Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Sandy: Τί να πεις και τί να μην πεις...


Sandy: Ένας τυφώνας και ένα σχολείο...
Και τα δύο είχαν την ίδια ταχύτητα. Ριπές που ταχύτατα σκόρπισαν την ατμόσφαιρα τρόμου γύρω τους. Πήραν ζωές μαζί τους: Χάος... Κρίση... Τί άφησαν πίσω τους; Οι ζωές αυτών που έμειναν γεμίζουν με ένα "γιατί" που γιγαντώνει μέσα τους και κοντεύει να εκραγεί.   

Τί να μην πεις...
Αν είσαι φίλος και θέλεις να βοηθήσεις μην προσπαθήσεις να απαντήσεις τα "γιατί"... Καλύτερα να μην πεις τα παρακάτω...

1. Όλα θα πάνε καλά...(;)
Γιατί; Ποιος το εξασφαλίζει αυτό;
Κι αν πάνε, δεν γίνεται έτσι αυτόματα και δεν γίνεται δίχως δύναμη και χρόνο προετοιμασίας.

2. Ο Θεούλης χρειαζόταν ένα αγγελούδι κοντά του...(;)
Και μετά απορούμε πώς στο συλλογικό μας ασυνείδητο συσσωρεύεται αιώνες τώρα τόση "αλλεργία" για τον θεό και η εικόνα ενός μπαμπούλα και όχι ενός μπαμπάκα ή Γλυκιάς Μητέρας που τόσοι πολλοί έχουν βιώσει.
Η ανιδιοτελής αγάπη αυτής της Μητρικής Ψυχής κάθε άλλο από συλλογή αγγέλων δεν θέλει να κάνει...
Έχει άλλο τρόπο να δημιουργήσει έναν άγγελο. Με την ανιδιοτελή Της Αγάπη και την εξυψωτική/ενθαρρυντική Της παρουσία. Αρκεί να θέλεις να Την αισθανθείς...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Χτίζοντας προτεραιότητες...

 

Στην αρχαία Ινδία υπήρχε κάποτε μια σοφή φράση: "Μην ζεις τη ζωή σου σαν να'σαι νυχτερίδα. Γύρνα από την καλή πλευρά...".

Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι στις μέρες μας, ακόμη και στην Ινδία πλέον, ζούνε κάπως έτσι:
1. πρώτα για το έργο τους και τις υποχρεώσεις τους (για τους ρόλους τους)
2. μετά για τις σχέσεις με τους γύρω τους
3. ... και τέλος (...στην καλύτερη των περιπτώσεων) για τον βαθύτερο, αληθινό τους εαυτό.