Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Sandy: Τί να πεις και τί να μην πεις...


Sandy: Ένας τυφώνας και ένα σχολείο...
Και τα δύο είχαν την ίδια ταχύτητα. Ριπές που ταχύτατα σκόρπισαν την ατμόσφαιρα τρόμου γύρω τους. Πήραν ζωές μαζί τους: Χάος... Κρίση... Τί άφησαν πίσω τους; Οι ζωές αυτών που έμειναν γεμίζουν με ένα "γιατί" που γιγαντώνει μέσα τους και κοντεύει να εκραγεί.   

Τί να μην πεις...
Αν είσαι φίλος και θέλεις να βοηθήσεις μην προσπαθήσεις να απαντήσεις τα "γιατί"... Καλύτερα να μην πεις τα παρακάτω...

1. Όλα θα πάνε καλά...(;)
Γιατί; Ποιος το εξασφαλίζει αυτό;
Κι αν πάνε, δεν γίνεται έτσι αυτόματα και δεν γίνεται δίχως δύναμη και χρόνο προετοιμασίας.

2. Ο Θεούλης χρειαζόταν ένα αγγελούδι κοντά του...(;)
Και μετά απορούμε πώς στο συλλογικό μας ασυνείδητο συσσωρεύεται αιώνες τώρα τόση "αλλεργία" για τον θεό και η εικόνα ενός μπαμπούλα και όχι ενός μπαμπάκα ή Γλυκιάς Μητέρας που τόσοι πολλοί έχουν βιώσει.
Η ανιδιοτελής αγάπη αυτής της Μητρικής Ψυχής κάθε άλλο από συλλογή αγγέλων δεν θέλει να κάνει...
Έχει άλλο τρόπο να δημιουργήσει έναν άγγελο. Με την ανιδιοτελή Της Αγάπη και την εξυψωτική/ενθαρρυντική Της παρουσία. Αρκεί να θέλεις να Την αισθανθείς...


3. Ο Θεός ή η Ζωή ποτέ δεν σου φέρνει κάτι που να μην μπορείς να χειριστείς...(;)
Κι όμως... κοίταξε γύρω σου... Το κλισέ στιχάκι "ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" προϋποθέτει να μείνεις ζωντανός και σε επίγνωση: Πόσοι κάνουν το "άλμα" επειδή δεν μπορούν να το χειριστούν...; Μπορεί να μας συμβεί οποιαδήποτε στιγμή...
Το σύμπαν δεν είναι κομμένο στα μέτρα μου ούτε είναι εδώ για να με δυναμώνει... Δεν είμαι το κέντρο του σύμπαντος... Ό,τι μου συμβαίνει είναι αποτέλεσμα των πράξεών μου, καλές ή κακές. (σημ.: αυτό σίγουρα δεν το λες σε κανέναν γιατί θέλει πολύ καιρό στη σιωπή και την ηρεμία για να συνειδητοποιήσεις αυτόν τον πυρηνικό νόμο του σύμπαντος. Χρειάζεται φώτιση και μια Ανώτερη Συνειδητότητα να σε καθοδηγήσει με τον προσωπικό σου, αυτόβουλο ρυθμό... Αυτό είναι δική Της 'υπόθεση'... Στην ιερή σιωπή του εαυτού...)
Εν καιρώ ειρήνης δυναμώνω... Εν καιρώ "πολέμου"... είναι πια πολύ αργά...
Αλλιώς τί νόημα έχει η αυτόβουλη πνευματική προσπάθεια και προετοιμασία... Τί νόημα έχει η πνευματική άσκηση και η βαθειά μελέτη και εμπειρία του εαυτού από πριν...;

4. Μπορεί να μην το κατανοείς... αλλά ήταν θέλημα Θεού... Όλους μας δοκιμάζει... (;)
Σε περίπτωση που δεν είσαι ο Θεός... καλύτερα μην το πεις αυτό...
Ποιος Γονέας θα πίστωνε τέτοια τύχη στα παιδιά του...; Ποιος δάσκαλος θα ενέπνεε ένα καλύτερο μέλλον για σένα μέσα από την τιμωρία και τη στέρηση...; Ποιος αληθινός φίλος θα δοκίμαζε ποτέ το φίλο του; Μία είναι η μέθοδος και όλοι μπορούμε να την ακολουθήσουμε: αυτο-υπευθυνότητα, αγνότητα, ελευθερία, αγάπη.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί αυτή η Ψυχή έχει τόσο πολύ κατασυκοφαντηθεί και ως εκ τούτου προτιμήσαμε να θεωρούμε ότι ο Θεός είναι σε ένα άκακο δέντρο, σε ένα μαγικό κρύσταλλο, ή τον ζωοδότη ήλιο και θάλασσα.
Ή εν τέλει... να μην πιστεύομε καθόλου σε ένα καλοκάγαθο Ον...
5. Τα αγαπημένα σου πρόσωπα ήταν απλά ένα δάνειο απ'το Θεό... Εκείνος σου τα έφερε... Εκείνος σου τα παίρνει... (;)
Άλλη μια φράση που κυριολεκτικά σακατεύει και την τελευταία ελπίδα κάποιας ψυχής να αντλήσει δύναμη και φως αγάπης και ανακούφισης από τον γλυκό μας Γονέα.
Ο Θεός σε ρόλο διανομέα ή εμπόρου ψυχών πραγματικά είναι έμπνευση από ανθρώπινα παραδείγματα υποβάθμισης... Μην το πεις...

6. Όλα είναι μαθήματα και έχουν κάποιο λόγο που συμβαίνουν... (;)
Δεν είναι ώρα για μαθήματα. Το σχολείο έκλεισε και οι εξετάσεις μόλις τελείωσαν. Στη ζωή υπάρχει αυτό που λέμε "πολύ αργά"... Δεν είναι κακό... Την αλήθεια θέλω και όχι ό,τι με βολεύει. Χάνουμε διορίες, δουλειές, ευκαιρίες. Απογοητεύουμε ανεπιστρεπτί φίλους και αγαπημένα μας πρόσωπα που δεν θα ξαναδούμε ποτέ. Δεν χρειάζεται όλα να τα βαπτίζουμε θετικά με τόσο φανατισμό... 
Ό,τι διάβασα, διάβασα. Όσο δυνάμωσα, δυνάμωσα...
Αλλιώς τί νόημα θα είχε να ζεις συνειδητά, με εσωτερική προσοχή, σκοπό ζωής και με αρετή στο τώρα...; Τί νόημα θα είχε να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου;

Τί να πεις...
Στα αλήθεια δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί γιατί εκείνη τη στιγμή είναι πολύ αργά...
Μια αγκαλιά, μια πρακτική βοήθεια σε κάποια πράγματα που χρειάζεται να γίνουν. Πρακτικές κινήσεις και διευκολύνσεις στη μεστή από αγάπη και δύναμη σιωπή.
Εσύ να παραμείνεις ξεκάθαρη μέσα σου, στη γαλήνη και στην αγάπη, σε καθαρή σύνδεση με την εσωτερική ομορφιά του εαυτού και την Υπέρτατη Πηγή και αυτό το ρεύμα, η Χάρις, να είσαι σίγουρη θα φτάσει στους αγαπημένους σου. Με μια συνειδητοποίηση, με μια αίσθηση ελπίδας και εμπιστοσύνης, με ένα όνειρο ή όραμα. Τέτοιες στιγμές μόνο το Φως και η Σιωπή μπορούν να βοηθήσουν...  
Ενός λεπτού σιγή είναι το πρώτο που έρχεται πριν τα λόγια και το κήρυγμα...
Η θετική σιωπή με αγάπη και σκέψεις ελπίδας και δύναμης είναι σαν "βόμβες" που πυροδοτούν μια ατμόσφαιρα για γρηγορότερη και αποτελεσματικότερη επούλωση μιας ψυχής.
Ειλικρινά δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτε εκείνη τη στιγμή. Χρειάζεται να περάσεις μέσα από αυτό που σου συμβαίνει. Δεν υπάρχει εύκολη συνταγή, ούτε "σωτήρες", ούτε η "feeling-good" λύση. Δεν είναι κακό να κλάψεις και να θρηνήσεις τους αγαπημένους σου. Δεν χρειάζεται να νιώσεις καλά... Εκείνοι είναι εδώ κοντά μας και μας νιώθουν. Ας μείνουμε εδώ στη σιωπή και ας τους θυμόμαστε στη φωτεινή τους, όμορφη, χαρούμενη μορφή. Έτσι θα θέλανε να τους θυμόμαστε... Δεν νιώθουνε εκεί που είναι θυμό και εκδίκηση...

Ένα μήνυμα ελπίδας...

Η μαρτυρία μιας μητέρας λίγες μέρες μετά το συμβάν και πώς άλλαξε η ζωή της 180μοίρες μέσα από τη δύναμη του οράματος. Διαβάστε το σχετικό άρθρο : Κάνετε κλικ εδώ.
(θυμηθείτε... οι παραισθήσεις δεν μπορούν να σου δώσουν πρακτική δύναμη να αλλάξεις τη ζωή σου τόσο πολύ και τόσο ξαφνικά όπως στην περίπτωση αυτή ς της μητέρας...
Tα αληθινά οράματα μπορούν να το κάνουν αυτό... Υπάρχει διαφορά...)