Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Τί θυμάμαι;

Φθορά...
Η ρουτίνα στη ζωή έρχεται όταν αποκόβομαι ασυνείδητα από τα κίνητρα των πράξεων μου και έτσι μετά από καιρό έχω ξεχάσει 'για που ξεκίνησα'...
Αν δεν γεμίζω τον εσωτερικό μου χώρο με ευγνωμοσύνη, καλοσύνη και ένα κλίμα συνεργασίας και σεβασμού προς τον εαυτό, την Υπέρτατη Πηγή, τη φύση, τους άλλους, και το Χρόνο τότε άλλα πράγματα θα έρθουν να γεμίσουν αυτό το χώρο: προβλήματα , ανησυχίες, προσδοκίες, παράπονα, μνησικακία, απληστία, εξαρτήσεις, στόχοι, προθεσμίες.
Τέτοιου είδους σκέψεις και συναισθήματα γεμίζουν μεν το χώρο και το χρόνο μας αλλά επειδή δεν είναι θρεπτική τροφή για το νου ή την καρδιά μας νιώθουμε συνεχώς συναισθηματική πείνα... κενό... θλίψη.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Αγάπη


Η αγάπη δεν είναι μία λέξη ή μια ιδέα, αλλά ένα αίσθημα. Αντί να μεταχειρίζομαι αυτήν τη λέξη έτσι απλά, ας αναρωτηθώ βαθιά: "Είμαι η προσωποποίηση της αγάπης;",
"Έχω αρκετή γενναιοδωρία να αλλάξω τον εαυτό μου ώστε να είμαι η εμπειρία της αγνής αγάπης μέσα από τα μάτια μου, τη στάση μου, την κάθε μου πράξη;"

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Τίποτε πιο θρεπτικό από την ευτυχία...

Στην υγειά σας... !
Γενικά...
Η ευτυχία δεν έρχεται από μόνη της... λέγεται 'ακόμη και νερό να θες να πιεις χρειάζεται προσπάθεια...'... είναι το καλύτερο γιατρικό και τροφή για μια ψυχή...
Με την απλή παρατήρηση ενός ποτηριού με νερό ή την απλή γνώση ότι υπάρχει νερό ποτέ δεν θα ξεδιψάσουμε... (το αντίθετο μάλλον). Άρα τί χρειάζεται πέρα από τη γνώση ή την πληροφορία...
Χρειάζεται με ακριβείς, απαραίτητες πράξεις να φέρουμε το ποτήρι στα χείλη μας και να κάνουμε το σώμα μας να χαμογελάσει... έτσι ξεδιψά και είναι ... ευτυχισμένο.

Και η ευτυχία της ψυχής ως τέχνη της ζωής κρύβει από πίσω της ένα ... 'πώς?'... δηλαδή έναν τρόπο. Όπως κάθε τέχνη άλλωστε...