Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Πρακτικά... Μέρος Β'


(συνέχεια από το προηγούμενο)
Μπορούμε να θεραπευτούμε από την ψυχική ασθένεια της μηχανικής δράσης με τη συστηματική μας μετάβαση προς τη δράση με νόημα...

Και πώς θα γίνει πρακτικά αυτό... ; Ποια πρέπει να είναι η δράση μου...; Τί πρέπει να κάνω...;

Η ερώτηση αυτή πάντα μας παγιδεύει... Και πάντα μας οδηγεί στο να συνεχίζουμε την μηχανική δράση από αντίδραση γιατί νιώθουμε ότι δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική.

Γιατί όμως κάνουμε λάθος ερωτήσεις;

Γιατί η συνειδητότητά μας παραμένει υλική και όσο περνά ο καιρός η κατάστασή αυτή βαθαίνει. Υλική συνειδητότητα είναι αυτή που παράγει την στάση ότι 'κάτι εξωτερικό' πρέπει να αλλάξει 'κάτι εξωτερικό πρέπει' να κάνουμε: να αλλάξουμε σύστημα, να προτείνουμε πιο 'έξυπνες' λύσεις, να κάνουμε ευφυέστερα σχέδια... Πηγάζει από την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ένα σωματικό ον... (υλισμός)
Μια τέτοια συνειδητότητα λοιπόν πάντα θα παράγει ερωτήματα προς την λάθος κατεύθυνση και πάντα θα δρα μηχανικά, με απόγνωση ή αντιδραστικά...
Τελικά η υλική συνειδητότητα δεν φαίνεται και πολύ πρακτική... όσο παραμένεις σε αυτή, δρας εξαντλητικά και έτσι αντι-δραστικά... δηλαδή δίχως σοφία...
Παράλληλοι δρόμοι....
Έχεις δισεκατομμύρια ανθρώπους εστιασμένους στις δεξιοτεχνίες και τις ανάγκες τους, προσφέροντας με την 'πρακτική' τους δράση στον κόσμο με κάθε καλή καρδιά και αφοσίωση... κάνουν το χρέος τους... αυτό που διδάχθηκαν τουλάχιστον από 'μικροί'. Παράλληλοι δρόμοι συνεισφοράς σε ένα ξέφρενο πολύπλοκο σύστημα γραναζιών όπου το ένα δεν επικοινωνεί ουσιαστικά με το άλλο και το πιο σημαντικό... καμία σύνδεση και διάλογος με τους συμπαντικούς Νόμους και Θέληση... κανείς δεν διαλογίζεται την αληθινή Ανάγκη και Κάλεσμα των εαυτού και των καιρών...
Κανείς δεν σιωπά το νου του για να ακούσει καθαρά την Πηγή και το Σύμπαν, παρά επιμένει στην ικανοποίηση των προσωπικών κοινωνικών του αναγκών και στις 'εποικοδομητικές΄ αντιπαραθέσεις συνεχίζοντας τους ατέρμονους διαλόγους για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των εγωισμών για να βρει τη λύση... Πώς μπορούν ποτέ δύο εγωισμοί να συγκλίνουν; 
Πώς μπορούν να συν-δημιουργήσουν; Το μόνο που μπορούν να συν-δημιουργήσουν είναι...:  

Ήρθε η ώρα για το ταξίδι της επιστροφής... ένας δρόμος... μία κρίση...
Και το σύμπαν αποφάσισε... εφόσον δεν το ακούει κανείς, αποφάσισε να ακουστεί... Σαν τη μητέρα που το παιδί της έχει 'κολλήσει' άσχημα σε κύκλους φαύλους... εφαρμόζει τη 'σκληρή' αγάπη υπογραμμίζοντας τα ρεαλιστικά όρια. Οι πολλοί δρόμοι των προσωπικών εγωισμών χρειάζεται και πάλι να γίνουν ένας και ο μηχανισμός του σύμπαντος μπορεί να βοηθήσει σε αυτό... Έχει μέσα του καταγεγραμμένη ανεξίτηλα την ελευθέρωση από τον εγωισμό και υλισμό και την επιστροφή στον αληθινό εαυτό, στον πρωταρχικό αγνό εαυτό του καθένα μας... Αρκεί όμως άλλος ένας μηχανισμός;

Γιατί δεν αρκεί το σύμπαν; Δεν αρκούν οι μηχανισμοί του για να επαναφέρουν την ισορροπία;
Ευτυχώς που η ουσιαστική λύση στην μηχανική (υλιστική) δράση δεν είναι άλλος ένας απρόσωπος μηχανισμός.... θέλει γνώση, σοφία, καρδιά με πίστη και πηγαία, ανιδιοτελή αγάπη... Το σύμπαν δεν μπορεί να δώσει αγάπη... το σύμπαν το συνθέτουμε εμείς και η ύλη... εμείς πάψαμε να αγαπούμε αληθινά... ξεχάσαμε... το σύμπαν αντανακλά την βία μας και απαντά με τον ίδιο τρόπο... είναι ουδέτερο...
Ας μην περιμένουμε από ένα 'μπούμερανγκ' που πετάξαμε να έχει περισσότερο μυαλό και αγάπη από εμάς και να κάτσει να μας εξηγήσει... ας μην προσωποποιούμε το σύμπαν... θα χάσουμε πολύτιμο χρόνο... όσο μπορεί να σκεφτεί ένα 'μπούμερανγκ' άλλο τόσο μπορεί και το σύμπαν...
Χρειάζεται κάποιος να μας διδάξει (να μας ξαναθυμήσει δηλαδή) πώς να δρούμε με νόημα...
Και ποιος παραμένει και εκπέμπει μη-υλική συνειδητότητα;
Κάποιος που να διατηρεί αμόλυντη τη συνειδητότητά του από την μηχανική-υλιστική δράση...

Στη σιωπή του εαυτού με αγνό ενδιαφέρον δίχως περιέργεια ή απόγνωση επιθυμώ να επικοινωνήσω μαζί Σου... είσαι το Ον που κατοικεί στη διάσταση του φωτός που τυλίγει το υλικό μας σύμπαν σαν μια φωτεινή αγκαλιά... νιώθω την παρουσία Σου πίσω από τη μαύρη κουρτίνα του σύμπαντος...
στην εσωτερική σιωπή ηρεμώ τον νου και τη δράση μου...
κάνω το πρώτο βήμα για την απελευθέρωσή μου από την υλιστική συνειδητότητα...: ομ σάντι... ομ σημαίνει είμαι ένα ζωντανό ον μέσα στην ύλη και σάντι είναι η αυθεντική μου κατάσταση ύπαρξης: γαλήνη και αγνότητα... είμαι ένα μη βίαιο ον και σέβομαι τα πάντα... επιστρέφω στο ύψιστο επίπεδο της ύπαρξής μου...
δέυτερο βήμα... εξαγνίζω τα κίνητρά μου από την μόλυνση των προσωπικών υλιστικών επιθυμιών και της ιδιοτέλειας... γαληνεύω τα υλικά 'θέλω' μου και συντονίζομαι με αυτό που είναι αληθινά αναγκαίο... έτσι γαληνεύω τις πράξεις και τις σχέσεις μου... φέρνω το φως του σεβασμού και της ειλικρίνειας σε αυτές... στην πράξη...
τρίτο βήμα... είμαι έτοιμος να συνδεθώ μαζί Σου... με το νου μου εστιάζω στην ύπαρξη Σου... με τις πράξεις μου στην καθημερινή μου ζωή έρχεσαι κοντά μου... η σύνδεσή αυτή είναι ζωντανή... πηγαίνει πέρα από τις τεχνικές και τα 'έξυπνα σεμινάρια' των ανθρώπων... πέρα από θρησκείες και ιδεολογίες... πέρα από θεωρίες... είσαι η Μητέρα και ο Πατέρας όλων των ψυχών... στη γλυκιά σιωπή Σε θυμάμαι έτσι απλά... αποδέχομαι τη Χάρη Σου... το χρυσόλευκό Σου φως που με γεμίζει αγάπη για να συνεχίζω το ταξίδι της Επιστροφής... της Επιστροφής στον εαυτό μου...