Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Θύμα ή... θαύμα;


Οι διαλογισμοί ενός θύματος...
Τί να κάνω; Είμαι μεγάλη γυναίκα...
Τι να κάνω; Είμαι πολύ νέος...

Είναι δύσκολο...

Είναι φυσικό να έχεις προσκόλληση; Παιδιά μου είναι... Είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου...
Είμαι πτώμα... Μάτι δεν έκλεισα όλη νύχτα... Όταν ενδιαφέρεσαι ανησυχείς... Πού ήσουν;

Όλοι χρειάζονται κάποιον να τους 'αγαπά'... Είναι ανάγκη...
Πάλι πληγώθηκα... Γιατί η 'αγάπη' να πονά;

Είσαι κακός και εκμεταλλεύεσαι τα αισθήματα του άλλου... Με πρόδωσες! Εσύ φταις!
Είσαι τόσο υπερβολικά καλός που με άφησες να σε εκμεταλλευτώ. Εσύ φταις!

Οι πολιτικοί φταίνε! Είναι ανεύθυνοι για τις πράξεις τους...
Οι πολίτες φταίνε! Δεν συμμετέχουν ενεργά...

Το σύστημα φταίει. Είναι σάπιο... Μην ξεχνάς ο Λεωνίδας έχασε τις Θερμοπύλες πρόσφατα πριν 2500 χρόνια και είχαμε Τουρκοκρατία 400 χρόνια. Άσε... Ατυχία πάνω στην ατυχία σου λέω...

Αυτά πρέπει να τα αναλαμβάνει η πολιτεία! Πληρώνονται για να κάνουν τη δουλειά τους...
Η πολιτεία δεν μας δίνει κανένα περιθώριο πρωτοβουλίας... Γιατί να τα αναλαμβάνει όλα εκείνη;

Ας μου δινόταν μια φορά η ευκαιρία... Τώρα μεγάλωσα...
Μου δόθηκαν τόσες πολλές ευκαιρίες που δεν μπορούσα να διαλέξω... Ήμουν πολύ νέος...

Εεε, μια βοήθεια ας έδιναν κι εκείνοι μια φορά...
Ααα, είναι τόσο παρεμβατικοί που δεν σε αφήνουν ελεύθερο...

Πέσαμε σε άσχημη εποχή...
Καλή εποχή δε λέω... αλλά πολύ νωρίς ήρθε και δεν προλάβαμε... Δεν μας προειδοποίησε κανείς...

Είναι βαρύς ο χειμώνας, δεν μπορώ να έρθω...
Είναι καυτό το καλοκαίρι, δεν μπορώ να έρθω...
Μόνο άνοιξη μπορώ, αλλά φέτος δεν είχε άνοιξη. Το γύρισε απροειδοποίητα σε καυτό καλοκαίρι...

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Συγχώρεση: 1000 καλοί χωράνε...

Γιατί να συγχωρέσω;
Στην εσωτερική μου πτήση στη γαλήνη του εαυτού... βιώνω τον ιερό χώρο του εαυτού... στο εσωτερικό μου βασίλειο, στα υπόγεια του νου κρατώ φυλακισμένα για καιρό, αισθήματα καλοσύνης και αποδοχής που δεν θέλω να παραδεχτώ... γυαλίζουν τα ματάκια τους και θέλουν να ελευθερωθούν... περιμένουν... περιμένω και γω γιατί δεν έχω το κλειδί... όσο με κοιτούν τόσο ο πόνος μου μεγαλώνει επειδή δεν μπορώ να κάνω κάτι... βλέπω ότι έχω περιθώρια καλοσύνης... μπορώ να αντιληφθώ τον ανώτερό μου εαυτό αλλά δεν μπορώ να τον βιώσω... δεν μπορώ να βιώσω ανώτερα αισθήματα που ξέρω ότι διαθέτω...
Στην εσωτερική μου σιωπή ρωτώ τον εαυτό μου... Ποιος έχει κατά βάθος την ανάγκη της συγχώρεσης; Ποιος θα ωφεληθεί τελικά;    

Πώς να συγχωρέσω;
Όταν υπάρχει ζήτημα χώρου η αίσθηση της ασφυξίας δύο είναι οι πιθανές λύσεις:
Α. Να μεγαλώσεις το χώρο ή
Β. Να μικρύνεις το περιεχόμενο