεξάρτηση και εν τέλει με θλίψη...:
"...που είναι κάτι φυσιολογικό στο κάτω κάτω και έχει το ενδιαφέρον του...". Λέμε πολλές φορές στους γύρω μας...

των 'άλλων', ή μήπως φανούν τα αδύναμά μου σημεία στη συνεργασία
"δεν με χωνεύουν, είμαι σίγουρος... τις προάλλες όταν τους συνάντησα έπρεπε να δεις πως με κοίταξαν..."
"είναι πάντα πιο αποτελεσματικό να συνεργάζεσαι το πολύ με ένα άτομο..." "είμαι άτομο που αποδίδει καλύτερα μόνο του..."
"όπου λαλούν πολύ κοκόροι αργεί να ξημερώσει...": Χρήσιμη παροιμία αλλά ποια είναι η εσωτερική μου στάση όταν τη χρησιμοποιώ;



της διοίκησης
"δεν γίνεται να μιλήσω, θα με διώξει...είναι άνθρωπος που δεν δέχεται συζητήσεις",
"δεν υπάρχει τέλεια εργασία. έτσι είναι οι όλοι οι άνθρωποι... έχουν τα θετικά τους και τα αρνητικά τους..."

Και έτσι η επαγγελματική δραστηριότητα από δημιουργικό λειτούργημα γίνεται 'παραγωγική διαδικασία'.

της απόρριψης
"...δίκιο δεν έχω; δεν αναγνωρίζουν το έργο μου. Άρα και εγώ θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσω να κοιτώ και τον εαυτό μου λίγο, ε;"

της αποτυχίας
"δεν είναι στη φύση μου αυτή η εργασία... θέλω να είμαι ειλικρινής για να μην σου πω ένα πράγμα τώρα και μετά αθετήσω την υπόσχεσή μου...", "ειλικρινά, ποτέ δεν ήμουν καλή με την τεχνολογία..."

... και τώρα μια σειρά από φόβους και εκφράσεις που δεν τις προσέχουμε με το πρώτο άκουσμα:

της επιτυχίας(!)
"δεν νομίζω ότι τα πήγα καλά ό,τι και να λέτε... παραμένω έτσι άτυχος και αναποτελεσματικός..."
"ξέρω καλά τον εαυτό μου... είναι αδύνατο να τα καταφέρω..."
Και έτσι κλειδωνόμαστε στη μικρή και βολική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και προτιμούμε να μένουμε εκεί γιατί έχουμε αναπτύξει τη συνήθεια της απαισιοδοξίας και της μελαγχολίας...(καμιά φορά το λέμε ρεαλισμό)  

της ευτυχίας
"δεν υπάρχει αληθινή ευτυχία... είναι στιγμές μέσα στα χρόνια που περνάνε", "κοίτα γύρω σου πόσοι δυστυχισμένοι άνθρωποι δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, είναι άδικο..." "πώς να είμαι ευτυχισμένος... δεν βλέπεις πως είναι το σύστημα... αυτό φταίει..." "κανένας δεν είναι στα αλήθεια ευτυχισμένος", "πολύ καλό για να είναι αληθινό"   


Τέτοιοι φόβοι αποτελούν εσωτερικές στάσεις που έχουν γίνει συνήθειες στη ζωή μας... Επιζήμιες γιατί εμποδίζουν τη ροή ευτυχίας μέσα μας και μας αφήνουν αδύναμους και ακινητοποιημένους. Με τέτοιου είδους συνήθειες το τέλειο δυναμικό που κατοικεί μέσα μας θα συνεχίσει να κοιμάται μέχρι να αποφασίσουμε να τις τελειώσουμε...
Η απελευθέρωση του νου από αυτούς τους φόβους, που συνηθίσαμε να προβάλλουμε προς τα έξω, ξεκινά με τη γνώση του πως λειτουργεί ο νους και ευρύτερα η ψυχή.
Ό,τι προβάλλεται εκεί έξω πηγάζει από κάπου μέσα μας. Είναι σαν ένα δέντρο που επεκτείνεται. Ο ένας φόβος εξελίσσεται σε άλλους περισσότερους και η μάχη με τα παρακλάδια φαντάζει άνιση: ο έλεγχος και η εσωτερική αλλαγή για κάθε κλαδί ξεχωριστά καταντούν μια κουραστική ψυχανάλυση που στεγνώνει τον ενθουσιασμό μας. 
Φτάνουμε στο σημείο να έχουμε ζωγραφίσει όλο το δένδρο, να έχουμε πλήρη γνώση των φαινομένων αλλά καθόλου ουσιαστική δύναμη:
Γι' αυτό χρειάζεται να κατευθυνθούμε στη σιωπή προς τις ρίζες, το σπόρο, για την άντληση πνευματικής δύναμης πέρα από γνώση. Έτσι θα γίνει το δεύτερο βήμα για να σταματήσουν να αναδύονται αυτόματα όλοι οι φόβοι.    

Άσκηση ενθύμησης των φυσικών μου αισθημάτων
Η πνευματική ανάπτυξη δεν έχει να κάνει μόνο με τη γνώση των εμποδίων ή των δικαιολογιών που χρησιμοποιώ για να αποφύγω τα μαθήματα της ζωής.  Δεν αρκεί να γνωρίζω τι με κάνει δυστυχισμένο ή τι με εμποδίζει. Χρειάζεται και η εμπειρία της γαλήνης και της ευτυχίας, η ενθύμηση του ανόθευτού μου εαυτού στη σιωπή. Διαλογισμός είναι η εξάσκηση της ενθύμησης των αρχικών και αιώνιών μας αισθημάτων: γαλήνη, αγάπη, αγνότητα, ευτυχία και επίγνωση – από αυτά είμαστε φτιαγμένοι... όχι μόνο όταν κάθομαι για διαλογισμό αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας για πολύ μικρά αλλά συχνά διαλείμματα υπενθυμίζω στον εαυτό την αληθινή μου φύση με σκέψεις συνειδητότητας ψυχής: όποιες οι σκέψεις μου, οι συζητήσεις μου και οι πράξεις μου αντίστοιχη είναι η συνειδητότητά την οποία διαμορφώνω όλη τη μέρα και όχι μόνο μια φορά τη μέρα ή την εβδομάδα... η ανάπτυξη μιας καινούργιας συνήθειας προϋποθέτει την καθημερινή φροντίδα και θέληση.   Σταδιακά συνηθίζω στο να νιώθω τα αυθεντικά μου αισθήματα από μέσα προς τα έξω –χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα- και σταδιακά αυτά γίνονται μέρος της συνειδητής μου φύσης με φυσικό τρόπο...   

Χωρίς να κλείσω το μάτια μου ή να απομακρυνθώ από τις δραστηριότητές μου, στρέφω την προσοχή μου προς τα μέσα... παρατηρώ προσεκτικά το νου μου... τί σκέψεις και τί αισθήματα κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή μέσα μου...
αρνητικά ή θετικά; είναι γρήγορες οι σκέψεις μου ή αργές;...
παρατηρώ με προσοχή το νου μου και θυμίζω στον εαυτό μου ότι μπορώ να επιλέγω τις σκέψεις που σκέφτομαι... δημιουργώ θετικές σκέψεις για τον εαυτό... σκέφτομαι για λίγο μια φυσική μου ιδιότητα, για παράδειγμα τη γαλήνη...
για λίγα δευτερόλεπτα χάνομαι στη σκέψη " είμαι μια γαλήνια ψυχή... είμαι η γαλήνη... ένα ον φωτός που εκπέμπει ενέργεια ... είμαι μια ψυχή, ενσυνείδητο φως, που νιώθει και κατανοεί ότι υπάρχει... μπορώ να νιώθω την ύπαρξη και αυτό είναι μια από τις αιθέριές μου αισθήσεις που τώρα αναπτύσσω όλο και πιο πολύ... ρωτάω τον εαυτό πώς είναι να νιώθω γαλήνια; … δημιουργώ χώρο στο νου μου για την ιδιότητα της γαλήνης και παρατηρώ πως είναι όταν την νιώθω... τώρα σκέφτομαι πως είναι να εφαρμόζω την ιδιότητά αυτή μέσα στην καθημερινότητά μου...οραματίζομαι να εκφράζομαι μέσα από την ιδιότητα αυτή...απολαμβάνω την όμορφή αυτή ιδιότητα και εκφράζω την εσωτερική μου ομορφιά..."  

Μια σκέψη το δευτερόλεπτο... απαλά και ξεκάθαρα...συνηθίζω στο να σκέφτομαι και να νιώθω ένα ένα τα φυσικά μου αισθήματα...αυτό ονομάζεται ενθύμηση της αλήθειας