Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Φρεσκάροντας τη μνήμη μας


Στον διαλογισμό της ράτζα γιόγκα συνήθως αναφερόμαστε στο πνευματικό φαινόμενο της γιόγκα ως "ενθύμηση". Αυτό είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο γιατί έτσι ξεφεύγουμε από την έννοια της τεχνικής ή μιας μηχανικής διαδικασίας και αντιλαμβανόμαστε ότι yoga είναι μια προϋπάρχουσα και ανεξίτηλη ιδιότητα της ψυχής: Η ψυχή αποσυρόμενη στην εσωτερική της σιωπή μπορεί να στρέψει το νου της και να ανασύρει αυτό που εκτιμά. Όλα είναι γραμμένα μέσα της, είναι ήδη υποσυνείδητα ολοκληρωμένη μέσα της. Ο όρος 'Ράτζα' δίπλα από τη λέξη yoga  σημαίνει 'βασιλική' ή 'κορυφαία' και δηλώνει την ενθύμηση και σύνδεση με την υπέρτατη πηγή πνευματικής ενέργειας.
Οι σκέψεις και η αντίληψη της ψυχής δεν μπορούν να ελχθούν σε κάτι που δεν υπάρχει ήδη μέσα της - αν δεν υπάρχει τότε δεν μπορεί να το αναγνωρίσει και έτσι να το εκτιμήσει... Αν συντονιστούμε με αυτή την συμπαντική αλήθεια, νιώθουμε την ψευδαίσθηση του "καινούργιου", την αγωνία να βρούμε απαντήσεις ή να μάθουμε και το πάθος της αναζήτησης να ηρεμούν μέσα στην ασφάλεια ότι όλα είναι εδώ, στο τώρα μέσα μου...
Αρκεί να εμπιστευτώ και να θυμηθώ στη σιωπή την αληθινή μου γαλήνια φύση και οι απαντήσεις θα έρθουν, τα χρήσιμα για τη δική μου μοναδικότητα "μαθήματα" βρίσκονται γύρω μου και έτσι η αναζήτησή μου θα μεταμορφωθεί σε μια εσωτερική περιπέτεια... Τίποτε καινούργιο λοιπόν...
Και πώς μπορούμε να "φρεσκάρουμε" τη μνήμη μας...;
Με τα τρία έψιλον φυσικά !
εμπιστοσύνη
Με αυτό το "έψιλον" ανοίγουμε την πύλη της ενθύμησης.  
Η επικοινωνία με την πηγή προϋποθέτει εμπιστοσύνη και άρα την παράδοση και την εσωτερική μας προσοχή... όπως ένας δάσκαλος και ένας μαθητής: αν ο δάσκαλος διδάσκει και ο μαθητής βιάζεται ή ρωτά ερωτήσεις πολύ ΄δημοσιογραφικές΄ με εσωτερική στάση αμφισβήτησης και αντίστασης (σκεπτικισμό) τότε δημιουργεί ένα τοίχο που εμποδίζει την εσωτερική πρόοδο και τις πνευματικές εμπειρίες...
Ο δάσκαλος μπορεί να διδάξει μια ψυχή που διψά για αγνή δράση και όχι έναν δραστήριο άνθρωπο... δίνει λύσεις 'κορυφής' και δεν θα ασχοληθεί για το πως θα απαντήσει στην αμφισβήτηση και την μανία αποδείξεων... θα φανερωθεί στην καρδιά ενός αθώου παιδιού του, που ενδιαφέρεται να μάθει την αλήθεια, να βιώσει, να φωτιστεί... θα φανερωθεί στην καρδιά εκείνου που θα μοιράσει αυτήν την καρδιά και στους γύρω του... η ενέργεια αυτού του όντος είναι κάτι που δεν σπαταλιέται σε διαξιφισμούς, στην απληστία της απόδειξης και σε ένα `debate` εγωισμών... 
Η θεία χάρις, η αγνή ενέργεια φωτός που πηγάζει από την πηγή, δίνεται για το όφελος και όχι για τις `εντυπώσεις` και τα νοητικά παιγνίδια έξυπνων σεμιναρίων σύγχρονων γκουρού που θέλουν να εντυπωσιάσουν... όταν αρχίζουν αυτά... δεν υπάρχει χώρος για τη θεία χάρη... όταν αρχίζουν αυτά, η ανθρώπινη ψυχή λειτουργεί με τη δική της περιορισμένη ενέργεια, μέχρι να τη χάσει...

Είναι καλό που ανοίξαμε την πύλη της ενθύμησης... εξίσου καλό όμως είναι να τη διατηρήσουμε και ανοιχτή... Πώς; Με το παρακάτω "έψιλον"...
ευγνωμοσύνη
Η ευγνωμοσύνη διατηρεί την πύλη της ενθύμησης ανοιχτή. Δημιουργεί και διατηρεί τον εσωτερικό χώρο σε διαρκή ανανέωση. Κάθε καινούργια εμπειρία πιάνει σε εύφορο έδαφος γιατί εκτιμάται βαθύτατα και έτσι δεν ξεχνιέται. Η ψυχή γίνεται ο δάσκαλος του εαυτού της γιατί διατηρεί τη σειρά των εμπειριών της, πειραματίζεται και μελετά με συνέπεια και καταχωρεί κάθε καινούργια εμπειρία στο πρόγραμμα της μαθητείας της.

Είναι ζωτικό να έχουμε φρέσκιες πνευματικές εμπειρίες και συνειδητοποιήσεις: είναι το ήμισυ του παντός! Και το άλλο μισό;
επανάληψη
Ένας μαθητής χαίρεται να μαθαίνει αλλά ο δάσκαλος του εαυτού γίνεται εκείνος που σέβεται τη δύναμη της λήθης... της λησμονιάς. Σαν πνευματικός μαχητής σέβεται τον 'αντίπαλο' και υποκλίνεται μπροστά του γιατί έχει πλήρη επίγνωση της ξεχωριστής του δύναμης. Δεν εθελοτυφλεί και δεν τα βλέπει όλα ρόδινα με τις πρώτες πνευματικές εμπειρίες... τα βλέπει όλα όπως ακριβώς είναι...
Ο σεβασμός στη δύναμη της λήθης διατηρεί τον δάσκαλο σε εγρήγορση και σε 'φόρμα'. Γνωρίζει καλά ότι δίχως την επανάληψη και την ειλικρινή ασκητικότητα τα κενά θα κρατήσουν τον μαθητή πίσω και η ασυνέπεια θα 'τελειώσει' όλο τον ενθουσιασμό της ζωής... Δίχως την επανάληψη της ενθύμησης η ζωή δεν θα έχει πλέον νόημα και θα 'στεγνώσει'... Η ψυχή θα ξαναγίνει έρμαιο τον 'εύκολων' απολαύσεων και των ψεύτικων επαίνων...


Περισσότερα για τα Τρία Έψιλον; Κάνετε κλικ εδώ!