Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

...μπορεί το δίκιο να "πνίξει" κάποιον;

Ίσως από τα πιο κοινωνικώς και ιστορικώς αποδεκτά συναισθήματα είναι το ψυχικό ελάττωμα του "δίκιου". Και όχι μόνο είναι αποδεκτό αλλά και πολυβραβευμένο. Αρκετοί πόλεμοι για την... 'ειρήνη', 'ηρωικές' ή 'επαναστατικές' πράξεις, σκηνές 'αναγκαίας' βίας... και πολλές άλλες εκτονώσεις στο όνομα του "περι δικαίου συναισθήματος".
Αν λίγο κοιτάξω μέσα μου την ώρα που θα το νιώσω και είμαι λίγο παρατηρητικός με τον εαυτό μου θα αντιληφθώ ότι πολύ απλά βιώνω... αγνό θυμό... Το πρόσωπό μου έχει 'σκοτεινιάσει', τα μάτια μου έχουν μικρύνει και το στόμα μου έχει μια πικρή γεύση... Αυτό είναι το πρόσωπο του 'δίκιου';   

Και τί είναι τότε η δικαιοσύνη;
Δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που νιώθεις αλλά κάτι που υπάρχει ούτως ή άλλως μέσω των ακλόνητων συμπαντικών αρχών. Δεν χρειάζεται τα ανθρώπινα όντα να τη νιώσουν για να υπάρξει, ούτε να την υπερασπιστούν... ευτυχώς. Στο διαλογισμό της Raja Yoga και σε όλες σχεδόν τις αρχαίες παραδόσεις κάθε ψυχή ακόμη και η Θεϊκή παραμένει υπό την αιγίδα της ανάγκης και της δικαιοσύνης: υπό την αιγίδα των συμπαντικών νόμων.
Κάθε λαός έδειξε τον υψηλό πολιτισμό του όταν σεβόταν αυτό το νόμο και όποτε όχι.... η ανθρώπινη αλαζονεία οδηγούσε στη βέβαιη καταστροφή... Η αλαζονεία και όχι η 'θεία' δικαιοσύνη ή το 'ανθρώπινο' δίκιο... 
Στην πορεία των αιώνων δόγματα και ιερατεία 'χαμήλωσαν' την Θεική ψυχή και τις θεότητες στο επίπεδό τους για να δικαιολογήσουν τα ανθρώπινα ελαττώματα, τη μισαλοδοξία και τον "άγιο" σκοπό τους... Προτίμησαν να μην αλλάξουν προς την κατέυθυνση της αγάπης και να παραμείνουν πνευματικά οκνηρά... όπως όλοι μας όταν λέμε "πώς να μην αντιδρώ; Με πνίγει το δίκιο μου... φυσικό δεν είναι;"    

Και δηλαδή... δεν θα υπερασπιστούμε το δίκιο; Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια; Έτσι θα διαλυθεί η κοινωνία...
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι κοινωνίες ή κράτη διαλύονται όταν μέσα τους αναπτύσσονται πολλά "δίκαια"... Κάθε κοινωνική ομάδα φέρει τη σημαία του δικού της "μοναδικού" δίκιου... Και όπου υπάρχουν πολλές από αυτές τις σημαίες...

Γιατί δεν είναι φυσιολογικό συναίσθημα; Δεν σε πνίγει ποτέ το 'δίκιο'....;
Όλα είναι φυσιολογικά ακόμη και οι ασθένειες... αλλά κάνουμε κάτι γι' αυτές...
Η ψυχή στην κατάσταση της αλήθειας της δεν αισθάνεται ότι έχει δίκιο αλλά έχει την επίγνωση ότι είναι ένα άυλο ον που συμμετέχει ως ηθοποιός στο παγκόσμιο έργο ή παιγνίδι. Και πιο βαθειά... η ψυχή βιώνει ότι είναι το Παιδί... το αιώνιο Παιδί της Υπέρτατης Πηγής... δεν είναι ο κηδεμόνας του σύμπαντος, ούτε καν του εαυτού της... το σύμπαν έχει Μητέρα και Πατέρα... δεν χρειάζεται να τους υποκαταστήσω...
Όταν όμως η ψυχή τελεί 'υπό κατάληψη' από το θυμό και τον εγωισμό δημιουργεί την αυταπάτη της δικαιοσύνης και του δίκιου για να δικαιολογήσει την εκτόνωσή της. Για να κάνει χρήση των κατώτατων συναισθημάτων και πράξεων, χρησιμοποιεί τη δίοδο της αυταπάτης που μοιάζει πολύ με τη δικαιοσύνη αλλά δεν είναι... υποδύεται ρόλους που δεν μπορεί να 'σηκώσει' και 'πνίγεται'...

Ας στραφώ μέσα στην εσωτερική μου σιωπή για λίγο... ας πάω πέρα από τους ρόλους και τους τίτλους... ας πάω πέρα από τους εξωτερικούς διαχωρισμούς... είμαι ένα άυλο όν μεταφυσικού φωτός... είμαι πνεύμα... το φως δεν έχει σύνορα ούτε έχει δίκιο... φεγγοβολώ για όλους... στο βίωμα της φωτεινής μου φύσης... σταθεροποιώ το νου μου στην επίγνωση του φάρου φωτός... όπως ένας φάρος δεν επιλέγω ποια πλοία θα δεχτούν το φως μου... δεν 'δικαιώνω' κάποια και κάποια άλλα όχι... φέγγω για όλα και αυτά αυτόματα παίρνουν το όφελός τους...
Στην εσωτερική γλυκιά σιωπή, η μέσα μου θάλασσα είναι γαλήνια... δεν πνίγει κανέναν άλλο... ούτε εμένα τον ίδιο...