Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Πρακτικά... Μέρος Α'


Πρακτικά...
Πάει πολύς καιρός που η ανθρώπινη ψυχή εγκλωβισμένη στη μηχανική δράση ταυτίστηκε απόλυτα με το υλικό της ρούχο (σώμα) και τα πεδία δραστηριότητας (ρόλοι: φύλο, επάγγελμα, λειτούργημα, οικογένεια κλπ). Πλέον έχει για τα καλά ξεχάσει ότι είναι ένα άυλο αιώνιο ον που κατοικεί και κινεί την ύλη (σώμα) με τη δύναμη της πρόθεσης και της σκέψης. Κάτι τόσο φαινομενικά συνηθισμένο είναι στο βάθος του μια πραγματικότητα που υπερβαίνει την ύλη και αφορά το σύμπαν της εσωτερικής μας εμπειρίας...
Δηλαδή για να μιλάμε... πρακτικά: η ψυχή κινεί το σώμα και η ψυχή προκαλεί και έλκει όλα τα σκηνικά μέσα στα οποία δρα με το σώμα της.

Θεωρητικά ή αόρατα...?
Καθώς η ψυχή εξασθενεί αρχίζει να κάνει μια παράδοξη σύγχυση..: ο,τιδήποτε φαίνεται, αγγίζεται, ακούγεται, κινείται κλπ. αρχίζει να το θεωρεί 'πρακτικό' και ουσιαστικό για την στήριξή της. Έτσι οποιαδήποτε δραστηριότητα που έχει να κάνει με την αληθινή μας φύση (πνευματική εξάσκηση) άρχισε να το θεωρεί θεωρητικό ενώ στην ουσία απλώς είναι αόρατο και πολύ, πολύ πρακτικό και ουσιαστικό...

Γιατί; Τι πρακτικό μπορεί να έχει η πνευματική εξάσκηση...;
... η απάντηση κρύβεται πάντα πίσω από μια βαθύτερη ερώτηση:
Σας έχει τύχει ποτέ να τρέχετε σαν τον 'τρελό' ξοδεύοντας άπειρες ώρες και ενέργεια, να τα κάνετε όλα τόσο "πρακτικά" σωστά και τελικά... να νιώθετε ανικανοποίητοι, άδειοι ή και 'θύματα' μιας πολύ πιθανής αποτυχίας...;
Αφού είμαι αυτό το αιώνιο ον... γιατί δεν το νιώθω; Αν είναι η αλήθεια γιατί δεν το βιώνω συνεχώς σαν πραγματικότητα;
Η απάντηση κρύβεται πίσω από ένα αόρατο αλλά πολύ πρακτικό φαινόμενο...: τη λήθη

Λήθη...
Υπάρχει ένας αυτόματος μηχανισμός μέσα στην ψυχή... ονομάζεται λήθη και είναι κάτι χρήσιμο και ιαματικό όσο και να ακούγεται παράδοξο. Μπορούμε να ανιχνεύσουμε αυτόν τον μηχανισμό πίσω από ένα 'μετατραυματικό σοκ' : έχει σβηστεί ακούσια όλη η μνήμη που αφορά στο τραυματικό γεγονός ενώ κάποιες φορές υπάρχει ολοκληρωτική αμνησία... 
Για να θυμηθεί ο ασθενής δηλαδή να εξελιχθεί ξανά σε αυτό που ήταν πριν το τραύμα, θα χρειαστεί έναν γιατρό να τoν εμπνεύσει και καθοδηγήσει μεθοδικά και βέβαια συνειδητή προσπάθεια από την πλευρά της...
Κάπως έτσι συμβαίνει στη ψυχή και σε μεγάλη χρονική κλίμακα. Ξεχνά σταδιακά την υπαρξιακή της ταυτότητα (τραύματα, θάνατοι, συσσώρευση αναμνήσεων) και έτσι ζει σταδιακά με λιγότερο νόημα και εν τέλει, απορροφημένη τόσο πολύ στη δράση, δρα καθαρά μηχανικά και σε κατάσταση αμνησίας: έχει ξεχάσει ότι είναι ψυχή. Αυτή είναι όμως η φυσική της πορεία.
Η ατέρμονη αναζήτηση πρακτικών λύσεων...
...κάποια στιγμή η αμνησία έχει 'εξελιχθεί' σε συλλογική αμνησία γιατί όλες οι ψυχές θεωρούν για τα καλά ότι είναι σώματα και ρόλοι εν δράση. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα γενικευμένης λήθης οι ψυχές περιμένουν και ψάχνουν να βρουν 'πρακτικές' λύσεις μέσα από το σύστημα που καταρρέει: πολιτική λύση και οικονομική λύση. Έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο συνειδητότητας να θεωρούν ως κάτι πρακτικό και ως λύση κάτι που είναι σύμπτωμα της υπαρξιακής τους αμνησίας.  

Και πώς θα θυμηθούμε;
Με μια κρίση... Κάποιες φορές οι ασθενείς με αμνησία θεραπεύονται με ένα δεύτερο σοκ...

Η μόνη πρακτική λύση...
Α. Το σοκ της κρίσης είναι το ξυπνητήρι μας.
Είναι μέρος της λύσης κι ας μην φαίνεται εύκολα.
Το να ξυπνήσουμε όμως δεν αρκεί. Το να έχουμε μια σειρά συνειδητοποιήσεων και αφυπνίσεων είναι η αρχή αλλά μπορεί εξίσου εύκολα να επιστρέψουμε στον γλυκό 'ύπνο' της λήθης...  

Β. Χρειάζεται να παραμείνουμε ξυπνητοί...
Στο διαλογισμό της Ράτζα Γιόγκα αναφέρεται συχνά ο όρος κάρμα-γιόγκα ως το ύψιστο σημείο της ανθρώπινης δραστηριότητας: κάρμα σημαίνει δράση και γιόγκα σημαίνει σύνδεση ή επίγνωση.

Μπορούμε να θεραπευτούμε από την ψυχική ασθένεια της μηχανικής δράσης με τη συστηματική μας μετάβαση προς τη δράση με νόημα...

Και πώς θα γίνει πρακτικά αυτό... ; 

...συνεχίζεται