Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Η απελευθέρωση των συχνοτήτων (συνέχεια)

Αληθινά ψέματα
Η ψυχή είναι το μοναδικό ον που έχει την δυνατότητα να πιστέψει ότι είναι ένα ον που χρειάζεται να κατέχει κάτι εξωτερικό για να νιώσει ότι υπάρχει και ότι 'ανήκει'. Η αιωνιότητα είναι κάτι 'τρομακτικό' και 'αχανές' αν δεν τη βιώνεις και στο τέλος καταντά μια εξιδανίκευση στο νου... κάτι θεωρητικό. Έτσι η ψυχή λέει : "ας βρω κάτι να κρατηθώ... ας επινοήσω την κτητικότητα..." και αυθυποβάλεται πολλές γενιές με τις παρακάτω σκέψεις που μέσα σε λίγο καιρό επανάληψης στο νου φαντάζουν τόσο στέρεες και 'λογικές':

- είσαι η κόρη μου
- είσαι ο άντρας μου
- είστε οι υπάλληλοί μου
- είσαι το αφεντικό μου
- είσαι το αμάξι μου
- είσαι ο κήπος μου
- είσαι ο σκύλος μου
- είσαι η παραλία μου
- είσαι η χώρα μου
- είσαι η θέση μου
- είσαι το σώμα μου



Μέσα σε αυτήν την συλλογικά αποδεκτή αυθυποβολή αποκτήσαμε μια στέρεη συνειδητότητα που καιρό τώρα μας εξασφάλιζε μια κάποια σιγουριά. Όπως όμως συμβαίνει με όλα τα 'τεχνητά' φάρμακα που έχουν ως παρενέργεια την ασθένεια που υπόσχονται να καταπολεμήσουν έτσι και με την συνειδητότητα του 'δικό μου' αποκτούμε για λίγες στιγμές ασφάλεια (τις λέμε 'σταγόνες ευτυχίας') και τον υπόλοιπο καιρό ζούμε με τις παρενέργειες : φόβος, ανησυχία, ανασφάλεια, αμφιβολία, συνήθεια.

Επειδή όμως ό,τι επαναλαμβάνεται γίνεται συνήθεια, συνηθίσαμε να ζούμε με την ασθένεια προκειμένου να μην εκτεθούμε στο αληθινό φως και την αιωνιότητά μας γιατί αυτά είναι βιώματα που χρειάζονται αρκετό θάρρος, ειλικρίνεια, ταπεινότητα, ανεκτικότητα, επιμονή, ενδιαφέρον αληθινό για τον εαυτό και τους άλλους και προσωπική δέσμευση για την αλλαγή του χαρακτήρα. Χρειάζονται προσπάθεια. 

- Ουφ, πάλι προσπάθεια! Όλο εγώ θα προσπαθώ και θα παλεύω; Τί το κακό να έχω κάτι 'δικό μου';
- Χμ... δεν είναι κακό... απλά δεν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει κάτι δικό σου. Και στο κάτω κάτω φοβάσαι και ανησυχείς μην το χάσεις άρα δεν σου χαρίζει και πολύ χαρά αν θέλεις να είμαστε ειλικρινείς...
Έτσι κι αλλιώς προσπαθείς τόσο καιρό (αιώνες): να πείσεις τον εαυτό σου ότι υπάρχει κάτι δικό σου. Άρα γιατί δεν κάνεις προσπάθεια προς την αληθινή κατεύθυνση; Γιατί δεν αλλάζεις συνειδητότητα;


Και τότε τί ειναι δικό μου;
Στρέφομαι προς τα μέσα και μένω για λίγα λεπτά στη γλυκιά σιωπή του εαυτού...
Ρωτώ βαθιά τον εαυτό... τί είναι δικό μου... τί μου ανήκει...

- ό,τι προσφέρεις...

τί προσφέρω... αφού δεν έχω τίποτε δικό μου;

- αυτό που είσαι, αυτό που νιώθεις, αυτό που σκέπτεσαι, αυτό που λες και αυτό που κάνεις. Kάθε στιγμή προσφέρεις τα κίνητρα πίσω από όλα αυτά.

άρα τί μου ανήκει; το κίνητρο;

- ναι... είναι το μόνο που έχεις, το βιώνεις κάθε φορά που αλληλεπιδράς και είναι το μόνο που παίρνεις μαζί σου...
και τί πρέπει να κάνω;
- να μάθεις να διακρίνεις τα κίνητρά σου. Είναι ο πιο αιθέριος έλεγχος του σύμπαντος...: ιδιοτελή κίνητρα βιώνεις φόβο, ανιδιοτελή κίνητρα βιώνεις αληθινή δύναμη: αγάπη...

εύκολο μου φαίνεται... όποτε νιώθω καλά τα κίνητρα είναι καλά και όποτε νιώθω άσχημα τα κίνητρα είναι ιδιοτελή.

- μην εφησυχάζεις... υπάρχει ένας 'εχθρός' στο σύστημά σου... η αυταπάτη.

λίγα, λίγα μου τα λες... ποια είναι αυτή;

- το 'νιώθω καλά'  και το 'νιώθω άσχημα'... Ένα παιδί που το κακομαθαίνεις για πολύ καιρό αρχίζει να 'νιώθει καλά' με πράγματα που στο τέλος το καταστρέφουν... αρχίζει στο τέλος να νιώθει άσχημα δίχως να ξέρει ότι το προκαλεί το ίδιο με αυτά που έμαθε ως 'νιώθω καλά'...

Αυτό είναι απάτη ! Είναι άδικο !

- όχι είναι κάτι χειρότερο: είναι αυταπάτη...
Δεν υπάρχει μέλλον τότε... το παιγνίδι είναι χαμένο...- ηρέμησε, υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ...
Αυτό που λένε η εσωτερική φωνή ή ο Θεός μέσα σε όλους μας... ουφ... ευτυχώς

- γλυκέ μου αν υπήρχε ο Θεός μέσα σε όλους μας δεν θα είχαμε φτάσει σε τέτοιο χαμηλό επίπεδο ύπαρξης...

Ο τελευταίος εγωισμός...

- Αυτή είναι η τελευταία αυταπάτη... ο τελευταίος εγωισμός... ότι δηλαδή το τέλειο Ον κατοικεί μέσα σε όλα και όλους... μέσα σου δεν κατοικεί κανένας... μόνο εσύ... Ναι, μέσα υπάρχει η ανάμνηση της Τελειότητάς μας και του Τέλειο όντος αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό...
Και πώς θα φτάσω σε αυτήν την ανάμνηση; Δεν μπορώ μόνος; Δεν είμαι ελεύθερος;

- Είσαι... 'παραείσαι' θα έλεγα... Δεν έχεις δυνατή μνήμη όμως... παίζεις... ζεις... απορροφάσαι... κολλάς... ξεχνάς... κουράζεσαι και έτσι ξεχνάς ακόμη πιο γρήγορα... μετά θυμώνεις και έτσι ξεχνάς εντελώς... μετά κενό... ο πόνος γίνεται κενό γιατί χρειάζεται να επέλθει η αναισθησία... η αυταπάτη...

Ξεχνώ; Πολύ απλοϊκό μου φαίνεται...

-...είναι! όπως οι περισσότερες αλήθειες. Κοίτα για πράδειγμα: ξεκινάς κάτι και χαίρεσαι με αυτό, προσφέρεις και σε γεμίζει... σταδιακά ξεχνάς το ότι ξεκίνησες για χαρά και αγάπη και κολλάς σε λεπτομέρειες και στο τι θα κερδίσεις εσύ προσωπικά... επιμένεις, θίγεσαι εύκολα, εστιάζεσαι στο τί κάνουν οι άλλοι, απαιτείς, διεκδικείς, ανταγωνίζεσαι επειδή ξεχνάς... ξεχνάς ότι ξεκίνησες για τη χαρά... χρειάζεσαι έναν ειλικρινή φίλο, απροσκόλλητο παρατηρητή να σε ρωτήσει: 'είσαι ευτυχισμένος;'

Και ποιος θα μου θυμήσει; Ποιος με ξέρει; Ποιος με θυμάται;

- Ένα Ον που δεν ξεχνά ποτέ τον εαυτό του... ένα Ον που δεν έχει 'τα δικά του' να το απασχολούν και έτσι δεν αναισθητοποιείται από το φόβο... ένα Ον που διαρκώς προσφέρει ανιδιοτελώς και δεν επιθυμεί ή απορρίπτει τίποτε...

Υπάρχει τέτοιο ον;

-...ναι , ξέχασες ; .... μάλλον ξέχασες... είναι φυσιολογικό... αυτό παθαίνουν τα παιδιά... τα αιώνια παιδιά...