Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Επιλέγοντας συνειδητότητα...

Κατάσταση
Αρκετές φορές ακόμη και όταν είμαστε 'εν δράση' για ένα σημαντικό έργο, η συνειδητότητά μας γίνεται συνηθισμένη γιατί ο νους μας αποσπάται σε αρνητικά συναισθήματα και άχρηστες σκέψεις για τον εαυτό ή τους άλλους. Μια τέτοιου είδους εσωτερική ατμόσφαιρα στην καρδιά και το νου μας μολύνει το νόημα του έργου μας και το κάνει να φαίνεται τόσο συνηθισμένο: δεν 'μετράει' μέσα μας.
Έτσι ό,τι ήταν να γίνει με όμορφο τρόπο γίνεται με συνηθισμένο: ποσοτικά και όχι ποιοτικά. Κυριαρχεί η 'συνειδητότητα δράσης' δηλαδή τελειώνουμε μηχανικά τις υποχρεώσεις μας με βιαστικό τρόπο και πρόχειρο, άρα με αρκετά λάθη.

Δηλαδή αν και είμαστε αρκετά προσκολλημένοι στη δράση τελικά το έργο έχει πρακτικές ελλείψεις ? Δεν είναι περίεργο ?

Ας κοιτάξουμε πιο κοντά...
Ας πάμε σε μια καθημερινή σκηνή...πολλοί θα την έλεγαν συνηθισμένη.
Προετοιμάζοντας ένα φαγητό ή ακόμη και ένα 'απλό' τσάι μπορώ να το γεμίσω με το πιο ποιοτικό μου κομμάτι, την αλήθεια μου. Δηλαδή με σκέψεις και αισθήματα συνειδητότητας ψυχής. Η συνειδητότητά μου, δηλαδή η διάθεσή μου για αγνή προσφορά ομορφιάς μέσα από τις πράξεις μου, θα με γεμίσει αγνές σκέψεις και αισθήματα τα οποία θα φτάσουν τις άλλες ψυχές μέσα από το έργο μου. Κάθε μου πράξη, ακόμη και κάθε υλικό αντικείμενο φορτίζεται με την εσωτερική μου ποιότητα... αυτό είναι το αληθινό δώρο... το αφανές...
Εμείς είμαστε το νόημα που θέλουμε να δώσουμε στις πράξεις μας. Δηλαδή η κατάσταση της συνειδητότητάς μας, αυτή περνά μέσα στο έργο μας και αγγίζει τους άλλους γιατί το αισθάνονται τόσο αυθεντικό και διάφανο.
Συνειδητότητα... θέμα γονιδίων, εξωτερικών καταστάσεων, ή προσωπική επιλογή;
Χρειάζεται να κατανοήσω ότι όποια είναι η συνειδητότητά μου αντίστοιχα είναι και τα συναισθήματά μου όταν λειτουργώ, δηλαδή η ποιότητα του έργου μου. Είμαι ένα ον το οποίο μπορεί να επιλέγει κάθε δευτερόλεπτο το επίπεδο της συνειδητότητάς του... Πώς;
Πρώτα χρειάζεται να συνειδητοποιήσω ότι δεν είμαι κάτι πέρα από συνειδητότητα... έτσι αυτό είναι και το μόνο που μπορώ να επιλέξω στ' αλήθεια... κάθε φορά που ξεχνώ ποιος είμαι και αρχίζω να ζω σαν να είμαι αυτά που έχω: ένα σώμα, ένα επάγγελμα, ένας ρόλος, μια περιουσία, μια χώρα, μια οικογένεια κλπ. ξεκινά ο πόνος...
Στη σιωπή στην αρχή της ημέρας μου αλλά και συχνά μέσα στην μέρα πηγαίνω πιο βαθειά μέσα μου. Διευρύνω τα όρια της συνειδητότητάς μου, της ίδιας μου της ύπαρξης...
Διακόπτοντας για λίγο την συνηθισμένη πορεία του νου μου και με τη βοήθεια αποφασιστικών σκέψεων, βοηθάω την μετάβασή μου στην αυθεντική μου κατάσταση συνειδητότητας, τη 'συνειδητότητα ψυχής'. Επιλέγω να εξυψώσω τη συνειδητότητά μου... Είμαι μια γαλήνια ψυχή ... φροντίζω την ποιότητα αυτού που κάνω... η ποιότητα αυτή αγγίζει τους άλλους... η γαλήνη είναι το βασικό μου ένστικτο... είναι ό,τι επιθυμεί η κάθε ψυχή για το νου της... το επιθυμεί γιατί διαισθάνεται ότι την έχει ήδη μέσα της... Μαθαίνω σταδιακά τον εαυτό μου να είναι σε αυτήν τη συνειδητότητα όλο και πιο γρήγορα. Έπειτα με συστηματική ποιοτική εξάσκηση θα μπορώ να διατηρώ τη σκέψη και τα συναισθήματα μου σε υψηλά επίπεδα σε όλο και πιο αντίξοες καταστάσεις... έτσι είμαι ωφέλιμος...