Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Απόδραση... Μέρος Α'


Όσο μεγαλώνει ένα παιδί κοιτώντας τι κάνουν οι 'μεγάλοι' γύρω του, αναπτύσσει βολικούς μηχανισμούς 'αναζωογόνησης' ή 'απόδρασης' από την καθημερινότητα... τελικά αποδεικνύονται ότι είναι τρόποι φυγής από την αλήθεια και εστίες καινούργιων εξαρτήσεων και άρα πόνου...

Η φύση
Μπορεί να αποτελέσει η φύση ένα τρόπο αποφυγής της καθημερινότητας; Αν ναι, γιατί;
"Επειδή κατά βάθος δεν επιθυμώ να αλλάξω τίποτε στον εαυτό μου. Δεν αντέχω τους ανθρώπους και τους ρυθμούς της ζωής όπως είναι σήμερα και θέλω να γεμίσω γαλήνη εύκολα και γρήγορα..."
Ένα τέτοιο κίνητρο κάθε φορά που θα γυρίζω στην πόλη θα με κάνει πιο στενοχωρημένο και πιο ευερέθιστο ή σαρκαστικό. Θα με κάνει να ξεχνώ ότι η ευτυχία στη ζωή έρχεται από το μοίρασμα της εσωτερικής μου προόδου και της πνευματικής μου εξάσκησης. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο στο πεδίο των σχέσεων και της επίτευξης της γαλήνης του νου και της καρδιάς μέσα σε αυτές και τις προκλήσεις τους.


Μα η φύση ακριβώς αυτό δεν κάνει; Με βελτιώνει και με εμπνέει;
Ναι, αλλά συχνά τα κίνητρά μας για τις αποδράσεις στη φύση δεν έχουν να κάνουν με την αυτοβελτίωση αλλά με τη φυγή...
Μπορούμε να το κατανοήσουμε αυτό από το ότι μπορεί να μας αρέσουν κομμάτια της φύσης τα οποία μας ικανοποιούν άμεσα και άλλα κομμάτια της τα εκμεταλλευόμαστε και τα εξαντλούμε από άγνοια (όχι ουσιαστική ενημέρωση αλλά και θέληση)
Άρα ουσιαστικά για να λέμε την αλήθεια δεν έχουμε και πολύ σχέση με τη φύση... αλλά λίγο έως πολύ εκμετάλλευση. Και έτσι εμποδίζουμε τον εαυτό μας από το να ενδυναμωθεί πνευματικά και να βελτιωθεί ουσιαστικά, προς όφελος και των άλλων γύρω μας. 

Άρα ... καμία ελπίδα για να γεμίσουμε και αναζωογονηθούμε;
Ποιες είναι οι εναλλακτικές;
Οι λύσεις κρύβονται πάντα πίσω από τα προβλήματα... ας τα κάνουμε λίγο στην άκρη...

Η φύση
Ας επιστρέψουμε στην φύση μας! Την αληθινή μας φύση. Καλή και η χλωροφύλλη αλλά πόσο οξυγόνο μπορεί να μου χαρίσει στο νου; Πόσο μπορεί το πράσινο χρώμα και η εξωτερική ησυχία να με δυναμώσουν ψυχικά;
Η φύση μπορεί να με βοηθήσει να χαλαρώσω για όσο χρονικό διάστημα θα παραμένω εκεί αλλά αυτό δεν αρκεί για να μεταμορφώσω τον τρόπο σκέψης μου...
Είναι η κατάλληλη στιγμή να μάθω να ακούω την εσωτερική μου γαλήνια φύση και το κάλεσμα του εαυτού, του χρόνου και της υπέρτατης πηγής για ουσιαστική ενδυνάμωση...
Είμαι ένα ον γαλήνης και νιώθω αυτό τον πυρήνα γαλήνης να αναδύεται όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν... άρα υπάρχει... ας γίνω λοιπόν λίγο πιο ανεξάρτητος από τις εξωτερικές συνθήκες, σήμερα... τώρα...
Ας συνδεθώ βαθιά με τον εαυτό μου και ας θυμηθώ ότι είμαι ένα αιώνιο όν... όπου κι αν βρίσκομαι.
Ας μάθω να σιωπώ τις άχρηστες σκέψεις και συναισθήματα και ας γεμίσω το νου με θετικές και αναζωογονητικές σκέψεις... αυτές είναι το οξυγόνο που ο νους μου χρειάζεται...