Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Η απόδραση... Μέρος Γ'


Όσο μεγαλώνει ένα παιδί κοιτώντας τι κάνουν οι γύρω του αναπτύσσει βολικούς μηχανισμούς 'αναζωογόνησης' ή 'απόδρασης' από την καθημερινότητα... τελικά αποδεικνύονται ότι είναι τρόποι φυγής από την αλήθεια και εστίες καινούργιων εξαρτήσεων...

Οι άλλοι
Πολλοί συχνά χρησιμοποιούμε τους άλλους για να γεμίσουμε...
Για παράδειγμα εξιστορούμε 2 ώρες στο τηλέφωνο όλα μας τα προβλήματα με μονόπλευρο τρόπο... Σταθερός τίτλος της κάθε ιστορίας: "εγώ, το τέλειο θύμα...." ή "κοίτα να δεις τι άσχημα που συμπεριφέρονται… όχι μόνο εμένα βέβαια... άλλωστε δεν είναι κάτι προσωπικό...". Η επιβεβαίωσή μας ως θύματα μας δίνει την ψευδαίσθηση της αποδοχής και στήριξης ενώ ουσιαστικά αυτό που πετυχαίνουμε είναι η λύπηση των άλλων χωρίς να επικοινωνούμε ουσιαστικά και εποικοδομητικά... Δεν βελτιώνεται τίποτε μέσα μας και μετά από μια τέτοια ‘συζήτηση’ μπορεί να νιώθουμε λίγο καλύτερα αλλά οι άλλοι… νιώθουν να έχουν ‘στεγνώσει’ από ενέργεια…



Άρα ... να μην μιλάμε για το τι μας απασχολεί; Τι… να καταπιεζόμαστε ή να απομονωθούμε;

Οι λύσεις κρύβονται πάντα πίσω από τα προβλήματα... ας τα κάνουμε στην άκρη:
Οι άλλοι μπορούν να μας εμπνεύσουν για αλλαγή και πρόοδο και μέσω μιας σχέσης σεβασμού να μας βοηθήσουν να επιλύσουμε καταστάσεις με τις δικές μας δυνάμεις όποιες κι αν είναι αυτές αποφεύγοντας τη χρησιμοποίησή τους ως … αγχολυτικά ή μέσα εκτόνωσης. Κάτι τέτοιο θα μας έβαζε σε μια κατάσταση εξάρτησης: σε ένα φαύλο κύκλο παραπόνων και «πολλών ιστοριών και σεναρίων» που κουράζει εμάς και τους γύρω μας με τη διαρκή τους επανάληψη…

Ποιες είναι οι εναλλακτικές;
Οι άλλοι
Οι σχέσεις από εστίες ικανοποίησης του 'εγώ' μας και εν τέλει παγίδες προσκόλλησης και άρα στενοχώριας μπορούν να γίνουν πηγή ευτυχίας… Πώς...; Πηγαίνοντας ξανά στο σχολείο... Λέγεται ότι τα χρόνια τα μαθητικά είναι τα πιο ωραία χρόνια... γιατί...; Γιατί μαθαίναμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Υπήρχε όμως ένα 'παράδοξο φαινόμενο'... ήμασταν πιο πλήρης και αυθεντικά ευτυχισμένοι με τις σχέσεις μας... Και πού πήγε όλο αυτό το δυναμικό ή αλλιώς αυτή η δύναμη της αγνότητας του νου και της καρδιάς μας; Η απάντηση ευτυχώς είναι ...: κρύφτηκε, καλύφτηκε. Κρύφτηκε πίσω από τις προσδοκίες και εγωκεντρικές απαιτήσεις μας από τις σχέσεις μας.
Όταν παύουμε σταδιακά να καταπιέζουμε τις δυνάμεις της αγνότητας και πληρότητάς μας έχοντας λιγότερα "θέλω" και όταν ακούμε τις βαθύτερες ανάγκες των άλλων, οι σχέσεις μας αποκτούν νόημα και αυθεντικότητα, αποκτούν βαθύτερο λόγο ύπαρξης. Αυτό μας χαρίζει αληθινή γαλήνη και ευτυχία. Ευτυχία υπάρχει μόνο πίσω από την ανιδιοτελή προσφορά: από την έκφραση της εσωτερικής μας ομορφιάς ανεξάρτητα από την αποδοχή των άλλων...
Άσκηση
Επιστρέφω στο εδώ και στο παρόν και στρέφομαι προς τα μέσα... Επιλέγω 3 σχέσεις που απασχολούν την καθημερινότητά μου και με ειλικρίνεια ρωτώ τον εαυτό μου:

Πόσο σεβασμό απαιτώ; Πόσο αληθινό σεβασμό δίνω; (αληθινός σεβασμός είναι ο σεβασμός που προσπερνά τα εμπόδια του χαρακτήρα του άλλου - στοχεύει στη φωτεινή πλευρά του άλλου ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά που δεν με 'βολεύουν' προσωπικά)

Ποιες ανάγκες επιθυμώ να μου καλύπτουν αυτές οι σχέσεις και ποιες ανάγκες καλύπτω εγώ;

Ποιες ανάγκες είναι αληθινές και ποιες είναι εγωιστικές (θα μπορέσω να καταλάβω ότι είναι εγωιστικές όταν δεν μου τις καλύπτουν: εκνευρίζομαι, χάνω την αυτοπεποίθησή μου, νιώθω ανασφάλεια, γίνομαι ευερέθιστος).