Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Το αντίδοτο της αυταπάτης...

Ο διάλογος των αδυναμιών
"Γνωρίζω μα δεν μπορώ να τα καταφέρω... Αφού γνωρίζω τις διαδικασίες γιατί διακυμαίνομαι...;".
"Γλυκέ μου φίλε, νου, τί μας συμβαίνει; Γιατί δεν ακολουθείς; Και συ Καρδιά μου; Τί έχεις; Τί σε βασανίζει; Που χαραμίζεις τον ποταμό των συναισθημάτων μας; Γιατί τα μικρά τα παίρνεις για μεγάλα; Πού είναι η δύναμη μας; Πώς έχεις τη δύναμη για να μεγαλοποιείς και όχι για να μικραίνεις; Γιατί;" 
 

Η τροφή
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο υλικό πεδίο εκείνος που είναι αληθινά δυνατός δεν είναι πάντα εκείνος που τρώει πολύ. Σημασία έχει να χωνεύεις αυτά που τρως. Το φυσικό σώμα υποδέχεται την τροφή και στην ηρεμία και ευλαβικότητα που απαιτείται, συντελείται ένα θαύμα. Από εκείνα τα θαύματα που εύκολα περνούν απαρατήρητα. Η τροφή μεταστοιχειώνεται και γίνεται κτήμα σου, γίνεται αίμα σου που ρέει και γεμίζει το σώμα με τη θέρμη και τη φύση του.   

Η δίαιτα της ψυχής
Κάπως έτσι γίνεται και με τον νου. Η ψυχή γνωρίζει πράγματα και συλλέγει πληροφορίες, τεχνικές, και έτσι τον ενθουσιασμό της μάθησης. Τον ενθουσιασμό του καινούργιου. "Τρώει" αλλά αν δεν υπάρχει "χώνεψη" και έτσι δεν υπάρχει δύναμη μέσα της. Η ψυχή ξαναπέφτει... Η αναζήτηση 'τροφής' συνεχίζεται...

Μου αρκεί να γεμίζω το νού μου με καινούργια πράγματα... ;      



Η Δύναμη
Τί ζητά η ψυχή; Ζητά να γεμίζει με το 'υλικό' που είναι φτιαγμένη... Η ψυχή δεν είναι φτιαγμένη από σκέψεις όπως το σώμα δεν είναι φτιαγμένο άμεσα από τροφή... Ο καθένας μας είναι ένα κινούμενο όν εμπειρίας. Μία ψυχή.   

Δίνω χώρο και χρόνο στον εαυτό να στραφεί προς τα μέσα... χωρίς πολλές σκέψεις... μόνο με μία σκέψη... μια φωτεινή σκέψη... μια σκέψη αρετής... ή μια σκέψη που θέλω να βιώσω αν είναι αληθινή. Στη σιωπή και την ησυχία... στρέφομαι προς τα μέσα... στον προσωπικό μου χώρο... εκεί 'αλέθω' τα συστατικά μου σιγά σιγά με του νου με σκοπό να έχω μια εμπειρία αυτών που σκέφτομαι... όχι για να αναλύσω ή να κρίνω αλλά για να διακρίνω... όχι για να υπολογίσω ή για να σκεφτώ... αλλά για να έχω μια εμπειρία της ύπαρξής μου... βιώνω αυτά από τα οποία είμαι 'φτιαγμένος'...
Έτσι η αυταπάτη καταστρέφεται... έτσι με ό,τι με φόβιζε πλέον γελώ και συνυπάρχω... έτσι δυναμώνω.
Η θλίψη αποτραβιέται και οι διαμάχες καταλαγιάζουν... Η Maya* έχει ήδη αρχίσει να χάνει όσα εδάφη μου είχε κλέψει... 
 

*Maya : η αυταπάτη. Ο σπόρος της αυταπάτης είναι η αντίληψη ότι είμαι το αποτέλεσμα σωματικών διεργασιών ή το αποτέλεσμα μιας ψυχής και ενός σώματος. Η συνειδητοποιήση ότι η ουσία δεν είναι αποτέλεσμα παραμέτρων αλλά η αιτία τους, αρχίζει να φωτίζει τα σκοτάδια μου. Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι είμαι αυτή η ανεξάρτητη ουσία. Η ίδια η ψυχή.