Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Χτίζοντας προτεραιότητες...

 

Στην αρχαία Ινδία υπήρχε κάποτε μια σοφή φράση: "Μην ζεις τη ζωή σου σαν να'σαι νυχτερίδα. Γύρνα από την καλή πλευρά...".

Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι στις μέρες μας, ακόμη και στην Ινδία πλέον, ζούνε κάπως έτσι:
1. πρώτα για το έργο τους και τις υποχρεώσεις τους (για τους ρόλους τους)
2. μετά για τις σχέσεις με τους γύρω τους
3. ... και τέλος (...στην καλύτερη των περιπτώσεων) για τον βαθύτερο, αληθινό τους εαυτό.

Φαντάσου μια διασταύρωση κεντρικών και μικρότερων δρόμων όπου ο τροχονόμος δίνει χρονικά μεγαλύτερη προτεραιότητα στους μικρότερους... Τί θα συμβεί; Κυκλοφοριακό έμφραγμα, πονοκέφαλος και πολλές διαμάχες... Τί θα έλεγες για έναν τέτοιο τροχονόμο ο οποίος θα επέστρεφε στο σπίτι του κουρασμένος και φυσικά αγανακτισμένος από όλες τις προσβολές που θα είχε ακούσει...; Μέσα του θα ένιωθε απόρριψη και θα είχε αποφασίσει...:
"Εγώ; Ποτέ δεν θα ξαναπροσφέρω τις υπηρεσίες μου! Ακούς εκεί ! Να δίνω τον εαυτό μου και κανένας να μην εκτιμά την προσφορά μου; Αχάριστοι !"
.
Τί θα του έλεγες;... Ίσως τα παρακάτω:   
Το ότι κουνάω τα χέρια μου δεν σημαίνει ότι είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Το ότι "τρέχω και δεν φτάνω" ή "κουράζομαι" δεν σημαίνει ότι είμαι υπεύθυνο και εργατικό άτομο. Το ότι είμαι παραγωγικός δεν σημαίνει ότι είμαι δημιουργικός...
Δρώντας δίχως την επίγνωση του τι ον είμαι και του σκοπού μου όλες μου οι πράξεις γίνονται άσκοπα και γιαυτό αφήνουν κενό στην καρδιά.
Το "μεράκι" πάντα αφήνει έργα αθάνατα πίσω του αλλά και εξωτερική επιτυχία γιατί οι συνάνθρωποι μου διευκολύνθηκαν σε κάτι.
"Έχω πολλά να κάνω... ουφ!"
Δεν είναι ότι έχεις να κάνεις πολλά... είναι θέμα προτεραιοτήτων..."Θέλει 'τρόπο' και όχι 'κόπο'...

Για να λύσεις ένα πρόβλημα ή να ξεπεράσεις μια δύσκολη κατάσταση χρειάζεσαι ένα καθαρό και σταθερό νου.
Πώς θα τον αποκτήσεις;

1. Ποιοτικός χρόνος για την συντονισμός με τον βαθύτερο εαυτό και έπειτα σύνδεση με την ανώτερη πηγή πνευματικής ενέργειας.
2. Με έναν επαναφορτισμένο νου και ένα γαλήνιο και ικανοποιημένο συναισθηματικό κόσμο οι σχέσεις μας αναβαθμίζονται από σχέσεις  'τί μπορώ εγώ να κερδίσω' σε σχέσεις 'τί μπορώ να προσφέρω ή να μοιραστώ ανιδιοτελώς'.
3. Και τέλος... το οποιοδήποτε έργο ή υποχρέωση... Δεν σημαίνει ότι δίνεις 22ώρες για τον εαυτό και τους άλλους, ζώντας σε μια καλύβα στο βουνό ως εθελοντής αναδάσωσης, τρώγοντας ρίζες και θάμνους, καθισμένος στη στάση του λωτού...
  • Σημαίνει ότι πηγαίνεις στη δουλειά σου συναισθηματικά ξεκούραστος, αντιμετωπίζεις τους άλλους ως ισότιμα όντα, και φέρνεις σε πέρας τις υποχρεώσεις σου.
  • Σημαίνει ότι όταν πηγαίνεις να πληρώσεις τους λογαριασμούς δεν κοιτάς τον άλλο σαν υπάλληλο ή ένοχο που πρέπει να του 'φορτώσεις' τις αυξήσεις.
  • Είναι ένας άνθρωπος, έχει μια οικογένεια, μια προσωπική ζωή, ένα σκοπό ζωής και έχει και αυτός τα προβλήματά του.
  • Δεν προϋποτίθεται ότι είναι εκεί στο 100% του δυναμικού του για να σε εξυπηρετήσει... Είσαι εσύ στο 100% κάθε ώρα, κάθε μέρα;       
"Δεν έχω χρόνο για διαλογισμό... αυτά είναι για τους αργόσχολους..."
Συνήθως όταν παραπονούμαστε για την έλλειψη χρόνου ή τις πολλές υποχρεώσεις μας, ισχύει στατιστικά ότι χάνουμε το χρόνο μας εξαιτίας λάθος προτεραιοτήτων. Η αίσθηση του 'δεν έχω χρόνο' είναι το αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης ενώ η αίσθηση 'ώ, αυτή η μέρα ήταν επιτυχής και βγήκε και πολύ άνετα' προκύπτει από το ότι έκανα το κατάλληλο πράγμα την κατάλληλη στιγμή και με την κατάλληλη διάρκεια. Υπήρξε συγχρονισμός γιατί ήμουν συντονισμένος με την εσωτερική μου αλήθεια και την πηγή.

"Ναι αλλά αυτό ήταν θέμα τύχης... δεν το προγραμμάτισες! Ξέρεις πόσες φορές χάνω το χρόνο μου εξαιτίας των άλλων ή των καταστάσεων! Ξέρεις πόσες υποχρεώσεις έχω;"
Ώρα για ένα "traffic control"... Να η κατάλληλη στιγμή για διαλογισμό...
Κάθομαι για 60'' στην εσωτερική μου σιωπή... κοιτάω καλά στον εσωτερικό καθρέπτη της καρδιάς μου... μόλις αυτός καταλαγιάσει λίγο από το θόρυβο του παράπονου, του 'δίκιου' και τον εθισμό μου να θέλω να ελέγχω τα πάντα... Ρωτάω τον εαυτό...:
  • Ήταν ο εκείνος ή ο άλλος άνθρωπος ή η κατάσταση πραγματική προτεραιότητα; Μήπως δίνω από προσκόλληση και λανθασμένη ευσπλαχνία (λυπάμαι τους άλλους) προτεραιότητα σε λάθος άτομα ή καταστάσεις;
  • Μήπως κάνω πράγματα με λάθος ή και καθόλου βαθύτερο σκοπό και κίνητρο;
  • Μήπως οι αδυναμίες μου σε πρόσωπα ή πράγματα χαμογελούν όταν λέω: "Λατρεύω την ελευθερία! Γενικά είμαι ελεύθερη προσωπικότητα..." 
"Και τι εννοείς κακοδιαχείριση του χρόνου... εγώ ακολουθώ πάντα αυστηρό χρονοδιάγραμμα!"
Εννοώ για παράδειγμα ότι πήγες να τελειώσεις τη δουλειά σου και αντιμετώπισες τον άλλο ως δεδομένο : "εννοείται ότι πρέπει να με εξυπηρετήσεις! τώρα! γιαυτό πληρώνεσαι!" ή απορριπτικά;...
Με τέτοια εσωτερική στάση... ας ετοιμαστώ να χάσω πολύ χρόνο...
Θα μου άρεσε εμένα να με χρησιμοποιούν ως κάτι δεδομένο;  
Γιαυτό είναι που χρειάζεσαι καλή 'σύνδεση' και για μια καλή σύνδεση θα χρειαστείς τις σωστές προτεραιότητες: πρώτα εσύ η ψυχή και μετά η ύλη σου... πρώτα η εσωτερική σου ισορροπία και μετά το έργο και η δημιουργική έκφραση. Πρώτα οι άνθρωποι και μετά τα γραφεία...