Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

H Μυθολογία της Αγάπης, μέρος Α'

Κατάσταση
Κάποιες φορές βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να μη βλέπουμε ανταπόκριση στα αισθήματα αγάπης, σεβασμού, συνεργασίας που εκπέμπουμε προς τους άλλους... νιώθουμε να χτυπούν σε βράχο ή τοίχο και να μην επιστρέφουν αισθήματα αναγνώρισης, σεβασμού ή αγάπης.
Έχοντας βαθιά ριζωμένη τη συνήθεια του 'πάρε δώσε', το κενό της ανταπόκρισης μάς κάνει να νιώθουμε ανασφάλεια και αμφιβολία για τον εαυτό μας και δεν αργούμε να περάσουμε στο στρατόπεδο των παραπόνων και των κατηγοριών, δηλαδή του στιγμιαίου ή διαρκούς, μίσους ... "εγώ δεν αξίζω τίποτε δηλαδή;..." "υποτίθεται ότι..." "θα έπρεπε ..." "είχες την υποχρέωση..." "έχω δικαίωμα..." "δεν δείχνεις καθόλου σεβασμό... είσαι σκληρός... έχεις γίνει κάπως αναίσθητη τώρα τελευταία..."
Ο αληθινός σεβασμός και η αληθινή αγάπη είναι δύο πολύ εξυψωμένες καταστάσεις συνειδητότητας που κερδίζονται από καρδιάς και δεν μπορούν να διεκδικηθούν με κανένα εξωτερικό τρόπο. Είναι αδύνατο να πείσεις ή να πιέσεις κάποιον να σε σεβαστεί, ούτε και τον ίδιο σου τον εαυτό...μπορεί να τα καταφέρεις αλλά θα είναι κάτι επιφανειακό δηλαδή προσωρινό. Από την άλλη, η υψηλή κατάσταση συνειδητότητας δεν είναι κάτι ακατόρθωτο, αντίθετα αυτή είναι που αποτελεί αιώνιό μας δικαίωμα και όχι ο αναγκαστικός σεβασμός από τους γύρω μας.
Μια τέτοια μεταστροφή της συνειδητότητας χρειάζεται να γίνει πρώτα μέσα μας, αν επιθυμούμε να τη δούμε γύρω μας.



Διακρίνοντας
Και πώς θα καταλάβουμε ότι αυτό που νιώθουμε είναι αληθινή αγάπη και πηγαίος σεβασμός και όχι η 'συμβατική αγάπη' ή ο σεβασμός 'πάρε δώσε' έτσι ώστε να βελτιωθούμε και να βελτιώσουμε;

Μπορούμε να ελέγξουμε την καθαρότητα των αισθημάτων μας - αν νιώθουμε πικρία ή ακύρωση χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι αγνό και αληθινό ποτέ δεν αφήνει πίσω του γεύση πικρή.
Αγάπη μέσα σε όρια προσδοκιών και απαιτήσεων είναι 'αγάπη' εγωκεντρική και δεν μπορεί να μας δώσει αληθινή ικανοποίηση ούτε και να αγγίξει το αυθεντικό κομμάτι των άλλων γύρω μας. Είναι 'αγάπη' που δόθηκε για να πάρει, λόγω φόβου μοναξιάς, ανάγκης αναγνώρισης ή άλλης αδυναμίας ψυχής. Ένας τέτοιος 'σεβασμός' έχει το αντίθετό του... την πικρία και την αντίδραση.
Κάτι αληθινό και αυθεντικό δεν περνά ποτέ στην αντίθετη πλευρά... δεν το έχει ανάγκη...  'είναι' καλά εκεί που είναι....

Συνδέοντας
Είναι απαραίτητο να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πώς είναι να νιώθουμε την αληθινή αγάπη και σεβασμό. Δεν είναι φιλοσοφικές έννοιες προς συζήτηση ή διάλογο, ούτε αιτία για διαμάχη και ανάλυση... είναι αισθήματα που χρειάζεται να τα νιώθουμε στο παρόν. Το ευτύχημα είναι ότι ήδη κατοικούν μέσα μας και στην πραγματικότητα 'είμαστε' αυτά: 
Για να το συνειδητοποιήσουμε αυτό θα μας βοηθήσει ο καθημερινός στοχασμός και διαλογισμός. Επίσης, οι συχνές & σύντομες στιγμές σιωπής και εσωτερικής προσοχής μας φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που αληθινά είμαστε.
Στη σιωπή ας συνδεθώ με τα αληθινά μου, πηγαία αισθήματα, ας συνδεθώ με το αυθεντικό κομμάτι του εαυτού... ας σιωπήσω για λίγο τον εσωτερικό θόρυβο που μου προκαλούν τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι επιφανειακές επιθυμίες και απαιτήσεις... ας πάω πιο βαθιά και ας βιώσω για λίγο την αγάπη πέρα από ανταλλαγή, δώσε, πάρε... ας τη βιώσω ως το είναι μου... δεν μπορώ να την 'πάρω' ή 'ανταλλάξω', μπορώ να 'είμαι' η αγάπη και ο σεβασμός... από μέσα προς τα έξω... 'είμαι' αυτό που θέλω να βλέπω γύρω μου... σαν ένα φωτεινό αστέρι εκπέμπω το φως μου ανεξάρτητα από τα σκοτάδια γύρω μου, εκπέμπω στο παρόν αγνή αγάπη... παραμένω σ' αυτή την αγνή συνειδητότητα... παραμένω στην αληθινή μου συνειδητότητα...