Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

H Μυθολογία της Αγάπης, μέρος B'

Δυο λάθος εξισώσεις...
Θυμάστε που οι γονείς σάς πήραν από το χέρι και σας πήγαν στο λούνα πάρκ; Στο τρενάκι ανάμεσα από κραυγές 'ενθουσιασμού' και 'ευτυχίας' σας ρώτησαν..."δεν είναι συναρπαστικό; δεν σε συγκινεί; ε; είσαι ευτυχισμένος με το τρενάκι ;...".
Εκείνη τη στιγμή έμαθες μια περίεργη εξίσωση που για να τη χρησιμοποιούν οι μεγάλοι θα έπρεπε να είναι σωστή... συναρπαστικό=ευτυχία. Λίγο αργότερα συνέχισες να επαναλαμβάνεις το τρενάκι για να νιώσεις ό,τι ένιωσες την πρώτη φορά και σε λίγο καιρό ανακάλυψες και μια δεύτερη εξίσωση...  τρενάκι=ευτυχία...τότε ήταν που το τρενάκι άρχισε να σου γίνεται συνήθεια ή αλλιώς 'φυσική' ανάγκη.

Ο άγνωστος 'Χ'...
Με το πέρασμα του καιρού όμως οι δύο αυτές εξισώσεις δεν μπόρεσαν να σου χαρίσουν τον άγνωστο 'Χ'... την αληθινή ευτυχία. Γιατί; Γιατί αρχίσαμε να νομίζουμε ότι κάθε είδους συγκίνηση και εσωτερική αναταραχή είναι ευτυχία, αγάπη ή οποιαδήποτε άλλο αγνό αίσθημα και ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έρθει μόνο από 'κάπου εκεί έξω'...
Έτσι παραδώσαμε τα κλειδιά της καρδιάς και του νου και απογοητευμένοι νομίσαμε ότι ο άγνωστος 'Χ' είναι ανύπαρκτος και όχι ότι οι εξισώσεις μας ήταν λάθος... η ψυχή περιορίστηκε στο να βιώνει μόνο το 1% των δυνατοτήτων της δίχως να το ξέρει... Τί να είχε συμβεί άραγε; Ποιο να 'ταν το υπόλοιπο 99%;
Αισθήματα ή Συναισθήματα...
Πολλά μπαχαρικά στο φαγητό ή πολύ αλάτι ή ζάχαρη σταδιακά εξαφανίζουν την ικανότητά μας να γευόμαστε τις φυσικές γεύσεις... κάπνισμα, αλκοόλ ή ενέσεις εθιστικών ουσιών θα σαμποτάρουν την ικανότητά μας να ελέγξουμε τις σκέψεις μας. Ομοίως, οι συναισθηματικές αναταραχές μειώνουν δραματικά την ικανότητά μας να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας ή να νιώθουμε τα πηγαία μας αισθήματα.
Όμως ποια είναι η διαφορά των συναισθημάτων από τα αισθήματα;
Τα συν+αισθήματα είναι όλες εκείνες οι αναταράξεις που συμβαίνουν μέσα μας όταν επιτρέπουμε κάτι εξωτερικό να διαταράξει τον αγνό και γαλήνιό μας εσωτερικό κόσμο...τον κόσμο των αληθινών αισθημάτων: της γαλήνης, αγάπης, ευτυχίας, αγνότητας και επίγνωσης που ήδη υπάρχουν εκεί.
Ο περίγυρος και οι καταστάσεις μας οδηγούν σχεδόν πάντα στις εύκολες λύσεις: "μη δείχνεις ευάλωτη, δείξε σταθερή", "εκφράσου, ας το να βγεί μην το κρατάς... αν το κρατάς θα σκάσεις μέσα σου...", "Τους τα πες! Μπράβο, ήσουν ντόμπρος, ειλικρινής"...
Όταν τα φράζουμε ή τα εκφράζουμε είναι το ίδιο...συνηθίζουμε σε αυτά και ξεκινούμε να ζούμε σε ένα ψεύτικο κόσμο που αποτελεί μόνο το 1% της αλήθειας μας... το 99% μας λείπει και έτσι νιώθουμε...λύπη.

Άσκηση επιστροφής στο 99% του εαυτού μου
Διαλογισμός είναι η ενθύμηση των αγνών μου αισθημάτων: αυτά είμαι κατ'ουσία. Όχι μόνο όταν κάθομαι για διαλογισμό αλλά ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας για πολύ μικρά αλλά συχνά διαλείμματα υπενθυμίζω στον εαυτό την αληθινή μου φύση και τη νιώθω.
Όταν κάτι φεύγει από τον έλεγχο μου δεν το φράζω ούτε το εκφράζω αλλά αποστασιοποιούμαι από αυτό που νιώθω, παρατηρώ και επιλέγω να επιστρέψω συνειδητά στα αρχικά μου αισθήματα. Έτσι το μεταμορφώνω. Αυτό ονομάζεται πνευματική προσπάθεια εν δράση.
Σταδιακά συνηθίζω στο να νιώθω τα αυθεντικά μου αισθήματα από μέσα προς τα έξω –χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα- και σταδιακά επιστρέφω σε αυτά όλο και πιο εύκολα...
Χωρίς να κλείσω το μάτια μου ή να απομακρυνθώ από την κατάσταση, αρχίζω να παρατηρώ για λίγο τι συναισθήματα μου προκαλεί ... βυθίζομαι στη στιγμή... ρωτώ τον εαυτό...'προτιμώ να νιώθω όλα αυτά; γιατί να ταράξω την όμορφή μου γαλήνη και ευτυχία; έτσι θέλω να συνηθίζω να νιώθω; Ό,τι και να συμβαίνει επιλέγω να διατηρώ ένα όμορφο και άνετο εσωτερικό χώρο... μόνο έτσι θα μπορώ να σκέφτομαι και να ανταποκρίνομαι με διαύγεια... είμαι η γαλήνη... είμαι ένα φωτεινό ον γαλήνης..."