Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Η απελευθέρωση των συχνοτήτων

Αληθινά ψέματα
Η ψυχή είναι το μοναδικό ον που έχει την δυνατότητα να πιστέψει ότι είναι ένα ον από ύλη, ότι ανήκει στις 3 διαστάσεις και ότι περιορίζεται από το χρόνο. Δηλαδή οι παρακάτω σκέψεις μπορεί να της φαίνονται τόσο αληθινές που να της προκαλείται φόβος και ανησυχία για διάφορα γεγονότα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο φόβος και η ανησυχία γίνονται συνήθειες και ζει μαζί τους ως κάτι φυσιολογικό :

- θέλει χρόνο η αγάπη
- δεν έχω χρόνο
- ο φόβος και ο θυμός είναι κάτι φυσιολογικό
- έφυγες από κοντά μου
- είσαι δικός μου
- η ζωή περνά και χάνεται
- θά 'θελα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα
- δως μου λίγη αγάπη / κατανόηση / αναγνώριση
- είμαι μόνη στη ζωή
- μόνο εσύ με καταλαβαίνεις / αγαπάς / αναγνωρίζεις
- έχω μεγαλώσει
- είμαι πολύ μικρός
- για να ζήσω χρειάζεται να μου δώσουν αγάπη
- αγαπώ εσένα (το γνωστό 'σαγαπώ')
- γεννήθηκα στις 10 Ιανουαρίου του 1969 και ζω στη Γένοβα της Ιταλίας. Είμαι 43 ετών. Είμαι Ιταλός
- πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 1987, δεν είναι πια κοντά μας, άφησε όμως έργο και έτσι ζει μέσα στη μνήμη μας τώρα. Είχε καλή ψυχή.
- αν κάνεις ό,τι θέλω θα σε αγαπώ
- δεν έχω κάποιον 'δικό μου' άνθρωπο, δεν μπορώ να ζήσω έτσι μόνος

Η απελευθέρωση των συχνοτήτων
Ο φόβος όμως φέρνει θυμό και όταν θυμώνει, ένα κομμάτι μέσα στην ψυχή πετρώνει και την επόμενη φορά θα χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια για να βιώσει ένωση ή αγάπη.



Αυτές οι σκέψεις διαμορφώνουν την πέτρα φόβου που καλύπτει την καρδιά μας, το φως μας . Όχι την αντλία του σώματος που πάλλεται με 69-80 κτύπους / λεπτό αλλά την καρδιά της ύπαρξής μας: εκεί που κατοικεί η πεμπτουσία του σύμπαντος (ορατού και αόρατου): η αγάπη. Η κορωνίδα των αισθημάτων: μία συχνότητα ύπαρξης που μπορεί να εκπεμφθεί από όλες τις ψυχές. Τα αιώνια όντα που έχουν συνείδηση (νιώθουν, σκέφτονται, επιλέγουν, θυμούνται, ξεχνούν).
Όταν πάλλονται στη συχνότητα 'αγάπη' αρχίζουν και ενώνονται όλα μέσα τους και γύρω τους. Οι διαχωριστικές γραμμές εξαφανίζονται, ο χειμώνας τελειώνει και ο πάγος λιώνει. Ο φόβος σβήνει. Τα 'θέλω' εξαφανίζονται και δεν υπάρχει κάτι/κάποιος μόνο δικός τους. Είναι ικανοποιημένα με την ύπαρξή τους. Είναι τα ίδια η αγάπη και η ευτυχία.  
Ο μόνος τρόπος να 'χάσουν' την αγάπη είναι να ξεχάσουν τη συχνότητά της ταυτίζοντάς την με μια άλλη ψυχή ή αντικείμενο. Άλλες ψυχές ή κάτι μπορεί να τις θυμίσουν τη συχνότητα αλλά από την παρανόηση (maya) μπορεί να μπερδέψουν τη συχνότητα με τον αγγελιοφόρο ή το αντικείμενο. Μετά από πολύ καιρό θα ξεχάσουν τι έψαχναν και απλά θα νιώθουν κενό περιμένοντας τον επόμενο αγγελιοφόρο ή αντικείμενο να τους θυμίσει αυτό που ήδη είναι μέσα τους.

Το ψάξιμο και εξάρτηση θα το ονομάσουν 'ζωή'  και την αγάπη, κάτι που περιμένουν από κάποιον ή κάτι. Στην πορεία θα ψάχνουν άλλους που να μοιράζονται την ίδια αυταπάτη (τρόπο σκέψης) και θα νιώθουν για λίγο καλά. Θα απορρίπτουν όποιους διαφωνούν με την αυταπάτη τους. Θα γράψουν βιβλία και θα μαζεύουν ιστορίες / μελέτες / εμπειρίες και θα είναι τόσοι πολλοί στο τέλος που η παρακάτω προτάσεις θα ηχούν τόσο φυσιολογικές : "Η αγάπη είναι προσκόλληση, όλοι το λένε. Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος συνεχώς. Θα πρέπει να σε αγαπά κάποιος για να βιώσεις αγάπη."

Μέχρι που κάποια ψυχή να βιώσει αληθινή αγάπη μέσα της. Σαν από πουθενά θα αρχίσει να πάλλεται το μέσα της με κάτι απρόσμενο και αμετάβλητο. Κάτι που δεν θα σταματά μέχρι να γίνει απόλυτα γνωστό και να παραδώσει τον παλιό εαυτό ολόκληρο σε αυτή. Κάτι που δεν θα έχει καμία σχέση με τις μέχρι τότε εξωτερικές ή εσωτερικές συνθήκες. Δεν θα υπάρχει καμία εξωτερική αναφορά που να το έχει πυροδοτήσει. Απλά θα έχει φτάσει η ώρα για εκείνη.
Σταδιακά αυτή η συχνότητα θα αρχίσει να σπάει την πέτρα γύρω από την καρδιά και των άλλων ψυχών. Αυτές θα αρχίσουν να βιώνουν αγάπη από το 'πουθενά' δίχως 'αντικειμενικό' λόγο. Ούτε και ίδιες δεν θα το πιστεύουν - σιγά σιγά η αμφιβολία τους (πέτρα) θα φύγει και θα μείνει μόνο ο παλμός της αγάπης. Θα είναι ξανά ολόκληρες. Μέχρι να πέσει και η τελευταία πέτρα... η τελευταία στρώση... η πιο αιθέρια μορφή εγωισμού
(συνεχίζεται)