Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Κάτω από το δένδρο της ανθρωπότητας


Το να σέβομαι τους άλλους ανθρώπους, σημαίνει να κατανοώ και
να εκτιμώ τις μοναδικές τους ιδιότητες

Σημείο για στοχασμό
Απαιτούμε από τους άλλους να αλλάξουν προκειμένου να "χωρέσουν" στις δικές μας προσδοκίες και αξίες . Παρόλα αυτά, βλέπουμε πως κανείς δεν αλλάζει με τη στάση μας αυτή. Αντιθέτως αυτή προκαλεί περαιτέρω εκνευρισμό και δυσαρέσκεια.

Εφαρμογή
Χρειάζεται να κατανοήσω πως κάθε άνθρωπος γύρω μου είναι διαφορετικός. Ο κάθε ένας είναι μοναδικός και έχει εκπληκτικές ιδιαιτερότητες και ταλέντα. Όταν κοιτώ
τους άλλους κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν έχω πια προσδοκίες ώστε να αλλάξουν σύμφωνα με τις δικές μου επιθυμίες, αλλά τους σέβομαι για αυτό που είναι.

Άσκηση για την πρωτομαγιά...
Κάθομαι για λίγο στη σιωπή κάτω από ένα δένδρο... ή το οραματίζομαι (δεν έχει κάποια διαφορά... ως ψυχές δεν μας περιορίζει ο χώρος)... παρατηρώ καλά όλα του τα κλαδιά και παρακλάδια... ακούω με προσοχή όλους τους κατοίκους του... έντομα... πουλιά... σκίουρους... βιώνω ότι το δένδρο αυτό είναι σαν μια πολιτεία... σαν μια χώρα... ή σαν όλη τη γη... βρίσκομαι στις ρίζες του δένδρου και βιώνω ότι είναι κάτι ζωντανό... παρατηρώ τη ζωντάνια και την ποικιλία αυτού του συστήματος... είναι όμορφο... ενώ όλα τα φύλλα και τα κλαδιά έχουν κοινά στοιχεία... είναι διαφορετικά... και εκεί είναι η ομορφιά... αν ήταν όλα ίδια θα υπήρχε μονοτονία... στατικότητα... θα ήταν αφύσικο...
Στη σιωπή δίνω λόγο χρόνο στο να αποκτήσω την επίγνωση όλης αυτής της διαφορετικότητας... εξοικειώνομαι με τις διαφορετικές πορείες που παίρνει ο κάθε ζωντανός οργανισμός... το κάθε κλαδί... το κάθε πουλί... το κάθε έντομο... εξοικειώνομαι με τη διαφορετικότητα... δεν βιώνω απειλή ή φόβο...
Έπειτα σιγά σιγά στρέφομαι προς το χώμα όπου κάθομαι... οραματίζομαι να ποτίζω το δένδρο... το ποτίζω νερό αλλά πρώτα-πρώτα σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση... αυτά τα αγνά αισθήματα κυκλοφορούν σε όλο το δένδρο και σε όλους τους κατοίκους του...
Αισθάνομαι ότι κάτω από το χώμα υπάρχουν οι ρίζες του... βιώνω όλο το ριζικό του σύστημα... είναι σαν ένα ανάστροφο ακόμη δένδρο... βιώνω το σπόρο που κάθεται σιωπηλός στο κέντρο των ριζών... από αυτό το σπόρο αναδύθηκε όλο αυτό το δένδρο... όλη αυτό το οικοσύστημα ήταν μια "σκέψη" ανεκπλήρωτη μέσα στο σπόρο... Μπήκε στη γη, ποτίστηκε και φωτίστηκε και εκδήλωσε αυτό το οικοσύστημα στην πράξη...
Μέσα μου αποκτώ την επίγνωση ότι αυτό το δένδρο είναι σαν το γενεαλογικό δένδρο όλης της ανθρώπινης οικογένειας... Κάθε κλαδί και μια ομάδα... κάθε συστάδα και μια οικογένεια... κάθε φύλλο και μια ψυχή... όλοι τόσο όμοιοι μα διαφορετικοί και με διαφορετικό ρόλο... ο σπόρος έχει το αρχέτυπο της ύπαρξης όπως η υπέρτατη ψυχή... οι ρίζες τροφοδοτούν το δένδρο όπως οι φιλάνθρωπες ψυχές που με την αυτοθυσία τους στηρίζουν την ανάπτυξή του...
όλοι μαζί συνθέτουν την ομορφιά της ζωής...