Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Απόδραση...Μέρος Β'

Όσο μεγαλώνει ένα παιδί κοιτώντας τι κάνουν οι γύρω του αναπτύσσει βολικούς μηχανισμούς 'αναζωογόνησης' ή 'απόδρασης' από την καθημερινότητα... τελικά αποδεικνύονται ότι είναι τρόποι φυγής από την αλήθεια και εστίες καινούργιων εξαρτήσεων...

Οι ουσίες
Συνήθειες που διεγείρουν ουσίες στο σώμα μας... για πόσο καιρό θα παραμένουμε χημικά φυλακισμένοι...
Για παράδειγμα η εξαντλητική συνήθεια του θυμού: διεγείρει την αδρεναλίνη που μου δημιουργεί την αυταπάτη της σωματικής ζωντάνιας και του 'ελέγχου'. Σταδιακά εθίζομαι στην ευκολία αυτής της χημείας και διαμορφώνω έναν εκρηκτικό χαρακτήρα (κοινωνικά αποδεκτό ώς 'ευθύ' ή 'θαρραλέο'). Η αδρεναλίνη καταπιέζει την γαλήνη μας και εν τέλει τοξινώνει το σώμα μας... αλλά η κοινωνική επιβράβευση ή η προσωρινή ικανοποίηση... μας τυφλώνουν...



Μα τί να κάνω; Να καταπιεστώ;
Από το ξέσπασμα ώς την καταπίεση υπάρχουν ανεξερεύνητες εναλλακτικές τις οποίες δεν έχουμε τολμήσει να εξασκήσουμε μέσα μας... Σ'αυτό μας βοηθά η πνευματικότητα... Ας απομακρυνθούμε λίγο από το μαύρο άσπρο... ας πούμε ειλικρινά στον εαυτό μας:
"Επειδή κατά βάθος δεν επιθυμώ να αλλάξω τίποτε στον εαυτό μου, είμαι προς το παρόν απρόθυμος (βολεμένος) να ζήσω ποιοτικότερα ... δηλαδή πιο κοντά στην αληθινή μου φύση... ίσως γιατί δεν έχω εστιαστεί στο να τη γνωρίσω... Προς το παρόν όμως... για όλους υπάρχει η κατάλληλη στιγμή..."
Είναι θέμα διάκρισης και επιλογής : να επιτρέψω τις συνήθειές μου να αναδύονται με το 'έτσι θέλω' χωρίς φιλτράρισμα... χωρίς να τις ακούσω πρώτα; Ας ακούσω στη σιωπή ... τί μήνυμα μου στέλνουν... από πού πηγάζουν;... τι δεν ικανοποιώ μέσα μου;... ποιες βαθύτερες ανάγκες;... ποιο βαθύτερο κάλεσμα δεν ακούω;...ποιος έλεγχος, ποια δύναμη μου λείπει και την υποκαθιστώ με το θυμό;...

Ποια είναι λοιπόν η λύση;
Οι λύσεις κρύβονται πάντα πίσω από τα προβλήματα... ας τα κάνουμε λίγο στην άκρη...

Οι ουσίες
Υπάρχουν κάποιες ουσίες που δεν προκαλούν εθισμό και ... έχουμε άπειρη και δωρεάν ποσότητα από αυτές. Πού; Μέσα μας... Είναι άυλες ουσίες και ονομάζονται αρετές ή δυνάμεις: Η γαλήνη, η αγνότητα, η φιλία, η έμφυτη σοφία, η καλοσύνη αποτελούν τα αιώνια μας ανεξίτηλα ένστικτα.
Αυτά τα αιώνια ένστικτα ή αρχέτυπα, θέλουν να ανέλθουν στη συνειδητή μας κατάσταση και δεν θα μας αφήσουν ήσυχους μέχρι να το πετύχουν...
Για παράδειγμα, η ουσία της εσωτερικής γαλήνης μας έλκει σε ένα γαλήνιο δάσος. Η εσωτερική αγνότητα και αθωότητα μας έλκουν να πλησιάσουμε ένα ελάφι ή ένα δελφίνι.
Με το διαλογισμό ανοίγει η κατανόηση μου. Με την συστηματική μου πρόσβαση στην αληθινή γαλήνη μπορώ να διακρίνω ξεκάθαρα το μηχανισμό της χημικής αυταπάτης: ότι κάθε που εκτονώνομαι χάνω πολύτιμη πνευματική ενέργεια: ικανότητα να φρενάρω το νου και να επιλέξω τις σκέψεις μου, δύναμη να φρενάρω την καρδιά και να επιλέξω τα συναισθήματά μου.

Είναι η κατάλληλη στιγμή να μάθω να ακούω την εσωτερική μου γαλήνια φύση και το κάλεσμα του εαυτού, του χρόνου και της υπέρτατης πηγής για ουσιαστική ενδυνάμωση...

Τι με καλεί η παρούσα εποχή να κάνω...; να επιλέξω... χημεία ή διαύγεια... τι με καλεί ο υπέρτατος φίλος μου, η αγαθή πηγή που πάντα είναι συνειδητή της αλήθειας της... να επιλέξω με κατανόηση: φυσική γαλήνη και αγνή ευτυχία ή νάρκωση και αυταπάτη...
Αν διατηρώ την εσωτερική μου σιωπή καθαρή θα μπορώ να πλησιάσω με το νου την αγνή πηγή , την αμόλυντη συνειδητότητα του Ενός... με την καρδιά νιώθω το ρεύμα της διαύγειας και της χάρης... αυτή η χάρη με αποκαθιστά... με ολοκληρώνει... αυτή με φορτίζει ώστε να συνεχίσω να βελτιώνομαι...

Ας θυμηθώ ότι είμαι ένα αιώνιο όν... όπου κι αν βρίσκομαι.... έτσι θα μπορώ να θυμάμαι εσένα τον αιώνιο φίλο και θα αποτοξινώνω τη συνειδητότητά μου... θα αρχίσω να σου μοιάζω ξανά... είσαι ο αιώνιός μου γονιός άλλωστε...