Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Η αληθινή αγάπη και ο σωσίας της...

τελικά κόλλησα...
'Αθώα' ψέματα
Αν υπάρχει μια συκοφαντημένη αρετή και δύναμη τότε σίγουρα είναι αυτή: 'Πονάει η αγάπη' , 'με βασανίζει' , 'καίγομαι από αγάπη' , 'έγκλημα αγάπης', 'όποιος αγαπά παιδεύει', 'όποιος αγαπά δεν νοιάζεται για τον εαυτό του' είναι μερικές φράσεις ή στίχοι από μια 'προπαγάνδα ψυχής' που προωθούμε ή αποδεχόμαστε ασυναίσθητα. Όμως δεν είναι άλλο από συμπτώματα μιας αδυναμίας που μιμείται πολύ καλά την αγάπη: την προσκόλληση. Μπορεί να φαντάζουν αθώα αλλά σε αυτά βασίζεται η ανθρώπινη αντίληψη αιώνες τώρα. 
Η αγάπη είναι κάτι πέρα από συναίσθημα ή έλξη για κάποιον ή κάτι συγκεκριμένο που μας αρέσει. Πάει πολύ πέρα από τις προτιμήσεις και την αίσθηση θαλπωρής και οικειότητας με κάποιον ή κάτι.

Ποιά είναι τα εσωτερικά σημάδια του σωσία της αγάπης;
Η προσκόλληση διακρίνεται από τα σημάδια του φόβου και πόνου της απόρριψης ή απώλειας.
Αίσθηση ανελευθερίας, αίσθηση δεσμού και όχι σχέσης.
'Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε'
Αίσθηση εξάρτησης και ανάπτυξη ανάγκης εκεί όπου πριν δεν υπήρχε.

Ποιά είναι τα εξωτερικά σημάδια;
Η προσκόλληση οδηγεί στην εκμετάλλευση κάποιου προσώπου ή πράγματος για την κάλυψη των προσωπικών μας αναγκών και επιθυμιών ή αλλιώς των κενών...
Έλλειψη γαλήνης και ανικανότητα συγκέντρωσης σε κάτι αληθινά δημιουργικό και ωφέλιμο για όλους.
Διαμάχες, προστριβές, διεκδικήσεις.
Παράπονα, απαιτήσεις. Κατηγόρια και κριτική (μια μέρα πριν όλα ήταν... μέλι-γάλα)
Άσκηση λεκτικής ή σωματικής βίας. (ιδιαίτερα με τα άτομα που είναι πιο 'αγαπημένα' η ποιότητα των λέξεων και γενικά της επικοινωνίας μπορεί να αγγίξει... επικίνδυνα χαμηλό επίπεδο)

Αν είναι έτσι τα πράγματα .... ποιός το ξεκινάει όλο αυτό;
Το 'εγώ' και το 'δικό μου' στέκονται στη μέση του μονοπατιού μας και μας εμποδίζουν να ανακαλύψουμε και να σχετιστούμε όλο και βαθύτερα με τον εαυτό μας , τους άλλους, το σύμπαν, τα μυστικά του και την Υπέρτατη Πηγή. Η εσωτερική στάση του 'εγώ' κ 'δικό μου', αυτές οι ψυχρές σκέψεις του 'εγώ ξέρω' ή 'εγώ θέλω' ή οι ενοχικές εκφράσεις 'το παιδί μου' ή 'ο άνθρωπός μου' είναι το σαμποτάζ του εαυτού μου από ... εμένα τον ίδιο!

Γιατί; Δεν υπάρχουν άνθρωποι και πράγματα δικά μου;
...το μόνο 'μου' είναι ο πόνος και η ανησυχία που ακολουθεί όταν νομίζω ότι κάποιος ή κάτι μου ανήκει. Ουσιαστικά δεν μας ανήκει κάτι πέρα από σκέψεις, συναισθήματα και στάση απέναντι στη ζωή και τις σχέσεις μας. Αυτά είναι τα μόνα με τα οποία φεύγει μια ψυχή. Ο πόνος κ φόβος του νου και της καρδιάς είναι το σημάδι ότι η στάση ζωής απέναντι στους άλλους είναι στάση σωτήρα, κτηματία, αφέντη ή κυρίου υπεύθυνου. Η σωτηρία του άλλου ή η πορεία του δεν μου ανήκουν... ευτυχώς.
Ο καθένας έχει το δικό του ρόλο και πορεία. Μπορεί να συνυπάρχουμε ή να μοιραζόμαστε προσωρινά χώρο και χρόνο, αλλά η ατομική ύπαρξη είναι μια από τις θεμελιώδεις αρχές του σύμπαντος και άρα θεμέλιο της αληθινής ευτυχίας... 
Η αγάπη ελευθερώνει και ολοκληρώνει
Είναι απαραίτητο να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πώς είναι να νιώθουμε την αληθινή αγάπη και σεβασμό. Το ευτύχημα είναι ότι η ύπαρξή μας ήδη αποτελείται από αυτά αλλά... υποσυνείδητα τον περισσότερο χρόνο είναι η αλήθεια... Τότε μένει να γίνει ένα πράγμα... να τα φέρουμε και πάλι στο φως !
Στη σιωπή ας συνδεθώ με τα αληθινά μου, πηγαία αισθήματα, ας συνδεθώ με το αυθεντικό κομμάτι του εαυτού... ας σιωπήσω για λίγο τον εσωτερικό θόρυβο που μου προκαλούν τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι επιφανειακές επιθυμίες και απαιτήσεις... ας πάω πιο βαθιά και ας βιώσω για λίγο την αγάπη ως κύμα καλοσύνης και συμφιλίωσης ... ας τη βιώσω ως το είναι μου... μπορεί αυτό το αγνό αίσθημα να προκαλεί ανησυχία ; μπορεί να προκαλεί δέσμευση; μπορεί να προκαλεί κτητικότητα, αγωνία και διεκδίκηση; μπορεί να οδηγήσει σε παράπονο και εκδίκηση ;