Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Αρμονία: η κόρη της ταπεινότητας


Στοχασμός
Περιμένουμε από τους άλλους να έχουν τις ίδιες διαθέσεις, πιστεύω, κίνητρα με μας... Αν κάποιου η συμπεριφορά ή λόγια είναι πολύ διαφορετικά από τα δικά μας, δυσκολευόμαστε να τον κατανοήσουμε. Ακόμη ακόμη ενδέχεται να αναπτύξουμε εσωτερικά αρνητική στάση και να το βρίσκουμε αδύνατο να συνεργαστούμε.

Εφαρμογή
Χρειάζεται να αναγνωρίσω ότι όλοι μας είμαστε σαν τις μουσικές νότες... δηλαδή είμαστε όλοι διαφορετικοί.
Εσωτερικός μου σκόπος είναι να μάθω να συμμετέχω σε αρμονικές συγχορδίες με τους άλλους και όχι σε... μονοτονίες.

Άλλωστε έτσι λειτουργεί το ίδιο το σύμπαν: με τη βιοποικιλότητα. Το αρχέτυπο της ομορφιάς κρύβεται στην εναρμόνιση των ανόμοιων και όχι στην εξάλειψή τους. 
Η αυτοματοποίηση και η επαναληψιμότητα στην σύγχρονη ζωή μπορεί να φέρνει κάποια καλά στοιχεία αλλά από την άλλη καταργεί την προσωπική ιδιαιτερότητα και την ποικιλία.... καταργεί τη φυσική ομορφιά...
Όταν λοιπόν συνεργάζομαι με τους άλλους ας εστιαστώ στην κατανόηση της αξίας της διαφορετικότητας.

Πρακτικά όμως τί να κάνω;
Τί ποιο πρακτικό...; Κατανόησε και σεβάσου τη διαφορετικότητα με τις σκέψεις, τις λέξεις και τις πράξεις σου.

Πώς όμως; Γιατί να τους κατανοήσω εγώ...; Αφού αυτοί έχουν τα προβλήματα;
Η άσκηση της δύναμης της κατανόησης είναι κάτι σχεδόν αδύνατο αν δεν έχω καλλιεργήσει ταπεινότητα πιο πριν. Και ταπεινότητα δίχως την αναγνώριση του εαυτού μου (αιώνια φύση μου, δυνάμεις και αδυναμίες), την αληθινή επίγνωση του ρόλου μου στην καθημερινότητά και του λόγου για τον οποίο ζω, δεν είναι εφικτή. Η ταπεινότητα τροφοδοτεί την αποδοχή του εαυτού (ακόμη και όταν δεν μπορώ να είμαι ανεκτικός με κάτι) και την ικανότητα για μάθηση και σωστές αποφάσεις.

Στη σιωπή συγκεντρώνομαι στην ύπαρξή μου... Μαθαίνω να εκτιμώ την ύπαρξη και να εστιάζομαι σε αυτή... Έπειτα κοιτώ προσεκτικά την καθημερινότητά μου... τί επαναλαμβάνεται... στην αποστασιοποίηση της σιωπής φέγγει μέσα μου η ειλικρίνεια... αντιλαμβάνομαι από μέρους μου τους μηχανισμούς που πυροδοτούν τις συμπεριφορές των άλλων γύρω μου... στο κουκούλι της σιωπής δεν προβαίνω σε επικρίσεις ή απογοητεύσεις... απλά παρατηρώ... εστιάζομαι στο τι έχω να μάθω... μέσα στη γαλήνη και την τρυφερή ειλικρίνεια με τον εαυτό μου δημιουργώ βήμα-βήμα ένα χώρο εμπιστοσύνης σε μένα και στα δρώμενα της ζωής... μέσα σ'αυτό το χώρο μπορώ να  αναπτύξω την επίγνωση ότι όλα έχουν κάποιο συγκεκριμένο νόημα... Ποιο είναι το μήνυμα-μάθημα που εγώ παίρνω... Σε τί μπορώ να φανώ εγώ χρήσιμος στη ζωή μου και τη ζωή των άλλων...;