Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

ανιδιοτελής προσφορά.. η αληθινή ευτυχία


Το να αναγνωρίζεις τις ανάγκες των άλλων και να προσφέρεις χωρίς όρους, σημαίνει αληθινή ευτυχία

Σημείο για στοχασμό
Προσδοκούμε πολλά από τους άλλους και συχνά ξεχνάμε πως πρέπει να δώσουμε και 'μεις κάτι. Το θεωρούμε δύσκολο να προσφέρουμε ανιδιοτελώς και έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε τι θα κερδίσουμε από την προσφορά μας. Με το να εστιαζόμαστε στο τι θα θέλαμε να κερδίσουμε, χάνουμε την χαρά της προσφοράς και όταν δεν πάρουμε ως ανταμοιβή αυτό που προσδοκούσαμε, βιώνουμε αρνητικά αισθήματα.

Εφαρμογή
Υπάρχει αληθινή χαρά στο να δίνουμε. Όταν συνειδητοποιήσω πως μπορώ να βοηθήσω κάποιους, ας τους δώσω αυτό που χρειάζονται χωρίς να περιμένω τίποτε ως ανταμοιβή. Ας μάθω την χαρά του να προσφέρω ανιδιοτελώς, χρησιμοποιώντας τα δώρα μου , ώστε να ευεργετήσω τους άλλους.Αυτό θα με βοηθήσει, να επικοινωνήσω με τον εσωτερικό μου εαυτό και να βιώσω αληθινή ευτυχία.


Παρεξηγήσεις
Πολλές φορές δεν ακούμε αληθινά τους άλλους... δεν ακούμε την βαθύτερή τους ανάγκη αλλά την επιφανειακή. Από προσκόλληση και φόβο ότι δεν θα είμαστε αποδεκτοί κάνουμε ό,τι θέλουν επιφανειακά... και όχι ό,τι χρειάζονται βαθύτερα. 

Και πώς θα ξέρω τί χρειάζονται στα αλήθεια ;
Μέσα μας έχουμε καταγεγραμμένη ανεξίτηλα την αλήθεια. Με τον καιρό τα κοινωνικά στερεότυπα και συνήθειες λίγων ετών ή αιώνων έχουν 'νομιμοποιηθεί' ως 'φυσιολογικός τρόπος ζωής' ή 'φυσικές ανάγκες'. Στην ουσία είναι πράγματα που μας ελαττώνουν χαρίζοντάς μας προσωρινή ευχαρίστηση γι' αυτό και ονομάζονται ελαττώματα...  

Και πώς να φτάσω στην αλήθεια, πού βρίσκεται;
Στη σιωπή επιθυμώ να ακούσω τον εαυτό μου βαθύτερα. Με συγκέντρωση αγάπης και ειλικρινούς ενδιαφέροντος για να με ακούσω βαθύτερα, προσπερνώ τα στρώματα των ανέσεων και των προσκολήσεών μου... περνώ βαθύτερα πέρα από αυτό που νόμιζα ότι ήμουν... τολμώ να υπάρξω για λίγο δίχως τα στηρίγματά μου... απλά αποσυνδέομαι από την πραγματικότητα που σχηματίζουν οι φυσικές μου αισθήσεις... είμαι ένα μη υλικό όν... είμαι ένα ζωντανό ον γαλήνης... ένα αιώνιο... ον φωτός... ξεχωριστό από την ύλη... συνδεδεμένο με αυτή... το αόρατο ζωντανό όν μέσα στο ρούχο που λέγετε σώμα... τολμώ να βυθιστώ στην εσωτερική μου αλήθεια πηγαίνοντας πέρα από τις πλασματικές ανάγκες που απορρέουν από την ηλικία, το φύλο, το χρώμα, την εθνικότητα, τις παραδόσεις, το επάγγελμα, τις πεποιθήσεις, την κοινωνία στην οποία ανήκει αυτό το σώμα... είμαι μια οντότητα φωτός... ανήκω στο Φως... στην αιωνιότητα... εκεί επιστρέφω... ξανά... 
Η ειλικρινής εσωτερική σιωπή τονώνει την εσωτερική μας αντίληψη: τρίτο μάτι. Σταδιακά θα αρχίσουμε να "ακούμε" καλύτερα και ουσιαστικότερα τον εαυτό και τους άλλους, αυτόματα. Δίχως την εσωτερική συστηματική εξάσκηση στην ειλικρινή σιωπή, η διάνοια δεν μπορεί να θραφεί και να δει καθαρά. Η διάνοια είναι το σπίτι της συνείδησης... όταν δυναμώνει μπορώ αυτόματα να έχω δυσανεξία στη βία, την αυταπάτη και τα λάθη...