Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Εν δράσει... Μέρος Α'

Επίδραση...
Οραματιστείτε ότι πετάτε μια πέτρα σε μια λίμνη... η ήρεμή της επιφάνεια γεμίζει με κυματισμούς που ξανοίγονται σταδιακά μέχρι να φτάσουν στην ακτή... από εκεί επιστρέφουν όλες στο κεντρικό σημείο.

Αναπόδραστα...
Ό,τι συμβαίνει μέσα στο υλικό σύμπαν έχει και ένα αποτέλεσμα. Άλλωστε αυτή είναι και η ομορφιά του... γι' αυτό το διαδραστικό παιγνίδι είμαστε εδώ. Ένα γεγονός, μια επιλογή μου, επηρεάζει το όλο. Τί είναι όμως 'γεγονός'; Είναι 'γεγονός' μόνο ό,τι συμβαίνει στις ειδήσεις ή καταγράφεται από τους επίσημους ιστορικούς;

Incognito δράση...
Όλοι μας εκπέμπουμε συνεχώς ενέργεια... ακόμη και ακίνητοι! Παράγουμε σκέψεις και συναισθήματα τα οποία με τη σειρά τους προκαλούν κραδασμούς ή δονήσεις στη γύρω ατμόσφαιρα και εν τέλει επηρεάζουν όλους και όλα γύρω μας. Όσο και να μην φαίνονται, τα εσωτερικά αυτά γεγονότα είναι μια πολύ δυναμική δραστηριότητα.
Η εσωτερική μας στάση (συνειδητότητα) ως σπόρος των σκέψεων και συναισθημάτων μας εκπέμπεται και επηρεάζει την εσωτερική στάση των άλλων γύρω μας... οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας ως δράσεις έχουν αναπόφευκτα ένα αποτέλεσμα στις σκέψεις και συναισθήματα των άλλων.

Τα κύματα επιστρέφουν στο αρχικό τους σημείο...
Η ενέργεια συνείδησης την οποία αποστέλλουμε συναντά διάφορα όρια (τους άλλους) και επιστρέφει πίσω σε μας... ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης (νόμος του κάρμα) δεν μπορεί να κάνει εξαιρέσεις. Η όχι και τόσο 'θετική' ενέργεια που μπορεί να 'μας στέλνουν' κάποιοι δεν είναι άλλη από αυτή που εμείς οι ίδιοι στείλαμε κάποια στιγμή στο παρελθόν... Είτε στους ίδιους είτε σε άλλους...   

Θετικά Κύματα
Αν πειραματιστούμε να στείλουμε ενέργεια σεβασμού και αγάπης προς τους άλλους αυτή η ενέργεια θα κυκλοφορήσει τριγύρω και εν τέλει θα επιστρέψει πίσω σε μάς. Η θετική στάση προκαλεί ενέργεια η οποία είναι πιο δυνατή και υψηλή από ότι η αρνητική... γι' αυτό όταν γκρινιάζουμε εσωτερικά ούτε ο εαυτός μας δεν έλκεται στην παρέα μας... ενώ όταν είμαστε καλά με τον εαυτό μας υπάρχει αυτόματη σύμπνοια και με τους άλλους.
Εκπέμποντας θετική ενέργεια είναι σαν μια αόρατη ασπίδα που μας προστατεύει από το να νιώθουμε πληγωμένοι ή προσβεβλημένοι.
Η εσωτερική στάση του εγωισμού αποτελεί την πέτρα στη λίμνη της γαλήνης όλων μας, μας καθιστά ευάλωτους στα κύματα κριτικής, ασέβειας και δυσφήμισης που επιστρέφουν πίσω σε μας. Αν ο εγωισμός πάψει να κρατά τα ηνία του εσωτερικού μας κόσμου τότε η γύρω αρνητικότητα δεν θα μας αγγίζει εσωτερικά...
...'άλλα' Κύματα
Ναι, αλλά εφόσον όλοι μας έχουμε λίγο ή πολύ εγωισμό πώς να πειραματιστούμε να στείλουμε ενέργεια σεβασμού και αγάπης; Γύρω μας κυκλοφορεί αρκετή αρνητική ενέργεια την οποία αναπαράγουμε διαρκώς... πού να βρω αυτή την αγνή από εγωισμό εσωτερική στάση;
Μέσα μου; Ακόμη και μέσα μου, έχω ξεχάσει το πώς είναι να νιώθεις πέρα από εγωισμό... η χαλάρωση και η γαλήνη δεν μου αρκούν για να αλλάξω χαρακτήρα...
...που να στρέψω τη συνειδήτοτητά μου για να επηρεαστώ θετικά και να θυμηθώ την αγνότητά μου;
 η συνέχεια στον επόμενο Αυλό...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Ποιος με σμιλεύει...

Σμιλεύοντας από έξω...
Κοίτα πόσα από αυτά που κάνουμε εξαρτώνται από το πώς μας βλέπουν οι άλλοι: ο 'σύζυγος', ο φίλος μας, το παιδί μας, οι γονείς μας, το αφεντικό, η γραμματέας κ.α. Φανταστείτε όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί μας... τι θα νιώθαμε στ'αλήθεια;
Στην κλίμακα του "άνετα" από το 0 εώς το 100 τί ποσοστό άνεσης θα νιώθατε; Το ποσοστό που περισσεύει αν αφαιρέσουμε την άνεση ανήκει στο φόβο και ο φόβος είναι ο 'αγαπημένος' γιος της προσκόλλησης.
Ποια προσκόλληση;... Φανταζόμαστε πώς μας βλέπουν οι άλλοι και όλη μας η ζωή φιλτράρεται από τα μάτια και τις καρδιές τους και έτσι σμιλεύουμε το χαρακτήρα 'μας' σύμφωνα με το πώς οι άλλοι θα είναι ικανοποιημένοι και περήφανοι για μας ... σύμφωνα με το τι οι άλλοι εννοούν 'κοντά τους'.
...και τότε ο χρόνος φέρνει μια μέρα, μια στιγμή...και μονάχα μια στιγμή αρκεί για να πεις: "Ντροπή... και εγώ που έχω κάνει τόσα για 'σένα...". Έπειτα από τρεις μέρες λες εκείνο το "σε συγχωρώ... τίποτε δεν ήταν...πάει... πέρασε τώρα" και σε 10 μέρες λες και πάλι το μάντρα (φράση που με την επανάληψη έχασε το αρχικό της νόημα) "Ντροπή... και εγώ που...". Και έτσι η ζωή μας πάει λέγοντας ανάμεσα στα δύο άκρα : της λύπησης και το θυμού...

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Βγαίνοντας από την πρίζα...

Κατάσταση
Στο ταξίδι μας μέσα στο χρόνο 'κολλήσαμε' την επίκτητη συνήθεια του να εστιαζόμαστε στο αρνητικό έτσι ώστε να βελτιώσουμε μια κατάσταση: καταπιανόμαστε τόσο πολύ με τα αρνητικά χαρακτηριστικά ή επιλογές κάποιου άλλου ή τα εμπόδια μιας κατάστασης.
Οι σκέψεις μας χρωματίζονται από το πού είναι η έγνοια μας (πού είναι η διάνοιά μας...). Έτσι όλες οι πνευματικές και εν τέλει οι φυσικές δυνάμεις μας εγκαταλείπουν...
Αντί να αναλύουμε και να συζητούμε σχετικά με το τί θα πρέπει κάποιος άλλος να αλλάξει στη συμπεριφορά του, είναι περισσότερο σημαντικό και λειτουργικό 'να τα πώ' λίγο με τον εαυτό μου..."τί είναι αυτό που μπορώ εγώ να αλλάξω... η κατάσταση μπορεί και να χειροτερέψει... σε τί χρειάζεται εγώ να δυναμώσω...;".
...και από πού να αρχίσω;
Χρειάζεται να έχουμε την αγνή επιθυμία για διαρκή αλλαγή του εαυτού. Με αυτή την επίγνωση όλη μας η ενέργεια στρέφεται προς τη συνειδητή αλλαγή των αρνητικών στερεότυπων και συμπεριφορών και την αντικατάστασή τους με αληθινές αξίες. 

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Θεατής και... ηθοποιός;

Βρίσκοντας και Διατηρώντας την ισορροπία
Σε σχέση με τους άλλους γύρω μας έχουμε δυνατότητα να παρατηρούμε ή να επεμβαίνουμε (εμπλεκόμαστε) όποτε το επιθυμούμε. Ισορροπούμε μεταξύ του να είμαστε παρατηρητές και  συμμετέχοντες. Παίζουμε ένα ρόλο πότε ανάμεσα στους θεατές και πότε ως ηθοποιοί επί σκηνής.
Αρκετές φορές μας έλκει η σκηνή τόσο που χανόμαστε στην ερμηνεία του ρόλου των άλλων και στο δράμα τους. Μπαίνουμε τόσο πολύ στο 'έργο' που χάνουμε εν τέλει την πολύτιμη 'απόσταση'. Εμπλεκόμαστε βαθιά στις σκέψεις και τα συναισθήματά τους...
Εκείνο είναι το σημείο που αφήνουμε από τα χέρια τη δημιουργία της δικής μας ζωής... Αυτή η συνήθεια μας εξαντλεί σπαταλώντας πολύτιμη πνευματική ενέργεια... πώς μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτό; Ας παρατηρήσουμε μέσα μας...Έχουμε απώλεια συγκέντρωσης και ελέγχου των σκέψεων και των αισθημάτων μας. Αποσυνδεόμαστε από την εσωτερική μας γαλήνη, ξεχνάμε (λήθη) την αληθινή μας φύση και κάνουμε... λάθη. Έπειτα την αναζητούμε και πάλι, γιατί κάτι αληθινό δεν χάνεται ποτέ...
Επιλέγω
Μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε οι παρατηρητές των ιδεών, εικόνων και ρόλων των άλλων και όχι να χανόμαστε στους λαβύρινθους του νου και τις καρδιάς τους... η Αριάδνη ποτέ της δεν κατέβηκε κάτω (στο λαβύρινθο, στο μύθο του Θησέα ...). Κάπως έτσι θα μπορούμε να διατηρούμε τη γαλήνη μας μέσα στον κόσμο. Ας θυμηθώ..."μπορώ να δημιουργώ μόνο ένα σενάριο... της δικής μου ζωής". Αν επιθυμώ να ζω γαλήνια και να επηρεάζω θετικά τους ανθρώπους γύρω μου ας αποφύγω να ελέγξω ή αλλάξω τη ζωή τους.