Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Απόδραση... Μέρος Α'


Όσο μεγαλώνει ένα παιδί κοιτώντας τι κάνουν οι 'μεγάλοι' γύρω του, αναπτύσσει βολικούς μηχανισμούς 'αναζωογόνησης' ή 'απόδρασης' από την καθημερινότητα... τελικά αποδεικνύονται ότι είναι τρόποι φυγής από την αλήθεια και εστίες καινούργιων εξαρτήσεων και άρα πόνου...

Η φύση
Μπορεί να αποτελέσει η φύση ένα τρόπο αποφυγής της καθημερινότητας; Αν ναι, γιατί;
"Επειδή κατά βάθος δεν επιθυμώ να αλλάξω τίποτε στον εαυτό μου. Δεν αντέχω τους ανθρώπους και τους ρυθμούς της ζωής όπως είναι σήμερα και θέλω να γεμίσω γαλήνη εύκολα και γρήγορα..."
Ένα τέτοιο κίνητρο κάθε φορά που θα γυρίζω στην πόλη θα με κάνει πιο στενοχωρημένο και πιο ευερέθιστο ή σαρκαστικό. Θα με κάνει να ξεχνώ ότι η ευτυχία στη ζωή έρχεται από το μοίρασμα της εσωτερικής μου προόδου και της πνευματικής μου εξάσκησης. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο στο πεδίο των σχέσεων και της επίτευξης της γαλήνης του νου και της καρδιάς μέσα σε αυτές και τις προκλήσεις τους.

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Η δύναμη των αγνών κινήτρων


Η απάρνηση της επιθυμίας για 'όνομα', φήμη και σεβασμό από τους άλλους φέρνει τον καρπό των πράξεών σας μπροστά σας. Όταν ένα έργο βασίζεται στην αλήθεια και την ειλικρίνεια, όταν η πηγή του είναι μόνο τα αγνά σας κίνητρα, τότε οπωσδήποτε θα είναι επιτυχημένο.

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Υπάρχει στ'αλήθεια αποτυχία...;


Συνήθως...
Τί είναι αποτυχία άραγε; Είναι πάλι ένα γεγονός εκεί έξω που έχει πάνω του μια ταμπελίτσα που λέει "ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΕΝΤΟΣ"; Όταν λέω "αποτυχία" τί στ' αλήθεια εννοώ; Συνήθως όταν η γλώσσα ή η σκέψη βιάζονται γιατί "τρέφονται" με συμπεράσματα, χαρακτηρίζουν πολύ εύκολα ζωντανές διαδικασίες και ανθρώπους με λέξεις κάπως ... άκαμπτες, στατικές.
Είναι εύκολο και γρήγορο όπως το τηλεκοντρόλ και το fast-food των σύγχρονων ανθρώπων, αλλά... κάτι τέτοιο έχει κόστος: μας απομακρύνει από την αγνή σχέση με τα πράγματα και τους ανθρώπους - την αγνή σχέση με το νου και τις λέξεις μας. Τότε λέμε ότι ζούμε... επιφανειακά.

Τί μήνυμα μου φέρνει η "αποτυχία"...
Κάθε τι που μας συμβαίνει έχει το λόγο του. Πολλές φορές αυτός είναι προφανής και άλλες πολύ καλά κρυμμένος πίσω από τον χρόνο και το χώρο. Χρειάζεται άραγε να σκάψουμε βαθειά και να αναλύσουμε...
Καλύτερα όχι: ιδιαίτερα αν είμαστε ψυχές που "απολαμβάνουμε" τις αναλύσεις, τα μυστήρια, τις επεκτάσεις και φιλοσοφίες... ας είμαστε γρήγοροι με το σωστό τρόπο... ας είμαστε πιο χρήσιμοι με την ενέργεια του νου και του χρόνου μας.
"Πώς; Να μην βρούμε τη λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα; Χρειάζεται ανάλυση...και σχεδιασμό... και πρόβλεψη... και συζήτηση.... και...πρακτικότητα... και..."

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Αγνότητα και Αγάπη


Αγνότητα σημαίνει διαύγεια, διαφάνεια και ειλικρίνεια. Αγνότητα σημαίνει να είμαι το ίδιο «μέσα» και «έξω». Η αγνότητα χαρίζει αφοβία, ελευθερία και σταθερή ευτυχία. Η αγνότητα είναι η βάση της υψηλότερης μορφής της αγάπης: της ανιδιοτελούς αγάπης.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Ανάμνηση


Αυτό που θυμόμαστε είτε μας δεσμεύει είτε μας ελευθερώνει. Όταν θυμόμαστε το παρελθόν ή τους άλλους (ειδικά τις αδυναμίες τους) δεσμευόμαστε... Μόλις θυμόμαστε τον αληθινό εαυτό, τις αυθεντικές μας έμφυτες ιδιότητες και την Υπέρτατη Πηγή Ενέργειας, ελευθερωνόμαστε αυτόματα από το φόβο, την ενοχή και οποιαδήποτε άλλη μορφή λύπης.

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Συνεργασία. Χαρά ή υποχρέωση...


'Αθώα' ψέμματα...
Αρκετές φορές έχουμε νοιώσει αυτήν τη "μοναξιά" του δραματικού μας "αγώνα" ή "γολγοθά"... αλλά και τις χαοτικές σκέψεις που στο τέλος συσσωρεύονται και γίνονται εκρήξεις αντίδρασης...  
"Όλα εγώ θα τα κάνω...;" , "κανείς δεν με βοηθά..." , "με έχουν αποκλείσει..." , "πότε θα μάθουν να συνεργάζονται λίγο...;" , "κοίτα πόσα έχω κάνει για 'σένα..." , "αυτό είναι το 'ευχαριστώ'...;"
Γιατί "στεγνώνουμε" όμως έτσι; Τι λείπει και νοιώθουμε έτσι;
Πώς μπορεί η "προσφορά" να αφήνει τέτοια γεύση πικρή;
Γιατί δεν συνεργάζονται οι άλλοι ενώ θα "έπρεπε"...;

Ας παρατηρήσω λίγο πιο κοντά...
Ας σταματήσω λίγο τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου πριν ξαναμπώ στο έλος της πικρίας και της εχθρότητας και κολλήσω για τα καλά εκεί... οι 'αθώες' σκέψεις και φράσεις που χρησιμοποιώ είναι σημάδια μη ικανοποίησης από τη ζωή μου... γιατί έχω 'στεγνώσει' από ενθουσιασμό και δημιουργικότητα;
Εφόσον προσφέρω με κίνητρα καθαρά γιατί πονάω; Μήπως δεν προσφέρω καθαρά; Μήπως περιμένω κάτι για αντάλλαγμα όπως επιβεβαίωση του ρόλου μου, συνεργασία ή κάποια ανταπόκριση. Γιατί δεν μου φτάνει η συνεργασία με τον εαυτό μου;

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Το Φως της αγνότητας


Εκεί που υπάρχει αγνότητα πλησιάζουν κοντά η ποιότητα & η ισότητα. Η αγνότητα είναι η ενότητα μες τον εαυτό και η ενότητα με τους άλλους και αυτή χαρίζει μια ιδιαίτερη ποιότητα σε κάθε σκέψη, λέξη και πράξη. Χαρίζει επίσης ισότητα στο βλέμμα μας προς τους άλλους. 

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Από τί είναι φτιαγμένες οι λύσεις;

Πρόβλημα
Η συνταγή για ένα "πετυχημένο" πρόβλημα είναι:
Παίρνουμε μια κατάσταση και τη χτυπάμε πολύ ώρα στο νου μας...
...όσο πιο πολύ τη χτυπήσουμε τόσο το "καλύτερο" γιατί φουσκώνει. 
Την αλατίζουμε με κοσμητικά επίθετα...
Προσθέτουμε ενόχους και υπόπτους...
Σπάμε δύο παλιότερα προβλήματα που μοιάζουν με το τωρινό και τα βάζουμε και αυτά.
Αφήνουμε το μείγμα να φουσκώσει αφού προσθέσουμε δικαιολογίες και κατηγορίες.
Απλώνουμε σε μεγάλη επιφάνεια και το κόβουμε σε μικρά κομμάτια.
Προθερμαίνουμε το φούρνο σε θερμοκρασία θυμού με παλιότερες αναμνήσεις και...
...το σερβίρουμε ζεστό ή κρύο, μοιράζοντάς το στα "αγαπημένα" μας πρόσωπα.
Συνοδεύεται με καφέ, τσάι και προπαντός με "καλή" συζήτηση και ανταλλαγή
παρόμοιων "πετυχημένων" συνταγών.
Καλή μας όρεξη...

"Αφού ακολούθησα κατά γράμμα τη συνταγή;"
Είναι δυνατόν οι λύσεις στα προβλήματά μας να είναι φτιαγμένες από υλικά προβλήματος;
Το να έχει εμφανιστεί ένα πρόβλημα είναι σημάδι ότι κάτι μας λείπει. Οποιοδήποτε πρόβλημα είναι ο μετρητής της αδυναμίας μου. 

"Πάλι εγώ φταίω; Τί μου λείπει πάλι; Ποια αδυναμία; Αφού όλα τα έκανα σωστά και τυπικά και με την καλύτερη πρόθεση! Εκείνοι είναι το πρόβλημα..."

Δυστυχώς έχοντας συνηθίσει μια ζωή εξωτερικών πράξεων και γεγονότων θεωρώντας ότι είμαστε υλικά όντα και εξωτερικοί ρόλοι & ταμπέλες έχουμε μάθει να ζούμε μηχανικά. (μητέρα, πατέρας, γιος, κόρη, διευθυντής, πολίτης, πιστός, άντρας, γυναίκα, γέρος, νέος, λευκός, κίτρινος, έξυπνος, δημιουργικός, πρακτικός, θεωρητικός, πνευματικός, υλιστής, αρχαίος, μοντέρνος) .
Έχουμε μάθει να ταυτιζόμαστε με λάθος ταυτότητες και έτσι χάνουμε πολύτιμη πνευματική ενέργεια. Αναζητούμε τις λύσεις σε θέματα των ρόλων μας μέσα από τους ρόλους αυτούς χωρίς να βλέπουμε ότι η ταύτισή μας με αυτούς είναι το αληθινό πρόβλημα.
"Άραγε υπάρχει λύση...; 
Πώς θα λυθούν τα προβλήματα εκεί έξω χωρίς τους ρόλους αυτούς;"
Δυστυχώς δεν υπάρχει λύση (εξωτερική) για τα προβλήματα εκεί έξω... όσο και να ψάχνουμε ή να βρίσκουμε εξωτερικές λύσεις καινούργια εξωτερικά προβλήματα θα αναδύονται...

Μέχρι να κάνω μια βουτιά προς τα μέσα μου και όχι μέσα στο πρόβλημα και να συνειδητοποιήσω την πηγή των προβλημάτων...ή την πηγή της Λύσης που είναι η ίδια... εγώ... είμαι η ίδια η λύση... αποφασίζω να λύσω τον εαυτό μου από τα δεσμά της προσκόλλησης και της εμπαθούς συμμετοχής στα "προβλήματα"... γαλήνια... απροσκόλλητα... με διάκριση... στη σιωπή... αναδύω τη δύναμη της επιλογής... επιλέγω να είμαι η λύση που θέλω να δω εκεί έξω... επιλέγω να μην απομονώσω τον εαυτό μου πίσω από ρόλους και ταμπέλες... συγκεντρώνομαι στην αληθινή μου ταυτότητα... είμαι μια γαλήνια ψυχή... είμαι ένα πνευματικό ον που χρησιμοποιεί τα προβλήματα που έρχονται ως σκαλοπάτια εσωτερικής ανάπτυξης... ως αιτίες για την ανάδυση δυνάμεων και αρετών που μέχρι τώρα κοιμόταν μέσα μου... 
Σε ευχαριστώ "πρόβλημα" είσαι το ξυπνητήρι μου... χωρίς εσένα θα νόμιζα ακόμη ότι είμαι τέλειος... ότι έχω ήδη φτάσει..."